Archive for the ‘புனைவு’ Category

கேள்விகளால் ஆன விளையாட்டை
தொடங்கினாள் தூரிகா
விளையாட்டின் விதிகள்
ஒருபோதும் சொல்லப்படவில்லை
ஒவ்வொரு சொல்லாக‌
உதிர்க்க தொடங்கினாள்
தீயிலிருந்து வெம்மை பிரிப்பது
மெளனத்திலிருந்து இசை பிரிப்பது
பற்றிய குறிப்புகள் அவை
நினைவுக‌ளில் இருந்து
அவ‌ளை பிரித்து
காட்ட‌‌ சொன்ன‌ கேள்வியில்
தோற்றுப்போனேன்.
கீறல்களால் த‌ண்ட‌னை
நிறையேற‌ தொட‌ங்கிய‌
காலையில் விழித்தெழுந்தேன்
அவ‌ள் இப்போது
உடலிலிருந்து என்னை
பிரித்துக்கொண்டிருக்கிறாள்

Advertisements

கடவுளை இன்று
“டைடல்பார்க்”கில் சந்தித்தேன்
கோட் சூட் சகிதமாக கையில்
பிளாக் பெரியுடன் லிப்டில்
இருந்து வெளிப்பட்டார்.
ஆச்சர்யம் அடைந்தவனாய்
உங்களிடம் பேச வேண்டும்
என்றதற்கு தற்போது
பிஸியாக இருப்பதாக
சொல்லி செல்போன் நம்பர்
வாங்கிக்கொண்டார்.
கழுத்தில் தொங்கிய நிறுவன
அடையாள அட்டையை காட்டி
பெருமை பட்டுக்கொண்டார்.
இங்கே எப்படி வேலைக்கு
சேர்ந்தீர்கள் என்றதற்கு
சிக்கலான கணக்கு கேள்விகள் 50ம்
புதிர் வினாக்கள் 20ம்
கடைசி அறையில் நடைபெற்ற
குழு விவாதத்தில் வெற்றி பெற்றும்
வேலைக்கு சேர்ந்ததாக கூறினார்
என‌க்கு வ‌ர‌ம் வேண்டும் என்ற‌த‌ற்கு
அதெல்லாம் ஓல்டு பேஷ‌ன் என‌வும்
வேண்டுமென்றால் எதாவ‌து
பிர‌ப‌ல‌ வ‌ங்கியில் கிரெடிட் கார்டு
வாங்க சிபாரிசு செய்வதாக‌வும் சொன்னார்
நீங்கள் கடவுளா !? என்று
சந்தேகமாய் இருக்கிறது
என்றதற்கு அருகே நடந்து
வந்த பெண்னை நோக்கி
விரலை நீட்டினார்.
அவள் அருள் வந்ததாய்
தலைவிரி கோலமாய் ஆடினாள்,
வாயில் இருந்து
பூக்களை வரவழைத்தார்
உள்ளங்கையில் இருந்து
தண்ணீரை வரவழைத்தார்
சுற்றி நின்ற கூட்டம்
ஆர்ப்பரித்தது.
கடவுளுக்கு வெட்கம் தாளவில்லை.
அடுத்த வருடம் நடக்கும்
கம்பெனியின் கல்சுரல்சில் தன்னுடைய
வித்தைகளை காட்டி
எல்லாரையும் அசத்தப்போவதாக
சொல்லிவிட்டு தோளில்
மாட்டியிருந்த லாப்டாப்
பேக்கை இறுக்கி பிடித்தபடி
பதினொன்றாம் மாடிக்கு பறந்து சென்றார்

If you enjoyed this post, make sure you subscribe to my RSS feed!

எப்போதும் கவிதைகளை
இரவிலேயே ஏன் பிடிக்கிறாய்
என்றால் தூரிகா.
இரவுகளில் தான் அலைந்து கொண்டிருக்கின்றன
தனித்து விடப்பட்ட வார்த்தைகள் என்றேன்.
தூரத்தில் அகால ஓலமிட்டு
கொண்டிருந்த பறவையின் சிறகில்
மென் முத்தமிட்டு பறக்கவிட்டாள்,
அது நிராகரிப்பின் வார்த்தைகளை
உதிர்த்தபடியே சென்றது
முடிவற்ற நீண்ட இரவில்.

-0O0-

வெறுமையால் நிரம்பிய வார்த்தையில்
இருந்து ஒரு துளி எடுத்து வந்தேன்
துளி கடலென உருப்பெற்றது,
அதை மெல்லிய கரங்களில் ஏந்தி
தன்னுடனே வைத்துக்கொண்டாள் தூரிகா
துளி விலங்கென உருப்பெற்று
அவளுடன் சேர்ந்துகொண்டது
இன்னும் நீங்கள் காணலாம்
அவளை சந்தித்து திருப்புபவர்களின்
முகத்தில்
நிராகரப்பின் வலியும்
வெறுமையின் நீர்த்துளியும

If you enjoyed this post, make sure you subscribe to my RSS feed!

              

வார்த்தைகளற்ற நடுநிசியில் பொத்துக்கொண்டு வரும் அழுகை தொண்டை குழி வரை நிரம்பி வழியும் இந்த பொழுதில் உன்னை நினைக்காமல் எப்படி இருக்க முடியும் , எனக்கான எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டு உயிரை மட்டும் விட்டு போன என் உயிரானவள் நீ , எப்படி சமதானப்படுதியும் தனிமை கண்டுபிடித்து இன்னும் கொஞ்சம் அழுக வேண்டும் போல உள்ளது .

நரம்பின்  குருதி வற்றி நான் என்ற அகங்காரம் திறந்து போன இரவில் உன்னிடம் என்றுமே சேராத இந்த கடிதங்கள் எழுதுவதில் தான் எப்படியும் அமைதலாகிறது இந்த நீண்ட இரவு.

அனைவரும் இருக்கும் போது ஏற்படும் இரைச்சலை விட நீ இல்லாத மொழுதுகளின் தனிமை என்னை பயமுறுத்துவதாய் இருக்கிறது. எப்போது என்னை விழுங்கலாம் என்றபடி மெளனம் என்னை வெறிக்கிறது. கொடுமையான இந்த தனிமையை போக்கி என்னை ஆம்பல் மலருக்குள் ஒளித்துக்கொண்டால் எவ்வளவு இனிமையாய் இருக்கும். நிராகரித்தலின் வழி பின் கெண்டை சதை வழி ஏறி தண்டுவடம் விரிந்து மூளையை தாக்குகிறது.

இதே நிராகரிப்பின் வலியை உணரும் போது நீ நாற்பது வயதை கடந்திருக்கலாம் மிருதுளா. வாழ்வின் பிற்பாதியில் கணவன், குழந்தைகள் என அனைவரையும் அலுவலகத்திற்கு அனுப்பிவிட்ட பகல் பொழுதிலோ மெளனம் கசிந்து போன மாலையிலோ என்றேனும் என்னை நினைத்துக்கொள்ளும் போது நான் எழுதின இந்த வரிகள் உன் கண் முன் நிழ‌லாடும் அப்போது எனக்காக ஒரு வறண்ட‌ புன்னகை உதிர்ப்பாயே அது தான் இந்த கடிதத்தின் நிறைவாக நான் என்னுகிறேன்.போய் வா மிருதுளா, உலகம் மிக சிறியது என்றேனும் ஒரு நாள் பேருந்திலோ, விமானத்திலோ, இரயிலிலோ சந்திக்கும் போது ஒரு புன்னகையை தவழ விட்டுச்செல்., அப்படியாவது ஓட்டை விழுந்த என் அன்பின் பாத்திரத்தை உன் புன்னகைகளால் இட்டு நிரப்பிக்கொள்கிறேன்.

உன்னை உன் தவறுகளோடு கூட ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றால் பிறகு நான் என்ன உன்னில் பாதி என்றாய்,ஒவ்வொரு முறை தவறு செய்யும் போதும் ஒரு அன்னை போல தலை கோதி அனைத்துக்கொண்ட நீ, கடைசி தவறுக்கு மட்டும் என்னை அமிலத்தில் தள்ளிவிட்டு கைதட்டி சிரித்ததென்ன.என்றேனும் மீண்டும் என்னை அழைப்பாய் என்ற நினைப்பில் தான் உடலோடு இந்த உயிரையும் சேர்த்து சுமைந்தலைகிறேன்

யாருக்காகவும் என்னுடைய முடிவுகளை மறுபரிசீலனை செய்யமாட்டேன் என்றாயே, வாழ்வின் பல முடிவுகளை கட்டாயத்தின் பேரில் மாற்றிக்கொள்ளும் போது உன்னுடைய காத்திருத்தலுக்காக, வெளி தள்ளப்பட்டு கதவை சாத்தின சிறு குழந்தை போல உனக்கான விளிம்பு நிலையில் மனம் பதறி நான் காத்திருந்த நிமிடங்களை நினைத்துக்கொள். எது எப்படியோ என் வாழ்வின் மிக உன்னதமான தருணங்களை உன்னுடன் கழித்திருக்கிறேன். பேருந்து பயணங்களில் தோழ் சாய்ந்து தூங்குவதும், உன் கைகுட்டை வாசனையும் கதகதப்பும் என்னை எப்போதும் லயிப்பிற்குள்ளாக்குபவை,  தனிமையின் இரவில் காதலியின் பிரிவை தாங்காமல் நெஞ்சிலடித்தபடி கதறி அழுகும் ஒருவன் புனிதனென்றால் நான் அவன் தான்.

கடிதம் எழுதி முடித்ததும் கதறி அழுதான் நல்லதம்பி, நெற்றி விகாரமாகவும் மூக்கு சற்றே வளைந்தும், மூன்று பற்கள் துருத்திக்கொண்டிருப்பதால் தான் தன்னுடைய முப்பத்தியாறாவது வயது வரை ஒரு பெண்ணின் ஸ்பரிசம் கூட‌ கிடைக்கவில்லை என எண்ணும் போது வெறுப்பாக இருந்தது

ச்சே! என்ன இது இல்லாத ஒருத்திக்காகவும் இதுவரை வராத ஒரு காதலிக்காகவும் இப்படி மாய்ந்து மாய்ந்து கடிதம் எழுதுவது., அதுவும் நூற்றி நாற்பத்தியாறாவது முறை. தனிமை முகத்திலறைய எழுந்து சென்று ஒரு சிகரெட் பற்ற வைத்தான். எப்படியும் சுவைத்து முடிந்தததும் காலில் மிதித்து அணைப்பான்  இது தங்கள் குலத்திற்கே ஏற்படும் மிகப்பெரிய அவமானம் என சொல்லியபடியே பற்றி எரியத்தொடங்கியது அன்றைய இரவின் நாற்பத்தியெட்டாவது சிகரெட்.

இது வ‌ரை இந்த‌ க‌தையை எழுதிய‌தும் என்ன‌ செய்வ‌தென்று தெரியாம‌ல் விழித்தாள் மிருதுளா. நெற்றியை தொட்டுப்பார்த்தாள் நெற்றி நீண்டு விகாரமாக இருந்தது ,மூக்கு சற்றே வளைந்தும், மூன்று பற்கள் துருத்திக்கொண்டிருப்ப‌து தான் இது வ‌ரை எந்த ஆணின் காதலும்,ஸ்ப‌ரிச‌மும் கிடைக்காதத‌ற்கு கார‌ண‌ம் என்றாள்.  ச்சே!!! என்ன ஆண்கள் இவர்கள் எனக்காக இப்படி காதலால் கசிந்துருகி கடிதம் எழுதாவிட்டாலும் பரவாயில்லை, ஒரு சின்ன புன்னகை கூட காட்ட மறுப்பது அவமானத்தின் உச்சம் என்றாள். நூற்றி நாற்பத்தி ஏழாவது கடிதம் எழுதுவதற்கு த‌யாராய் மேசையில் இருந்தது..

— முற்றும் — 

கனவுகளால் ஆனவள்

Posted: செப்ரெம்பர் 10, 2010 by அடலேறு in Adaleru, அடலேறு, கவிதை, தமிழ், புனைவு, பெண்
குறிச்சொற்கள்:, , , ,

கனவுகளால் ஆனவளை 

வார்த்தைகளால் ஆனவளை சந்தித்த

‌அதே பேருந்தில் இன்று சந்தித்தேன்.

கண்ணை மூடி கன‌வு  கொண்டிருந்தாள்.

என்னை பற்றி அவள் கனவு என்னவாக இருக்கும்

என்ற எண்ணத்தில்அவளையே உற்று நோக்கினேன்,

மெல்ல கண் திறந்தவள்,

இங்கே என்ன செய்கிறாய் என்றாள்?

எனக்கு கனவுகளே வருவதில்லை என்றேன்,

இந்தா பிடி ! என மூன்று மூட்டை

கனவுகளை கொடுத்தனுப்பினாள்.

தூக்க முடியாமல் தூக்கிக்கொண்டு வீடு சேர்ந்தேன்,

முதல் மூட்டை பிரித்து மூன்றாம் கனவை எடுத்துப்பார்த்தேன்

அதில் நீங்கள் அனைவரும்

இந்த கவிதை படித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்

-அடலேறு 

If you enjoyed this post, make sure you subscribe to my RSS feed!

கடைசி ஆண்

Posted: ஓகஸ்ட் 18, 2010 by அடலேறு in Adaleru, அடலேறு, கவிதை, புனைவு, Girl, life
குறிச்சொற்கள்:, ,

கருஞ்சிவப்பான இரவில்

தீக்கிரையாக்கினாள் மதுரையை

கையில் சிலம்பு தகிக்கிறது

ஆண்களற்ற உலகமாய் மாற சாபமிடுகிறாள்

விதை கிழிபட்டு

மரிக்கின்றனர் அனைவரும்

படக்கென போர்வை நீக்கியவள்

விந்து வற்றிப்போன இரவில்

என்னை புணர சொல்கிறாள்

நானோ இப்பூமியின்

கடைசி ஆண்

நிலா பார்த்தல்

Posted: ஓகஸ்ட் 5, 2010 by அடலேறு in Adaleru, அடலேறு, கவிதை, புனைவு
குறிச்சொற்கள்:, ,
சத்தம்மின்றி
கசிந்து  கொண்டிருந்தது இரவு,
வெளியெங்கும்  பெய்ய
தொடங்கியது   அயோடைட் மழை ,
ஏணியில்  ஏறிகொண்டிருக்கிறான் 
பூமியின் கடைசி மனிதன்,
நாய்களற்ற தெருவில் 
குரைத்துக்கொண்டிருக்கின்றன
எலக்ட்ரானிக் பொம்மைகள்   ,
எடையற்று காற்றில்
மிதந்து  கொண்டிருக்கிறேன் நான் ,
“நிலவிற்கு  வருக” பெயர் பலகையை        
துடைத்துக்கொண்டிருக்கிறாள்
யாருமற்ற அனாதை சிறுமி.