Archive for the ‘தமிழ்’ Category

CLASS_ROOM

மழைசாரலில் பள்ளி மைதானத்தில் உதிர்ந்த இலையின் வாசனையை இப்பொழுதும் என்னால் அடையாளம் கண்டுகொள்ளமுடியும்.பால்யத்தின் நினைவடுக்குகளில் பள்ளிநினைவுகளே என்னை பெரிதும் ஆட்கொண்டிருக்கிறது.

என் கிராமத்திலிருந்து 14 கி.மீ பொள்ளாச்சி, குப்பாண்ட கவுண்டர் தொடக்கப்பள்ளி, பச்சை கலர் டவுசரும் , மஞ்சள் கலர் சட்டை. எனக்கு தெரிந்து 3 செட் உடைகள் தான் 5 வது வரைபோட்டிருப்பேன். இரண்டாம் வகுப்பில் தான் அந்த பள்ளியில் சேர்ந்தேன். மிக நீண்ட மைதானம்., ஒடிக்கொண்டே இருப்பேன்., பின்னாட்களில் பல்கலை கழக போட்டிகளில்பதக்கங்களை வாங்க இந்த மைதானம் காரணமாக இருந்திருக்கலாம்., கண்டொளி , தொட்டுவிளையாட்டு, நாடு பிரித்து விளையாடுதல் என காலை முதலேஅமர்க்களப்படும்.,அடிக்கடி காலை சுளிக்கொள்வேன், என பால்யம் முழுக்க பெண் ஆசிரியர்களால் வளர்க்கப்பட்டவன். என்ன வேண்டுமானலும் சொல்லுங்கள் பெண் ஆசிரியர்களைபோல ஆரம்பப்பளியில் ஆண் ஆசிரியர்கள் இல்லை., சகிப்புத்தன்மை, பொறுமை என அனைத்திலும் பெண்கள் தான் தி பெஸ்ட்.,

இப்படி பெருகங்கருனை கொண்ட பெண் ஆசிரியர்களையே டரியல் ஆக்குபவன் நான். ஒரு போதும் சொல்பேச்சு கேப்பவனல்ல. சக மாணவர்களுடன் போட்டி, மாணவிகளுடன் கேட்கவே வேண்டாம் சதா சண்டைதான், நந்தினி, சூர்யா, சிவகாமி, அனிதா, வனிதா என சண்டை போட்டவர்களின் பட்டியல் நீளம்,

கிராமத்திலிருந்து விடுபட்டு செல்வது., பயணம், வீட்டுப்பாடம் என தொல்லைகள் தான் பள்ளியில் அதிகம் என்று நினைத்துக்கொண்டிடுந்தேன் 3வது வரும் வரை. 3ம் வகுப்பு ” பரிமளா டீச்சர் ” இந்த ஒரு சொல் போதும் அன்பின் பேருருவமும் , கண்டிப்பின் நினைவுகளும் மனதில் நிலழாடும். 3 வது வகுப்பில் நான் மட்டுமல்ல ஏறக்குறைய என் வகுப்பில் அனைவரும் இவரின்அன்பின் சுருண்டு கிடந்தவர்கள் தான். என் அம்மாவை போலவே அழகாக இருப்பார். இவர்கள் வகுப்பில் மட்டும் தான் ” சத்தமில்லாம பேசுங்க ” எனபார்., மற்றவர்கள் பீரியடில் பேசினால் முட்டி தான் போட வேண்டும்.

விமானம் இயக்குவதை கூட ஒருவனுக்கு சொல்லி கொடுத்து விடலாம் ஏனென்றால் அவனுக்கு “எழுத்து” என்ற ஒன்று தெரியும், எழுத்தில் மூலமாக பல கலைகளைசொல்லிக்கொடுக்கலாம் ஆனால் எழுத்தை சொல்லிக்கொடுப்பது. அ.,ஆ, என தமிழ் தொடங்கி வேறு மொழியான ஆங்கிலத்தின் ஏ பி சி டி என ஆதாரம் சொல்லிக்கொடுப்பது எத்தனைசிரமம்., எதுவும் எழுதப்படாத குழந்தை மனதிற்குள் ஒன்றை விதைப்பது அத்தனை எளிதான காரியமில்லை, அது வெள்ளை காகிதத்தில் கால்களால் நேர் கோடு வரைய முயற்சிசெய்வது போன்று, கடினமான காரியத்தை மிக கச்சிதமான செய்து முடிப்பார் ” பரிமளா டீச்சர்” எனக்கும் அப்படித்தான் செய்து முடித்தார். எனக்கே தெரியவில்லை மூன்றாம்வகுப்பு முடிக்கையில் ஏ பிசி டி இன்னும் கொஞ்ச ஆங்கில வார்த்தைகள் எனக்கு அத்துப்படி.

மீட்டிங் ஹாலில் கோட்டை போட்டுக்கொண்டு இன்று நான் அளந்து விடும் அனைத்து ஆங்கிலமும் ‘பரிமளா டீச்சர்’ எங்கிருந்தோ காலையில் அவதி அவதியாக வந்து மதியவெயிலில் அடைக்கப்பட்ட சாப்பாட்டை சாப்பிட்டுவிட்டு நெற்றி வியர்வை முகத்தில் படர எனக்காக சொல்லிக்கொடுத்த ஏ பிசிடி க்கள் தான். இந்த அன்பின் பெருங்கணையை நான்என்றும் நினைத்துப்பார்க்கிறேன். வாழ்க்கையின் மீப்பெரும் அன்பின் கணங்கள் அவை. நான் நினைத்தாலும் திரும்பி பெறமுடியாத அழகிய நிமிடங்களை எனக்காகவிட்டுச்சென்றிருக்கிறீர்கள் டீச்சர்.

பேருந்து நிலையத்திலிருந்து எனது பள்ளிக்கு வர 20 நிமிட நடை தேவைப்படும், மிக சமீபத்தில் தான் இதை பற்றி யோசித்துப்பார்த்தேன், காலை ஏறு வெயிலில் வியர்வை வடிய 20நிமிடம் நடந்து வந்து , பிரேயரில் வாசிக்கவேண்டிய செய்திகளை குறித்துக்கொடுத்து வரிசையில் நிற்க வைத்து பிரேயர் முடித்து , வகுப்பிற்குள் வந்து ” ஹோ” வென கத்தும்மாணவர்களை பார்த்து அன்பின் புன்னகை புரிய உங்களால் தான் முடியும் டீச்சர்.

இன்றும் என்னுடைய அங்கில வழி பள்ளி நண்பர்கள் , அலுவலகம் நண்பர்கள் என மற்றவர்களில் ஆங்கில அறிவுக்கு மேல் தான் என் அறிவு இருக்கிறதென சொல்வார்கள், எந்த ஒருஆங்கில வழி செயல்பாடும் நான் சரியாக செய்கிறேன் என நினைக்கிறார்கள். அதற்கு காரணம் ‘பரிமளா டீச்சரின்’ ஆங்கிலம் தான். ஆழ்ந்து நோக்கும் போது ஒரு வேளை பரிமளா டீச்சர்சொல்லித்தராமால் வேறு யாராவது எனக்கு ஆங்கிலம் சொல்லித்தந்து பிடிக்காமல் போயிருந்தால் அது கடைசி வரை அப்படியேதான் இருந்த்திருக்கும்.

இன்று எத்தனையோ மேடைகள் ஏறுகிறேன்( அட,நம்புகப்பா) ஆனால் என்னை முதன் முறையாக மேடை ஏற்றி அழகு பார்த்த’பரிமளா டீச்சர்’ தான். இரண்டாம் வகுப்பில் ஆண்டுவிழா நாளன்று முதன் அரங்கேற்றம் டேன்ஸ் தான், நான் மேலே சொன்னது போல என்னிடம் சண்டை போட்ட மகளிர் சங்கத்தினர் அப்பறம் கொஞ்சம் ஆண் சிங்கங்கள்., வளர்ர பையன்தான நல்லா லூஸ் விட்டு தெய்ங்க என பெரியப்பா  கேஜி டெய்லரிடன் சொன்னது தன் வேலையை காட்டியது.அரங்கேற்றத்திற்கு சில மணித்துளிகளுக்கு முன்பு என் டவுசர் கழன்று விழுத்தது,வரலாற்று சிறப்புமிக்க நடனத்தின் நடுவே கழன்டிருந்தால் அய்யகோ நினைக்கவே முடியவில்லை.

3ம் வகுப்பில் காலை சுழிக்கி கொண்டதால் ஆண்டு விழாவில் கலந்து கொள்ளவில்லை, 4ம் வகுப்பில்
தெனாலிராமன் நாடகம். எழுத்து இயக்கம் ‘ பரிமளா டீச்சர்’ தான். எனக்கு தான் லீடிங் ரோல். நான் தான் தெனாலிராமன். தெனாலிராமனாக நினைத்துக்கொண்டு நான் அடித்தகூத்துகளை பார்த்து அரங்கமே வெடித்து சிரித்தது. சும்மாவா ஒவ்வொரு டையலாக்கும் மூன்று முறை சொல்லி பார்வையாளர்களை டரியலாக்கினேன். 5 ம் வகுப்பில் ” ரோபோட் “நாடகம் அதிலும் ‘ பரிமளா டீச்சர்’ தான் என் மீது கொண்ட அபார நம்பிக்கையில் மீண்டும் லீடிங் ரோல் கொடுத்திருந்தார். நம்பிக்கையை காப்பாற்றி விட்டேன்,

ஒவ்வொரு ஆசிரியர் தினத்திற்கும் தவறாமல் பரிமளா டீச்சருக்கு வாழ்த்து தெரிவிக்கிறேன். அதே அன்பின் குரலில் இன்றும் கேட்கிறார்கள் ‘எப்படி இருக்க கண்ணா’ என்று.நெகிழ்ந்து போகிறேன் டீச்சர். கையில் வைத்திருக்கும் அடி ஸ்கேலால் ஒரு போதும் என்னை அடித்ததாக நியாபகம் இல்லை, நீங்கள் சொல்லிக்கொடுத்த எழுத்தின் மூலம் தான் இந்தகடிதம் கூட எழுதியிருக்கிறேன். உங்கள் வகுப்பில் எத்தனை முறை பேசிக்கொண்டும், கத்திக்கொண்டும், விளையாடிக்கொண்டும் உங்களை கோவப்படுத்தியிருப்பேன் என்றுதெரியவில்லை அவை அனைத்திற்கும் என்னை மன்னித்துக்கொள்ளுங்கள் டீச்சர். அறம் செய விரும்பு! ஆறுவது சினம் ! என இன்றும் கண்முன் அமைதியே உருவாக பாடம்நடத்திக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். தீர்க்க முடியாத இந்த அன்பின் பெருங்கருணைக்கு நான் என்ன தரமுடியும்.

ஐ லவ் யூ டீச்சர்.

புகைப்படம்

Posted: ஜனவரி 22, 2011 by அடலேறு in கவிதை, தமிழ், வாழ்க்கை
குறிச்சொற்கள்:,

ஒருவருக்கு அதிக மகிழ்ச்சி அளிக்கக்கூடியது என்னவென்றால் அவருடைய ஆகச்சின்ன வயது புகைப்படத்தை  பார்ப்பது -‍ அ.முத்துலிங்க‌ம்

என்னுடைய சிறு வயது புகைப்படம் ஒன்று வீட்டில்  இருக்கிறது.வீட்டுக்கு செல்லும் போது எப்போதாவது அதை பார்த்துக்கொள்வேன். புகைப்படத்தில் இருக்கும் முகத்துடன் கண்ணாடியில் என்னை பார்த்ததாக நியாபகமே இல்லை. அந்த புகைப்படத்தை எடுக்கும் போதெல்லாம் அம்மா பழைய கதைகள் எதாவது ஒன்றை சொல்லதொடங்குவாள். புகைப்படத்தில் நான் போட்டிருக்கும் பச்சை உடை, போட்டோ பிடித்த‌ நாள், அன்று காலையில் நடந்தது என்று நினைவில் உள்ள‌வைக‌ளை அடுக்கதொடங்குவாள். அவளை தவிர வேறு யாராலும் என்னுடைய சிறுவயது நினைவுகளை இத்தனை லயத்துடன் சொல்ல முடியாது.  கதைக‌ளை கேட்ப‌த‌ற்கு அப்பாவிற்கு ஆசை இருந்தாலும் நேர‌டியாக‌ க‌வ‌னிக்காம‌ல் காதை ம‌ட்டும் இங்கே வைத்துக்கொண்டு  வேறு வேலையில் மும்ம‌ராமாக‌ இருந்துகொண்டிருப்பார்.

புகைப்படம் எடுத்த‌ நாள் எவ‌வ‌ள‌வு முய‌ன்றும் நினைவிற்கு கொண்டுவ‌ர‌ முடிய‌வில்லை. சிறுவ‌ய‌து நினைவுக‌ளை போல‌ இப்போது இருக்கும் நினைவுக‌ளையும் பின்பு ஒரு நாளில் ம‌றந்து போவோம் என்ப‌து வேத‌னை த‌ருவ‌தாய் இருந்த‌து.

புகைப்படங்க‌ள் எப்போதுமே இற‌ந்த‌ கால‌த்தை நினைவுப‌டுத்திக்கொண்டிருக்கும் நினைவின் பிம்ப‌ம். கடந்த காலத்தை திரும்பி பார்க்க புகைப்படத்தை தவிற வேறு ஒன்றும் சிறந்தவையாக இருக்க முடியாது. புகைப்ப‌ட‌த்தை பார்க்கையில் புகைப்படம் எடுக்கப்பட்ட சூழ்நிலை, அதன் சார்பு நிகழ்வுகளை மீட்டு தரும் அது த‌ரும் சுக‌மே கதகதப்பானது. அத‌ற்காக‌த்தான் ம‌னித‌ர்க‌ள் த‌ங்க‌ளை புகைப்ப‌ட‌த்திற்குள் அடைத்துக்கொள்வ‌தில் பெரும‌கிழ்ச்சி அடைகிறார்க‌ள். தேர்ந்த‌ புகைப்ப‌ட‌க‌லைஞ‌னின் க‌ண்க‌ள் வ‌ழியே அவ‌ன‌து உல‌கை பார்ப்ப‌து வாழ்வின் உன்ன‌த‌மான‌ த‌ருண‌ம்.

ப‌க‌த்,கார்த்தி வ‌லைப‌க்க‌த்திலும் முக‌ப்புப‌க்க‌த்திலும் இவ‌ர்க‌ளின் புகைப்ப‌ட‌ங்க‌ள் பெருத்த‌ வ‌ர‌வேற்பை பெற்ற‌து. ப‌க‌த்தை ச‌ந்திக்க‌ முடியுமா என்று மும்பையில் இருந்த போதே கேட்டிருந்தேன். சென்னை வ‌ந்த‌தும் ச‌ந்திக்கலாம் என்றிருந்தார். சென்னை வந்து புது அலுவலகம், புது முகங்கள் என  என்னை சமநிலை படுத்திக்கொள்ளவே இரண்டு வாரங்கள் ஆனது. அலுவ‌ல‌க‌த்தின் வெளியே தேநீர் குடித்துக்கொண்டுருந்தேன். அருகில் ப‌க‌த், அப்போது தான் முத‌ல்முறை நேரில் ச‌ந்திக்கிறோம்.  மிக‌ இய‌ல்பாக‌ இருந்தார். என‌க்கு நிறைய‌ கேள்விக‌ள் இருந்த‌ன‌ அவ‌ரிட‌ம். வீட்டிற்கு போய் பேசலாம் என்று கூட்டிச்சென்றார்.

அழ‌கிய‌ பூக்க‌ள்,வித விதமான புகைப்ப‌ட‌ க‌ருவி, பெரிய‌ வெள்ளை திரை என‌ வீடு அழ‌காயிருந்த‌து. பேச‌த்தொட‌ங்கினேன். குடும்ப‌ம், ப‌டிப்பு, வேலை என‌ போய்க்கொண்டிருந்த‌து. ம‌க்கா ஸ்டுடியோஸின் ஆரம்ப‌ தூண்க‌ள், கார்த்திக் உட‌னான‌ ந‌ட்பின் ஆர‌ம்ப‌கால‌ நாட்க‌ளை ப‌கிர்ந்து கொண்டார். பொறாமையாக இருந்தது. புகைப்ப‌ட‌த்தினுட‌னான‌ நெகிழ்ச்சி த‌ருண‌ங்க‌ளையும் ப‌திவு செய்தார். அவரின் புகைப்படங்கள்  நாளிதழ்கள், தினசரிகள், வலைபக்கங்களில் என எங்கும் வியாபித்திருக்கிறது.  அவரின் சில புகைப்படங்களை தருகிறேன். வலிகளை கடந்து தான் எந்த ஒரு கலைஞனும் கலையுடன் தன்னை இணைத்துக்கொள்கிறான். புகைப்படம் கற்றுக்கொள்ள எடுத்த முயற்சி, முதலீடு, காலம் என அனைத்தையும் பட்டியலிட்டார்.

பக‌த் அமெரிக்கா, இந்தியா என‌ பல தேசங்களில் பல‌ புகைப்ப‌ட‌ க‌லைஞ‌ர்க‌ளை ச‌ந்தித்துள்ளார். நுண்ணிய வேலைப்பாடுகள் தான் புகைப்படம். ஒவ்வொரு புகைப்படமும் அதை எடுப்பவரின் மனநிலை சார்ந்தே உருவாக்கம் பெருகின்றன. என்னை க‌வ‌ர்ந்த‌ ப‌க‌த் , கார்த்தியின் சில‌ புடைப்ப‌ட‌ங்க‌ளை இங்கு ப‌கிர்கிறேன்.

எந்த ஒரு கலைஞனும் கலையின் வழி தான் தன் சக மனிதனிடம் அதிகமாக பேசிக்கொள்கிறான் என்பதை பகத், கார்த்தியின் படங்கள் நிறுபிக்கின்றன

 

( மேலே உள்ள கவிதையும் புகைப்படமும் எத்தனை இயல்பாய் இணக்கம் கொள்கிறது)

மனிதன் தன் முகத்தை கண்ணாடி , புகைப்படம் என இரண்டில் மட்டும் தான் நுட்பங்களுடன் பார்த்துக்கொள்கிறான்.

புகைப்ப‌ட‌த்தின் வ‌ழியே காணும் ம‌னித‌ர்க‌ள் அழ‌கான‌வ‌ர்க‌ள். ம‌னிதர்க‌ளிட‌ம் காணும் எந்த‌ கெட்ட‌ குண‌ங்க‌ளும் அவர்களுக்கு இல்லை. ம‌னிதனுக்கு புகைப்ப‌ட‌ம் மிக நெருக்க‌மான‌து. அத‌னால் தான் அதை எரிப்ப‌து நிராக‌ரிப்பின் உச்ச‌ம் என‌ நினைக்கிறான்.

மக்கா ஸ்டுடியோஸ் வலைபக்கம் : http://www.makkastudios.in/
முக நூலில் மக்கா ஸ்டுடியோஸ் :  http://www.facebook.com/makkastudios

If you enjoyed this post, make sure you subscribe to my RSS feed!

சென்னையில் வேலைக்கு சேர்ந்த நாட்கள் அவை. பின்னிரவில்  சக்கையாய் பிழியப்பட்டு வேலையில் இருந்து வருவேன். நாங்கள் ஆறு பேர் அந்த அறையில் தங்கியிருந்தோம்.மிக குறைவான சம்பளம் எப்படி பிடித்து வைத்தாலும்  இருபதாம் தேதிக்கு மேல் கையில் காசு இருக்காது.அன்று இரவு கடைசியாகத்தான் அலுவலகத்தில் இருந்து வந்தேன். யாரிடமும் காசு இல்லை நண்பர்கள் அனைவரும் கடைசியாக இருந்த காசில் கிடைத்ததை சாப்பிட்டு விட்டனர். மதியமும் சாப்பிடவில்லை பசி கண்ணை கட்டியது. மிக சோகமாக இருந்தது.யாரிடமாவது காசு இருக்கிறதா என்றதற்கு அனைவரும் முகத்தை முகத்தை பார்த்துக்கொண்டனர்.

மாதத்தின் கடைசி நாட்களில் இருந்தோம்.எனக்கு என்ன செய்வதென்றேதெரியவில்லை. அந்த அறையின் வீதியிலேயே நின்று கொண்டிருந்தேன்.பசியை விடவும் இந்த நகரத்தில் என்னுடைய இருப்பு இப்படி தான் இருக்கிறது என்பது இன்னும் வேதனைதருவதாய் இருந்தது.இப்படி தான் இந்த நகரத்தில் நாட்களை கழித்துக்கொண்டிருக்கிறேனா என்று வருந்தினேன்.நீண்ட பின்னிரவில் தனியாக அதே சாலையில் நின்று கொண்டிருந்தேன்.

சென்னையின் மீது வெருப்பு வந்தது.ஒரு நண்பன் கூட இல்லையா பசிக்கும் போது சாப்பாடு வாங்கித்தர என்று நினைக்கும் போது என்மேலேயே எனக்கு வெறுப்பு வந்தது.பசியுடன் நீண்டதூரம் நடந்திருப்பேன்.பசி மறைந்து கால் வலிக்க ஆரம்பித்ததும் அறைக்கு வந்தேன். நண்பர்கள் அனைவரும் உறங்கியிருந்தனர். நகரத்தை பற்றிய பயம் கவ்விக்கொண்டது .உறங்கிப்போனேன்.
  
நேற்று  ஈரோடில் நடந்த சங்கமம் வலை பதிவர் சந்திப்பிற்கு சென்றிருந்தேன். கொங்கு தேசம்  விருந்தோம்பலுக்கு சிறந்தது என்பதை மீண்டும் நினைவுபடுத்தியது.அத்தனை அழகான மனிதர்கள், வரவேற்பில் ஒரு சிறுமி கையெழுத்து வாங்கிக்கொண்டு வெல்கம் என்று சொல்லி வரவேற்றாள்.அந்த கணம் தொடங்கி மிக நெருக்கமாக உணர்ந்தேன்.பாமரன், அருண், ஓசை செல்லா , PIT  வலைகுழும நண்பர்கள் இன்னும் சில நண்பர்களும் பேசினர்.

மதிய உணவு, நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு  நான் சாப்பிட்ட எங்கள் ஊரின் மிக சுவையான உணவு இதுவாகத்தான் இருக்கும்.அத்தனை வகைகளையும் நேர்த்தியுடன் செய்திருந்தனர்.சாப்பிடும் போது திடிரென சென்னையின் ஆரம்ப நாட்கள் நினைவிற்கு வந்தது. நண்பர்கள் நிறைய பேரை இன்று தான் நேரில் சந்தித்தேன். ஆனால் இத்தனை அன்பா என்று பொறாமையாக இருந்தது.ஜாக்கி திடிரென வந்தார். பேச ஆரம்பித்தோம்., சென்னையின் வெறுமை தன்னை ஈரோடு நோக்கிவரவைத்ததாக சொன்னார்.சிரித்துக்கொண்டேன். சென்னையில் பதிவர் சந்திப்பு வழக்காமாக ஒரு தேனிருடன் நினைவு பெறும். ஆனால் ஒரு பதிவர் சந்திப்பில் இருக்கை, தொழில்நுட்ப சாதனங்கள், இடம் , உணவு, புத்தகம், பேனா,பதிவர்கள் என அனைத்தையும்  ஒருங்கினைப்பது எத்தனை பெரிய விஷயம் , எதற்காக இவர்கள் இப்படி வலிந்து வந்து நம்மை வரவேற்கிறார்கள், இத்தனை பிரம்பாண்ட வரவேற்பு, அறை, உணவு என அனைத்தையும் இவர்கள் ஒருங்கிணைத்து எதற்காக என்ற கேள்விகளை நீண்ட நேரமாக எனக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். அன்பு என்ற மூன்று எழுத்தில் பதில் தந்துவிடலாம் என்றும் தோன்றியது.

சந்திப்பு முடிந்தும் பொள்ளாச்சிக்கு பேருந்து ஏறினேன். சில்லென்று காற்று முகத்தில் அடித்தது. உடல் மெல்ல அதற்கு இசைந்தாற்போல் ஒரு ஆனந்தத்தை தந்தது. நீண்ட நாள் கழித்து எங்கள் ஊர் சாலைகளில் பகலில் பயணம் செய்கிறேன் என்ற நினைப்பே சந்தோஷத்தை தந்தது. சாலைகளில் இரு பக்கமும் பச்சை பசேலென்ற தாவரங்கள் பேருந்தின் வேகத்தில் பின் சென்று கொண்டிருந்தன.சந்திப்பில் கொடுத்த பழமை பேசி புத்தகம் கையில் இருந்தது. ஆரம்ப பக்கங்களை வாசித்தேன். என்னுடைய கிராம நினைவுகளை இந்த மனிதர் எப்படி வார்த்தைபடுத்தினார் என்று ஆச்சர்யமாக இருந்தது. சென்னையின் ஆரம்ப நாட்கள் மீண்டும் நினைவிற்கு வந்தது.நண்பர்கள் அனைவரோடும் பட்டினியாய் இருந்த நாட்களும் , முதல் முறை சந்தித்த நண்பர்களுடன் விருந்து சாப்பிட்டதற்கும் இடையான நீளம் எவ்வளவு என்று நினைத்துக்கொண்டே இருந்தேன். 
 
இருத்தலின் விதி தான் என்னை எப்போதும் இயக்கி கொண்டிருக்கிறது என்பது  என்னவோ போல் இருந்தது. பொள்ளாச்சி நெருங்கும் முன்பாகவே பேருந்து நிறுத்தத்தில் நண்பர்கள் காத்திருப்பதாக சொன்னார்கள். இறங்கியதும் வாகனத்தில் நண்பன் வீட்டுற்கு கூட்டிச்சென்றான். நாளை அனைவரும் வேலை நிமித்தமாக பிரிய போவதால் நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டும் சிரித்துக்கொண்டும் இருந்தோம். பின்னிரவில் நண்பன் வீட்டில்  வந்து விட்டுச்சென்றான். என் வாசனை கண்டுபிடித்தது போலும்  பூனை வெளியே வந்து என்னை பார்த்துவிட்டு வீட்டிற்குள் சென்றது.
 
காலையில் பேருந்து ஏறியதும் சந்தித்த கூத்துப்பட்டறை சுரேஷ், நீண்ட நாளாக தொலைபேசியில் பேச வேண்டும் என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்த தோழி அழைத்தது, சங்கமம் நண்பர்கள், பால்ய நண்பர்கள் என நண்பர்களுக்குள்ளே கலந்து போனேன் இந்த ஞாயிறு.
 I feel richer, richer by few more friends who I can say are “Friends for Life”

சென்னையில் இரண்டு நாட்களாக நல்ல மழை. மும்பையில் இருந்து வந்த மறுநாள், அமைதியாக  ஜ‌ன்னல் வழியே மழையை பார்த்துக்கொண்டுருந்தேன். மழையை மட்டும் எத்தனை தடவை பார்த்தாலும் சலிப்பதேயில்லை என்று தோன்றியது. மெல்ல தொடங்கி நீண்ட நேரம் பொழிவதற்கு தகுந்தாற்போல் வானமும் இருண்டிருந்தது. நீண்ட நாட்களாக படிக்க வேண்டும் என்று வைத்திருந்த எஸ். ராமகிருஷ்ணனின் உறுபசி நாவல் கண்முன்னே இன்னும் படிக்கவில்லை என்பதை நினைவு படுத்திக்கொண்டிருந்தது.படிப்பதற்கு முன்பு தேனீர் அருந்திவிட்டு ப‌டிக்க‌லாம் என வ‌ர‌ட்டீ ( பால் க‌ல‌க்காத‌ தேனீர்) போட்டு எடுத்து வ‌ந்த‌ம‌ர்ந்தேன், தேநீரின் ஆவி ஜன்னல் வெளியே வெளியேறிக்கொண்டுருந்தது வெளிச்ச‌ம் முன்பை விட சற்று குறைந்திருந்த‌து. தொட‌ர் மழையானது த‌ரை, மேசை, நாற்காலி என‌ அனைத்தையும் சில்லிட‌ வைத்திருந்தது.

முதல் வாய் பருகியதுமே தோன்றியது தேனீர் தன்னுடைய ஆகச்சிறந்த‌ சுவையை மழைநாட்களில் தான் அடைகிறது என்ற எண்ணம்.நாற்காலியை இழுத்து ஜ‌ன்ன‌ல் ப‌க்க‌ம் போட்டுக்கொண்டேன். ஒன்றிர‌ன்டு தூற‌ல்க‌ள் அவ்வ‌ப்போது இட‌து கையை நனைத்துக்கொண்டிருந்தன. தேனீரின் கதகதப்பு மெல்ல மெல்ல உடல் முழுக்க ஊடுருவிக்கொண்டிருந்தது. உறுபசியை எடுத்தேன். முதல்  பக்கதில் ஒரு மெலிந்த மனிதனின் படம் போட்டிருந்தது அது எனக்கு மிக நெருங்கியவர்களின் புகைப்படம் என்ற எண்ணம் தேவையில்லாமல் வந்தது. மழையில் நனைந்த படி வந்த பூனைகுட்டி தன்னுடலை ஒரு குலுக்கு குலுக்கி மழைத்துளியை வெளியேற்றிய சந்தோஷ‌த்தில் தன்னுடைய முன்னங்காலை நக்கி சுத்தம் செய்ய தொடங்கியிருந்தது.

புத்தகம் படிப்பது என்றால் முதலில் எனக்கு முதல் பக்கத்தையும் அதன் வண்ணம், தலைப்பு, படங்கள் பிறகு கடைசி பக்க அட்டையும் அதன் எழுத்துக்களையும் முழுதாக உள்வாங்க வேண்டும். பிறகு முதல் பக்கம், முதல் எழுத்து  தொடங்கி லயிக்க ஆரம்பித்து விடுவேன். அப்படி தான் உறுபசியியும் ஆரம்பித்தது. எஸ். ரா வின் எழுத்துக்களை எப்போதும் எனக்கு நெருக்கமான உணர்வுகளை தருபவை. ஆனால் உறுபசியில் இந்த சம்பத் கதாபத்திரம் இன்னும் அதிக நெருக்கத்தை தருவதாக உணர்ந்தேன்.ச‌ம்ப‌த்தை மைய‌மாக‌ வைத்தே நாவ‌ல் பின்ன‌ப்ப‌ட்டிருந்தது. ஒவ்வொரு பக்கமும் அனுபவித்து படிக்க தொடங்கியிருந்தேன். நாவல் நாயகன் சம்பத் எனக்குள் மெல்ல இறங்கிக்கொண்டிருந்தான். ஒரு பத்து பக்கம் முடிந்ததும் தோன்றியது நான் படிக்க போகும் ஆகச்சிறந்த நாவலில் இதுவும் ஒன்றாக இருக்க கூடும் என்று. மெல்ல எழுந்து ஒரு பிளாஸ்க் நிறைய தேனீர் போட்டு எடுத்து வந்து அருகில் வைத்துக்கொண்டு படிக்க ஆரம்பித்தேன்.சம்பத், நண்பர்கள், சம்பத் மனைவி என கதை சுழன்று கொண்டே இருந்தது. படிக்கும் போது காட்சிகளை கண்முன் கொண்டுவந்து நிறுத்துவது எஸ்.ராவிற்கு கை வந்த கலை அதை கச்சிதமாக செய்து முடித்திருந்தார்.

ஒரு முப்பது பக்கம் முடிந்ததும் புத்தகத்தை திறந்து வைத்தபடியே மீண்டும் ஒரு தேனீர் குடித்தேன். தேனீர் முடிவதற்கு கூட மனம் ஒப்பவில்லை மீண்டும் படிக்க ஆரம்பித்துவிட்டேன். கதையின் பாத்திரங்கள் சென்னை மதுரை என ஓடிக்கொண்டிருந்தன நானும் கூடவே போய்க்கொண்டிருந்தேன். ஜன்னல் வெளியே மழை இன்னும் அதிக லயத்துடன் பேசிக்கொண்டிருந்த்தது. சம்பத் ஒரு வேளை நான் தானோ என தோன்றியது. நிறைய இடங்களில் சம்பத்திற்கு பதிலாக என்னை பொருத்திப்பர்த்தால் சரியாக இருக்கும் எனவும் தோன்றியது. பெயர்களையும் வார்த்தைகளையும இந்த மனிதர் எங்கிருந்து பிடிக்கிறார் என்று யோசனையாக இருந்தது . நிலாரகிகன் போன் பண்ணினார் மாலை சந்திக்கலாமா என்றார். மாலை தானே அதற்குள் உறுபசியை முடுத்துவிடலாம் என்ற எண்ணத்தில் கண்டிப்பாக சந்திக்கலாம் நிலா என சொல்லிவிட்டு மீண்டும் படிக்க ஆரம்பித்தேன். திடிரென புத்தகத்தை மூடிவைத்துவிட்டு படித்த வரை கதையை ரசித்து அசை போடலாம் என்று தோன்றிய‌து. கொஞ்ச நேரம் புத்தகத்தை மூடி வைத்தேன். இசையை சுழல விட்டு  ஹெட்செட்டை காதுக்கு கொடுத்தேன். என்னமோ சோகமான இசை கேட்க வேண்டும் போல இருந்தது. கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். பேசாமல் வெளியே  போய் மழையில் நனையலாமா என்று கூட தோன்றியது, புதுமழை நனையாதே என்று அம்மா சொல்லிவைத்தது வேறு நினைவிற்கு வந்தது. சம்பத் இப்படியெல்லாம் இல்லை அவனுக்கு என்ன தோன்றியதோ கடைசி வரை அதை எல்லாத்தையும் செய்தான், காலை வரை கடற்கறை மணலில் படுத்துக்கிடந்ததாக நாவலில் ஒரு பகுதி வரும், அது மாதிரியெல்லாம் என்னால் ஏன் செய்ய முடியவில்லை என்ற எண்ணம் வந்தது.

சம்பத்தை பற்றிதான் நினைவு சுழன்று கொண்டுருக்கிறது இசையை ரசிக்கவே இல்லை என்பது உறைக்கத்தொடங்கியது. இசையை நிறுத்திவிட்டு மீண்டும் படிக்க தொடங்கினேன். வெளியே மழை அதே மாதிரி பெய்துகொண்டிருந்தது.வெளியே பெய்யும் மழை, உள்ளங்கை சூடாக்கும் தேனீர் , நீண்ட நாள் சந்திக்காத நண்பர்களின் அழைப்புகள் , இன்றைக்கு முடிக்க வேண்டிய ப‌ணிகள் என எல்லாத்திற்கும் விடைகொடுத்து என்னை முழுதாக நாவலில் ஒப்படைத்திருந்தேன். என்னமோ ஒரு உணர்வு , எதோ சோகமாய் இருப்பதாக உணர்ந்தேன். கடைசி பக்கங்களை நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறேன் என்பதெல்லாம்  மறந்து சம்பத்துடன் பயணம் போகத்தொடங்கியிருந்தேன்.

நாவலின் கடைசி அத்தியாயத்தில் சம்பத்தின் நண்பர்கள் ஒரு மலையில் இருந்து இறங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். அங்கேயும் எதிரில் இருப்பவரை மறைக்கும் அளவு மழை பெய்துகொண்டிருந்தது. அடுத்த‌ பக்கத்தை புரட்டும் போது தான் தெரிந்தது அது கடைசி பக்கம் என. படித்து முடுத்ததும் கண்களை மூடி ஒரு ஐந்து நிமிடம் இருந்தேன். கண்களை திறக்கும் போது மழை மெல்ல வடியத்தொடங்கியிருந்தது. எதிரில் நீண்ட நேரமாக உட்காந்திருப்பதாக நண்பன் சொன்னான். பாதி குடித்திருந்த தேனீர் கோப்பை சில்லிட்டிருந்தது. வெளியே போகலாமா என கேட்டான் எனக்கும் அது தேவை படுவதாய் இருந்தது.

மழை சாறலாக உருமாறியிருந்தது. கடற்கறையில் வாகனத்தை நிறுத்திய போது குடைபிடித்தபடி சிலர் நடந்து கொண்டிருந்தனர், காதலர்கள் அங்காங்கே நின்று கொண்டும் பேசிக்கொண்டும்  இருந்தனர். மழையை முழுதாக உள்வாங்கி மணல் மலர்ந்திருந்தது. சைக்கிளில் டீ விற்பவர்களோ, தீயில் சுட்டு தரும் சோள தட்டு காரியோ, குழந்தைகளை பித்துபிடிக்க வைக்கும் பஞ்சுமிட்டாய் காரனோ என யாரும் இல்லாமல் என்னவோ போல் இருந்தது கடற்கறை.  தூரத்தில் இருந்து சம்பத் என்னை பார்த்துக்கொண்டிருப்பதாக தோன்றியது. வீடடிற்கு சென்றதும் மீண்டும் நாவலை வாசிக்கவேண்டும் என்று தோன்றியது. வாகனத்தில் வீடு திரும்பும் போது சம்பத் எனக்கு நெருங்கிய நண்ப‌ன் என்றேன் நண்பனிடம், யார்ரா அது? என்றான் நானாக கூட இருக்கலாம் என்றவனை வித்தியாசமாக பார்த்தான்

If you enjoyed this post, make sure you subscribe to my RSS feed!

அழகான கொலு பொம்மைகளை
பார்த்து கை தட்டி
குதுகலிக்கிறாய் நீ
உன்னை ஏன் கொலுவில்
வைக்கவில்லை என்று
குழம்பிப்போகின்றன பொம்மைகள்
–0@0–

நவராத்திரி கொலுவில்
தேவதை பொம்மைகள்
வைக்கிறார்களாம்.
பிறகு உன்னை எப்படி
விட்டு வைத்தாள்
ஜான‌கி ஆண்டி

–0@0–

ந‌வாராத்திரி என்றாலே
திருவிழாவும்,சுண்டலும்.
சுண்டல் என்றாலே
கொலுவும்,பொம்மைக‌ளும்.
மொம்மைக‌ள் என்றாலே
நீயும், உன் ப‌ட்டாம்பூச்சி
சுடிதாரும் தான் வ‌ந்து
நிற்கிற‌தென் ம‌ன‌தில்

–0@0–

தேவ‌தைக‌ள் எல்லாம் வைத்த‌
கொலுவில் அழ‌கான பொம்மையை
அப்ச‌ர‌ஸ் தேவ‌தை தொட்ட‌தால்
உயிர் பெற்று வ‌ந்த‌வ‌ள், ‘நீ’
என்று தான் இன்ன‌மும் ந‌ம்புகிறேன்

–0@0–

அந்த‌ மூன்றாவ‌து வ‌ரிசை
மொம்மையை எடுத்து
பொட்டு வைத்த பின் முத்த‌மிட்டாயே
அப்போது தான் தோன்றிய‌து
பேசாம‌ல் பொம்மையாய்
பிற‌ந்திருக்க‌லாம் என்று

–0@0–

ஒவ்வொரு பொம்மையாய் எடுத்து
இது முல்லா பொம்மை
இது காயத்ரி மொம்மை
இது உழ‌வ‌ன் பொம்மை
என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தாய்
பொம்மைக‌ள் எல்லாம்
உன்னைபார்த்து
முணுமுணுத்துக்கொண்ட‌து
இவ‌ள் தேவ‌தை மொம்மை என்று

–0@0–

If you enjoyed this post, make sure you subscribe to my RSS feed!

கனவுகளால் ஆனவள்

Posted: செப்ரெம்பர் 10, 2010 by அடலேறு in Adaleru, அடலேறு, கவிதை, தமிழ், புனைவு, பெண்
குறிச்சொற்கள்:, , , ,

கனவுகளால் ஆனவளை 

வார்த்தைகளால் ஆனவளை சந்தித்த

‌அதே பேருந்தில் இன்று சந்தித்தேன்.

கண்ணை மூடி கன‌வு  கொண்டிருந்தாள்.

என்னை பற்றி அவள் கனவு என்னவாக இருக்கும்

என்ற எண்ணத்தில்அவளையே உற்று நோக்கினேன்,

மெல்ல கண் திறந்தவள்,

இங்கே என்ன செய்கிறாய் என்றாள்?

எனக்கு கனவுகளே வருவதில்லை என்றேன்,

இந்தா பிடி ! என மூன்று மூட்டை

கனவுகளை கொடுத்தனுப்பினாள்.

தூக்க முடியாமல் தூக்கிக்கொண்டு வீடு சேர்ந்தேன்,

முதல் மூட்டை பிரித்து மூன்றாம் கனவை எடுத்துப்பார்த்தேன்

அதில் நீங்கள் அனைவரும்

இந்த கவிதை படித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்

-அடலேறு 

If you enjoyed this post, make sure you subscribe to my RSS feed!

வார்த்தைகளால் ஆனவள்

Posted: செப்ரெம்பர் 4, 2010 by அடலேறு in Adaleru, அடலேறு, கவிதை, தமிழ், பெண், Girl, Imagination
குறிச்சொற்கள்:, ,

வார்த்தைகளால் ஆனவளை

இன்று பேருந்தில் சந்திதேன்

வெறும் வார்த்தைகளால் மூடப்பட்டிருந்தது

அவள் உடம்பு.

கண் இருக்க வேண்டிய இடத்தில்

கண் என்று எழுதியிருந்தது

காது மூக்கு என அனைத்திற்கும் அப்படியே

விகாரமில்லாமல் அழகாகவே இருந்தாள்

நீ யார் என்றதற்கு

மெல்லிய புன்னகை ததும்பியவளாக

வாய் திறந்தாள்.

வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றாக‌ கீழே விழுந்தது

விழுந்த வார்த்தையை பொறுக்கி

சட்டைபைக்குள் போட்டுக்கொண்டேன்

சட்டைபை நிரம்ப‌ நிரம்ப‌ பேசினாள்

அப்படி நிரப்பப்பட்ட வார்த்தைகளை கொண்டு

எழுதப்பட்டது தான்  இந்த கவிதை

-அடலேறு

If you enjoyed this post, make sure you subscribe to my RSS feed!