Archive for the ‘பொது’ Category

பூவின் இதழ்களில்

பதித்துத் தருகிறேன்

எனதன்பின் ஸ்பரிசங்களை

முகர்ந்து பார்த்தான்

கட்டிக்கொண்டான், குதுகலித்தான்

அவன் உலகமே நான் என

என்னை கிறங்கடித்தான்

முன்னெப்போதும் இல்லாதளவு

இருள் படிந்த கூதல் காற்றில்

மகரந்த வாசனை கேட்டு

அடம்பிடித்த அன்று

தெருமுனை விலங்காய்

மாறியது அவனுடல்

காமமிகுதி அவனுடல் கலக்க

செயவதறியாது பேதை நான்

விக்கித்த கணத்தில்

என்னிடமே கொடுத்துச்சென்றான்

இரத்தம் படிந்த

எனதன்பின் பூவிதழை

If you enjoyed this post, make sure you subscribe to my RSS feed!

ஞாயிறு காலையில்

நான் சுடும் ஒவ்வொரு தோசைக்கும்

ஒரு முத்தம் என

மூன்று முத்தம் மட்டும் தரும்

கொடுமைகாரி நீ.

——-0O0———-

எப்போதோ நீ எழுதிய

என் பேனாவில்

பத்திரப்படுத்தி வைத்திருக்கிறேன்

உன் வாசனையை

——-0O0———-

எதற்கு பார்த்தாய் என்கிறாய்

சும்மாதான் என்கிறேன்

என்னை சும்மா சும்மா பாத்திட்டே

இருக்க மாட்டயா டா

என காதல் பேசி

திரியும் இந்த அழகு

பிசாசை என்ன செய்வது?

——-0O0———-

மோகமுற்ற பொழுதுகளில்

குகுருப்பாய்

ஒரு பார்வை பார்த்து

மடியில் கிடத்தி

கொஞ்சுவாயே

அதில் சுருண்டு விழுந்து

மரித்து போனவன் நான்

——–0O0———-

எனக்கு இரண்டே ஆசை தான்

உன்னை காதலிப்பது

மற்றும்

உன்னை இன்னும்

அதிகதிமாய் காதலிப்பது

——-0O0———-

உன்னை வம்புக்கிழுத்து

கோபமுட்டி மன்னிப்பு

கேட்கும் இரவுகளில்

வழிந்த கண்ணீரை

துடைத்துக்கொண்டு

இறுக்கி அணைப்பாயே

அதில் உடைந்து போனவன் நான்

——-0O0———-

காலை முதல்

பேசாமல் சண்டைபிடித்து

சாயந்திரம் வீடு திரும்பி

போன் போட்டு

சும்மானாச்சுக்கும் கால் பண்ண

என்று சொல்லும் போதே

கொட்டி விடுகிறது

உன் காதலெல்லாம்

——-0O0———-

சிரித்துக்கொண்டே சிறைபிடிக்கும்

சிறகற்ற யட்சி நீ

தவித்துக்கொண்டே சிறைபடும்

வீழ்த்தப்பட்ட யட்சன் நான்

——-0O0———-

இரவில் இறுக்கி முடிய விழிகளுக்குள்

புகுந்து நர்த்தனம்   ஆடிவிட்டு

ஒன்னும் தெரியாத மாதிரி

சாலையில் என்னை கடந்து

செல்கிறாய்

——-0O0———-

நீ காட்டும் உதட்டுச்சுழிப்பில்

கவிதை பொறுக்கிக்கொண்டிருக்கும்

எத்தன் நான்

——-0O0———-

என்னை உன கூடவே வெச்சுக்க்கோடா

என சொல்லும் ஒவ்வொரு கணமும்

என்னை உனக்குள் வைத்துகொள்கிறாய்

உறுதி செய்யப்படாத

இரவொன்றில்

நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது

என் மரணம்

மரணத்தின் நீட்சி

அறையெங்கும்

விரவிக்கிடக்கின்றது

நிசப்த இரவுகளின்

மத்தியில் தினம் தினம்

தேடிக்கொண்டிருக்கிறது

மனம் இறப்பதற்கான காரணங்களை

மனதின் மரணத்திற்கும்

உடலின் மரணத்திற்கும்

பிண்டம் மட்டுமே எச்சம்

எச்சத்தை எண்ணிக்கொண்டிருக்கும்

அதிகாலையில் தட்டி எழுப்பி

சொன்னார்கள்

நான் இறந்து விட்டதாய்

1.எனக்கு சவிலனை எப்போதாவது பிடிக்கும்,இதுவரை நான் அறிந்ததில் சவிலன் என்று ஒரு பெயர் குறிப்பிட்டால் அது எங்கள் வகுப்பு சவிலனை தான். சவிலன் நல்ல ஆஜானு பாகுவான ஆள். தொட்டு விளையாட்டுகளில் கடைசிவரை அவுட் ஆகாமல் தொடர்ந்து ஓடிக்கொண்டே இருப்பான்.சவிலன் எனக்கு அறிமுகமானது எங்களுடைய ஆறாம் வகுப்பில் அவனுடைய தடித்த உருவமும் சராசரிக்கும் மீறிய உயரமும், வித்தியாசமான குரலும் எங்களுக்கு பயமும் அவனிடம் ஒரு நெருக்கத்தை ஏற்படுத்த முடியாத நிலையையும் தந்தது. வகுப்பில் கடைசி இருக்கையில் எங்கள் உயரத்திற்கு ஏற்றவாறு குணா,சவிலன்,ரவி, நான் என வரிசையாக  உட்கார வைக்கப்பட்டோம். காக்கி கலர் அரை  நிஜாரும் வெள்ளை கலர் சொக்காயும் நாங்கள் அரசு பள்ளி மாணவர்கள் என்று எப்போதும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது.

சவிலன் எங்களுக்கு பிடிக்காத விஷயத்தை தான் அதிகம் செய்வான்.காலை இடைவெளியில் சிறுநீர் கழிப்பதற்கு எல்லாரும் கொய்யாமரத்து மேட்டுக்கு தான் செல்ல வேண்டும்.அன்று இடைவெளியில் ரவி பதட்டத்தோடே சொன்னான் சவிலன் சிறுநீர் கழிக்கும் போது தன்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்ததாகவும் ரவியின் மர்ம பகுதியை தொட விருப்பம் இருப்பதாக சவிலன் தன்னிடம்  கூறியதையும் சொன்னான் , அவனுடைய நடவடிக்கைகள் நமக்கு உண்டான மாதிரி  இல்லை எனவும் அவனுடைய  செய்கை அவனுக்கு அசூயை தருவதாக பேச்சில் வேறு வேறு வார்த்தை  பயன்படுத்தி சொல்ல வந்ததை ஓரளவு சொல்லிமுடித்ததும்  இடது கையால் பிடித்துக்கொண்டிருந்த டவுசர் பிடியை விலக்கி தன்  ஊளைமூக்கை துடைத்துக்கொண்டான் ,எனக்கு என்னவோ போல் ஆகிவிட்டது.

அன்று காலை இடைவெளியிலேயே ரவி அவனுடைய பையை தூக்கிக்கொண்டு வீட்டுக்கு கிளம்பிவிட்டான்.அன்றைக்கு முழுதும் கடைசி பெஞ்சில் நானும் குணாவும் உட்காரவேயில்லை. சவிலன் தொட்டாலும் தொட்டிருப்பான் டா அதான் ரவி வீட்டுக்கு போய்ட்டான் பாவம்டா என்றான்  குணா.இந்த ஆகச்சில நிமிடங்களுக்கு பிறகு வந்த நாட்களில் சவிலனை கண்டாலே தெரித்து ஓடினார்கள் குணாவும் ரவியும்.

2.நானும் ரவியும் இப்போது ஏழாம்  வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.ரவி படிப்பில் கொஞ்சம் சுட்டி  தான் என்றாலும் என்னை ஓட்டப்பந்தயத்தில் அவனால் ஜெயிக்கவேமுடியாது, பள்ளி இறுதி மணி அடித்ததும் வடக்கு கம்மாய் தாண்டி கே வி கே குட்டையின் ஓரமாக உள்ள சரசக்கா வீட்டின் கீழே விழும் பாதாணிக்காய் பறிப்பதறக்கான ஓட்டத்தில் வெற்றி எப்போதும் எனக்கு தான். ரவியின்  தினப்படி தோல்விக்கு அவன் அப்பா அவனுக்கு மாட்டுத்தோலால் ஆன விலை உயர்ந்த செருப்பை வாங்கி தந்ததும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். ஓடும் போது பாதி ஓட்டத்தில் செருப்பை கையில் எடுத்துக்கொண்டு இன்னும் விரைவாக ஒட எத்தனிப்பான் அதற்குள்ளாக நான் வடக்கு கம்மாய் தாண்டியிருப்பேன்.

அவன் வருவதற்குள்ளாக கீழே விழுந்திருக்கும் பாதாணிக்காயில் நல்லது ஒன்றை எடுத்து என் ஜோப்புக்குள் போட்டுக்கொள்வேன்.அவன் வந்து அவனுடைய பங்கு பாதாணிக்காயை சாப்பிட்டு முடித்ததும் கடைசியாக என்னுடைய ஜோப்புக்குள் மறைத்து வைத்த செக்கசெவேறென்ற பழுத்த பாதாணிக்காயை எடுக்க அவனுக்கு ஆர்வம் தாங்காது.பாதிக்கடி அவனுக்கு தருவதாயின் நாளை வாங்கும் எழந்தை வடையின் பாதியும், ஜவ் முட்டாயின் பாதியும் எனக்கு என அப்போதே தீர்மானம் நிறைவேற்றப்படும்.தன் தலையில் அடித்து சத்தியம் செய்து அதை மேலும் உறுதி செய்வான் ரவி.

3. குணாவும் ரவியும்  சவிலனை கண்டால் தெரித்து ஒடும் வரலாற்று சிறப்புமிக்க நிகழ்வை எப்படி சவிலனிடம் சொல்லுவது என்று எனக்கு ஒரே குழப்பமாக இருந்தது. இதை சொல்ல ஒரு முறை சவிலனை தனியே அழைத்தபோது சவிலன் என்னை காதலிப்பதாக கூறினான். ஒரு பெண் குறு குறு வென பார்க்கும் போது கடைப்பிடிக்கவேண்டிய வழிமுறைகளை சொல்லித்தந்த நண்பர்கள் ஒரு ஆண் காதலிப்பதாக கூறினால் என்ன செய்வதென சொல்லி தராததால்  ஏதுமே சொல்லாமல் வந்துவிட்டேன்.

வெள்ளிக்கிழமையானலே எங்களுக்கு குதூகலம் தான் ஏனென்றால் அன்று மதியம் இரண்டாம் பாடவேளை அழகர் சாமி வாத்தியார் பாடவேளை , அழகர் சாமி வாத்தி எங்கள் பீட்ட்டி வாத்தியார், கட்டை குரலில் எப்போதும்  நாராசகமாகத்தான் பேசுவார். இடைவேளையில் கேட்டுக்கு வெளியே முட்டாய் தின்னும் பசங்களுக்கு அழகர் சாமி வாத்தி அடிக்கும் விசில் சத்தம் தான்  இடைவேளை முடிந்ததற்கான அடையாளம், அந்த விசில் சத்தம் கேட்டதுமே அனைவரும் டவுசரை ஒரு கையிலும், தின்று கொண்டிருக்கும் பண்டத்தை ஒரு கையிலும் என பிடித்துக்கொண்டு ஒரே ஓட்டமாய் ஓடி வகுப்பறைக்குள் நுழைந்து விடுவோம், விசில் சத்தத்திற்கு பிறகு யாரேனும் மைதானத்திலோ, கேட்டின் அருகிலோ இருந்தால்  இருப்பவனின் பின் பக்கம் பழுத்துவிடும், அதற்காகவே ஒரு கொண்டை பிரம்பு எப்போதும் வாத்தி கையிலிருக்கும். அழகர் வாத்தி ஐம்பது பைசா சீக்கிய வெச்சு ஐநூறு பேரை அடக்குவதாக சவிலன் சலித்துக்கொள்வான்.

வெள்ளிக்கிழமை மதியம் இரண்டாவது பீரியட்-ல் பசங்க எல்லாரும் பள்ளியினால் தரப்பட்ட(விலை ரூ 27) மஞ்சள் கலர் முண்டா பனியன் அணிந்து தான் கிரவுண்டுக்கு வர வேண்டும் என்பது  அழகர்சாமி வாத்தியாரின் உத்தரவு.அன்றும் அப்படித்தான் நாங்கள் எல்லாரும் முண்டா பனியன் அணிந்து மசா பந்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தோம், ரப்பர் பந்து கொண்டு எதிரணியினரை அடிப்பது தான் அந்த விளையாட்டின் விதி. கொஞ்ச நாளைக்கு முன்பு ஒரு தடவை சவிலன் மசா பந்தில் அடித்ததில் வலிதாங்காமல் கதிரேசு அழுதுவிட்டான் அதனால் அவனை நீண்ட நாளாக நாங்கள் விளையாட்டில் சேர்த்தாமல் வைத்திருந்தோம். அவனும் நிறைய நேரம் அவன் சோட்டு பசங்களுடன் தொட்டு விளையாட்டு விளையாட போவான் போகாத அன்று மைதானத்தின் ஓரத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டு அவனை அடி இவனை அடி என எங்களை உற்சாகப்படுத்துவான்.

அன்று நீண்ட நாட்கள் கழித்து தன்னையும் விளையாட்டில் சேர்த்திக்கொள்ள வேண்டும் என சவிலன் சொன்னான். அதற்கு முதலாவதாக பெரும் எதிர்ப்பு தெரிவித்தவன் ரவிதான், இதனால் கோபமுற்ற சவிலன் அவனை அடிக்க போனான், நீ என்னை அடித்தால் நான் உண்மையை சொல்லிவிடுவேன் என ரவி சவிலனை பயப்படுத்த, என்ன உண்மை என அனைவரும் கோரஸாக ரவி பக்கம் திரும்பின பொழுது கூட்டத்தை கிழித்துக்கொண்டு ரவியை அடிக்க சவிலன் கையை நீட்டினான், ரவி உடனே நான் தினமும் ஒன்னுக்கு இருக்கும் போது என்னோட குஞ்சாமணியதான பாக்கற, போடா குஞ்சு பாக்கறவா என சொல்லிவிட்டு சிட்டாக ஓடி மறைந்தான்.அன்று முதல் சவிலன் கு.பா என மாணவர்களால் அன்புடன் அழைக்கப்பட்டான்.

4. பள்ளி நினைவுகளை கடந்து வந்து நீண்ட நாட்கள் ஆகிவிட்டது. இந்த கல்லூரியும் கல்லூரிப்பெண்களும் தான் எத்தனை இன்பம் தருகின்றனர். இந்த கல்லூரிக்கு எங்கள் பள்ளியில் இருந்து நானும் ரவியும் மட்டுமே இங்கு படிக்கிறோம் சொல்லாப்போனால், எங்கள் ஊரிலிருந்தே நானும் ரவியும் மட்டும் தான் இந்த கல்லூரியில். எங்கள் ஊர் மத்தியில் பொறியியல் படிப்பு கொஞ்சம் ஒசத்தி என்பதால் எங்கள் ஊருக்கு நாங்கள் செல்லும்போதெல்லாம் என்ஜினியர் அண்ணண் என சிறுவர்கள் எங்கள் ஊர் பெண்கள் முன்னாடி கூப்பிடுவதும் வேறு கொஞ்சம் கிறக்கத்தை கொடுத்திருந்தது. அன்று செமஸ்டர் பருவத்தேர்வுகள் முடிந்து வீடு போவதற்காக நானும் ரவியும் நீண்ட நாட்களாக துவைக்காமல்  வைத்திருந்த அழுக்கு துணிகளையும் ,புத்தகங்களையும் ஒரு பையில் திணித்துக்கொண்டு பேருந்து நிறுத்தம் வந்தோம். ரவி நீண்ட தூர பயணத்திற்கு முன்பு சிகரெட் பிடிப்பது வழக்கம்.

அப்போது தான் எதேச்சையாக கவனித்தேன் ஒரு மூன்று நான்கு பேர்கள் கூட்டமாக  நாங்கள் இருந்த பக்கம் வருவது  போல் தெரிந்தது. நம்பவே முடியவில்லை அந்த கூட்டத்தில் எங்கள் சவிலனும்  …,சவிலனுடன் கூட்டத்தில் இருந்த ஒருத்தி என்னருகே மிக நெருக்கமாக வந்து இரண்டு கைகளையும் சேர்த்து தட்டி V வடிவில் என் முகத்திற்கு நேரே பிரித்த பின் ஒரு தட்டையான குரலில் கேட்டாள் “ என்ன மாமா ஜோப்புல எவ்ளோ வெச்சிருக்க காசு குடு ”  எங்களை அங்கு எதிர்பாக்காத சவிலன் ஒரு கணம் தடுமாறியபடியே  அவள் காதில் ஏதோ சொல்ல காசு கேட்டவள் என் கன்னத்தை தட்டியபடி சிரித்துக்கொண்டே   அவ்விடம் விட்டு நகர்ந்தனர். சற்று தூரம்  என் பார்வையை தவிர்த்தபடியே சவிலன் செல்கையில் கவனித்தேன் அவனின் சற்றே நீளமான முடியும்  அதில் வைத்திருந்த மல்லிகையுடன் சேர்ந்த கனகாம்பரமும் பேருந்து நிறுத்தம் முழுக்க அதிகதிகமாய் மனம் பரப்பியபடியே சென்றது.

நன்றி : யூத்புல் விகடன்

If you enjoyed this post, make sure you subscribe to my RSS feed!

முன்கதைச்சுருக்கம்:

அழகான மாலையொன்றில் கடற்கரையில் நண்பர்கள் நால்வர்(நிலாரசிகன்,அடலேறு,ஜனா,அதிபிராதபன்) சந்தித்தோம். அப்போது ஜனா ஒரு சிறுகதைக்கான மிகச்சிறந்த கருவை எடுத்துரைத்தார். அம்மா அப்பா குழந்தை மற்றும் ஓர் இராணுவ வீரன் – இவர்கள்தான் கதையில் நடமாடும் பாத்திரங்கள். நாங்கள் நால்வரும் ஒரே கதையை வெவ்வேறு கோணத்தில் எழுதி இருக்கிறோம். குழந்தையின் பார்வையில் சொல்லப்பட்ட கதையாக நிலாரசிகனும், அம்மாவின் பார்வையாக அதிபிரதாபனும்,அப்பாவின் பார்வையாக அடலேறுவும்,இராணுவ வீரனின் பார்வையாக ஜனாவும் எழுதி இருக்கிறோம். நான்கு கதைகளும் ஒரே நேரத்தில் வலையேற்றம் செய்யப்படுகின்றன. மற்ற மூவர்களுக்கான சுட்டி கதையின் முடிவில் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. வாசித்து உங்களது பின்னூட்டத்தை பதிவு செய்யுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறோம்.


கதை:

யாராவது இந்திராவ பாத்தீங்களா ? பாத்தீங்களா ? என ஒவ்வொரு முகாமாக இந்திராவை தேடிக்கொண்டு வந்தேன்.ஒவ்வொருவராக இல்லை இல்லை என்று உதடு பிதுக்கி கொண்டு வந்தனர். இந்த பிதுக்கல்கள் நின்று யாராவது ,ஆமா அவளை பார்த்தேன் என சொல்லிவிட மாட்டார்களா என இன்னும் என் தேடலை அதிகப்படுத்தி கொண்டிருந்தேன் புதிதாக தொடங்கப்பட்ட E-16 கொளுந்தவராயன் முகாமில் இருக்கலாம் என அங்கு தேடும் போது தான் வெள்ளவந்தை சபாத்தியன் தாத்தா சொன்னார் இந்தப்பக்கம் வர்ல பா, நான் சாயந்திரம் 5 மணில இருந்து நான் இங்க தான் உக்காந்திருக்க . அப்படி என்றால் வடமூலையில் ஏதோ காரணத்துக்காக 15 குடும்பங்களை தனியாக தங்க வைத்துள்ளார்கள் அங்கு தான் இந்திரா இருப்பாள் எனபது என் எண்ணம்.

இத்தனை நாட்களாக எனக்கு இந்த கவலையே இருந்தது கிடையாது.சசி இருக்கும் வரை அவளுக்கு எல்லாமே இந்திரா தான். அவளின் உலகம் இந்திராவால் சூழப்பட்டது, அவளை குளிப்பாட்டி, தலைவாரி, அவளுக்கு கதை சொல்லி என அவளின் உலகம் இந்திராவுக்காக மட்டுமே படைக்கப்பட்டது. 6 வயது தொடக்கத்தில் தான் இங்குள்ள தமிழ் வழி பள்ளியில் சேர்த்த முடியும். கடைசி வெள்ளிகிழமை தான் அவளுக்கு 6வது வயது தொடங்கியது. எங்கள் வீடு செஞ்சோலை அனாதை சிறுமியர் இல்லத்திற்கு மிக அருகில் உள்ளதால் சசியையும் இந்திராவையும் அதிக நேரங்களில் அங்கு காணலாம்.

“ உனக்கு தத்(ட்)தாமாலை தெதியுமா”

“எங்க அம்மா இது”

”எங்க அப்பா தாத்திரிக்கு தான் வதுவாரு”

”அப்பா இல்லையா” குத்தி பாபா இல்லையா ??”

என செஞ்சோலையின் ஒவ்வொரு குழந்தையிடமும் இவளின் பேச்சு அப்பி இருக்கும். சசியும் காலை தொடங்கி நான் வரும் வரை அங்குள்ள குழந்தைகளுக்கு குளிப்பாட்டி விடுவது முதல் சோறு ஊட்டி, பாடம் சொல்லி தருவது வரை  பல உதவிகள் செய்வாள் .அவளுக்கு குழந்தைகள் என்றால் அவ்வளவு பிரியம். அன்று இரவு படுக்கையில் இந்திரா என்மிது குத்துக்காலிட்டு ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டு ’அப்பா மரப்பாச்சி பொம்மை வேணும் என்றாள்’ இதுவரை எதுமே கேட்காத அவள் மொம்மை கேட்டது எனக்கு ஆச்சிரியமாக கூடவே சந்தோஷமாக இருந்தது. ’ரா’ பாப்பா மொம்மை வெச்சு என்ன பண்ணுவீங்க என்றேன். அவளை எப்போதும் ’ரா’ பாப்பா என்று அழைப்பதே வழக்கம். இல்லப்பா கதிரேசு வீடு தீப்புடுச்சு எறிஞ்சப்ப அவனோட மொம்மையும் எறிஞ்சுருச்சு, அவனுக்கு தாப்பா அவன் பாவம்ல என சொல்லி அவளும் முகத்தை சோகமாக வைத்துக்கொண்டாள், பிறகு சசியிடம் கேட்டபோது தான் தெரிந்தது கதிரேசு 5 வயது குழந்தை எனவும் ஆரிமிக்காரர்கள் போட்ட குண்டு அவர்கள் குடும்பத்தில் இவனை மட்டும் விட்டு விட்டு மற்ற எல்லாரையும் வாரி சுரிட்டிக்கொண்டது எனவும். கண்டிப்பாக இந்திராவின் ஆசையை நிறைவேற்ற வேண்டும் என்று உள்ளுக்குள் இருந்து ஏதோ சொல்லிக்கொண்டது.

அடுத்த நாள் கதிரேசை பார்த்துவிடுவது என முடிவு செய்து தோட்டத்தில் சின்னப்பனிடம் சொல்லிவிட்டு 5 மணிக்கே செஞ்சோலை விடுதிக்கு வந்து விட்டேன்., இந்திரா கேட்டின் முன்னாடி தான் விளையாடி கொண்டிருந்தாள்., என்னை அந்த நேரத்தில் அங்கு எதிர்பாத்திராத அவளுக்கு அத்தனை சந்தோஷம்.ஜவ்வு காகிதத்தில் மறைத்து வைத்திருத்த மரப்பாச்சி பொம்மையை அவளிடம் நீட்டிய போது அவள் முகம் கொஞ்சம் சோகமாக ஆனது. என்ன தங்கம் சொல்லுங்க ‘ரா’  பாப்பாக்கு பொம்மை பிடிக்கலயா என்றேன். இல்லப்பா “ பொம்மை-ல ஒது கால் பித்துது” என்றாள் ., குழம்பியவனாக பாப்பா ஏன் ஒரு கால பிக்க சொல்றீங்க என்றேன், கதிரேசுக்கு தான் ஒரு கால் இல்லையே அதனால தான் என்றாள்.சுருக்கென்று மனதை ஏதோ குத்தியது போன்ற உணர்வு அவள் அதை சொல்லும் போது அள்ளி அணைத்து முத்தமிட்டேன். அந்த நேரத்தில் கதிரேசுக்கு கால் இல்லாதது நீங்காத ரணமாக உறுத்திக்கொள்ள தொடங்கி இருந்தது.

சற்று சாமாளித்தவனாக ‘ரா’ பாப்பா அம்மா எங்கனு சொல்லுங்க நாம அம்மாவ பாத்துட்டு அப்பறம் கதிரேசுக்கு பொம்மை தரலாம் என்றேன். அம்மா அங்கே இருக்கிறாள் என அவள் கை காட்டின இடத்தில் காற்றை கிழித்து கொண்டு வானத்தில் இருந்து ஒரு பெரிய குண்டு ஒன்று விழுத்தது, நொடியில் தென்னை மரம் அளவுக்கு தீ  சுவாலைகள்,அடுத்து அடுத்து யுகிக்க முடிவதற்குள் கண்ட இடமெல்லாம் ராணுவ விமானங்கள் குண்டை கக்கிக்கொண்டு இருந்தது.,கண்முன்னே நிமிடத்தில் தரைமட்டமாகி போனது செஞ்சோலை அனாதை குழந்தைகள் இல்லம். வெறும் நாற்பதடி தூரத்தில் செயவதறியாது மூர்ச்சை ஆகிப்போனேன். இந்திரா என் கழுத்தோடு சேர்த்து பொம்மையை இறுக கட்டிகொண்டது இன்னும் நியாபகம் இருக்கிறது.

வெடுகுண்டின் தாக்கத்தை பல நாட்கள் கழித்தே உணர முடிந்தது 62 குழந்தைகள், 8 பெண்கள் இறந்தனர் என்பது. அதில் முதல் பெயர் சசியினுடையது. அடுத்தடுத்து நடந்த விடயங்களால் போர்க்கைதியாய் முகாம்களில் தஞ்சமடைந்துள்ளோம். இந்த ”அடுத்தடுத்து” எனும் வார்த்தை எவ்வளவு ரணங்களும் வலிகளும் கொண்டது என்பது எனக்கு மட்டுமே தெரியும்.

இந்திராவை இன்னும் காணவில்லை., இன்னும் 10 அடி நடந்து வடக்காக திருப்பினால் E-15 புதிய முகாம் வந்து விடும் ,  படாரென  பின் மண்டையில் சம்மட்டியால் அடித்தது போல வலி. ஒரு கணம் என்ன நடப்பது என்று உணர்ந்து கொள்வதற்கு முன்னமே துப்பாக்கியின் பின் முனை கொண்டு  அடுத்தடுத்த அடிகள் ., முகாம் எல்லை தாண்டி யார் வர சொன்னது என்று கேட்டவாறே பூட்சு காலால் மிதி. பக்கத்தில் இருந்த அறைக்கு தூக்கிச்சென்று பின் பக்கம் கைகளை கட்ட சொல்லி படுக்கடையாக வைத்து அங்கும் அடி. துப்பாக்கியின் கனமான முனை கொண்டு காலில் அடித்த போது என் சுண்டு விரல் என் உடம்பில் இருந்து தன்னை விடுவித்து கொண்டது .அப்போது தான் பார்தேன் உடைகளற்ற என் இந்திரா நிர்வாணமாய் பெஞ்சுக்கடியில் ., உயிரே ஒரு கணம் நின்று போனது.,சாடாரென்று என் லுங்கி அவிழ்து அவளுக்கு போர்த்திவிட்டு இவள் தான் என் குழந்தை இவளை தேடித்தான் இங்கு வந்தேன் தயவு செய்து எங்களை விட்டு விட்டுங்கள் என கை கூப்பி கெஞ்சினேன். இந்திரா இந்திரா என அவளை தட்டினேன் அவள் சுரத்தே இல்லாமல் படுத்துக்கிடந்தாள். அவளின் உதட்டின் ஓரத்தில் சிறு ரத்தம் உறைந்திருந்தது.  இந்திரா என் மகள் என  உறுதிசெய்த பின்பு, உயரம் கொஞ்சம் அதிகமான ஆர்மிக்காரன் என்னிடம்  நோட்டில் கையெழுத்து வாங்கி விட்டு., விட்டு விடுவிடுவதாய்  கூறிக்கொண்டே மேசை மீது புகைத்து  கொண்டிருந்தவனின் காதில் ஏதோ சொல்லிவிட்டு போனான்.அதன் பின்பு ஆர்மிக்காரர்கள் குழுவாய் பேசி என்னை அனுப்பிவிட்டனர்.

இது நடந்த பல நாட்களுக்கு அப்பா எனக்கு ஒன்னுக்கு போனா வலிக்குது என சொல்லிக்கொண்டே இருந்தாள் இந்திரா., கயல்விழி அக்கா தான் இவளை கூட்டிசென்று சில வைத்தியம் செய்து கொண்டிருந்தாள்.  அன்று இரவு வேளையில் சாப்பாடு ஊட்டிக்கொண்டிருக்கும் போது  அப்பா கதிரேசோட மரப்பாச்சி பொம்மைய அந்த ஆர்மி மாமாக்கே குடுத்தர்லாம் பா என்றாள். அழுது வீங்கிய கண்களோடு ஏன் என்றேன்., இந்த பொம்மை நல்லா இருக்குன்னு தான் பா என்ன கூத்தீத்து போனாது(ரு). அதுக்கு அப்பறம் என்ன நடந்து’துன்னே எனக்கு தெதில என்றால் பிஞ்சு மொழியில்.

நெஞ்சில் அடித்தபடி சத்தமிட்டு வெடித்து அழுதேன் நான்.

இதே கதைகளம் மற்ற நண்பர்களின் வேறுபட்ட பார்வையில்

1. நிலா ரசிகன்- வேலியோர பொம்மை மனம்

2. அதி பிராதபன் –சுடர்

3. ஜனா –புத்தம் சரணம் கச்சாமி

If you enjoyed this post, make sure you subscribe to my RSS feed!

(புதுக்கவிதை)

அந்த பழுப்பு மாலையின்

பேருந்து பயணத்தில்

தெரியாமல் கால் பட்டதுக்காய்

மூன்று முறை மன்னிப்பு

கேட்டவன் உடல் கொஞ்சம் ஒடிசலாகவும்

படிக்காதவனாகவும் தெரிந்ததால்

மனைவியின் முன் வீரம் காட்ட

அனைவரும் பார்க்கையில்

கடினமான வார்த்தை கொண்டு

திட்டிய போது மெதுவாய் உருமாற

தொடங்கி இருந்தது எனக்கான முகம்

***********************

(நவீன கவிதை)

வினையாலனையும் பெயரின்

வாசம் முகர்ந்த இருளின்

சலனத்தில் தொடங்கியது

கடைசி நீட்சியின் பகல்.

வெம்மை தணிந்தவனின் சட்டை

இழுத்து அட்சரச ஆழியின்

சுக்கான் கொண்டு

கரு மயிர் திரவத்தில்

முக்கிய பின் வானத்தில்

மிகிழம் பூவுடன் விளையாடும்

நிலா சிகப்பாய் உருப்பெற்றது

எல்லார் முன்பாக  முகம் தொலைத்தவனுக்கு

நன்றி: யூத்புல் விகடன்
If you enjoyed this post, make sure you subscribe to my RSS feed!

Bloggers Meeting

இந்த முறை வலை பதிவர் சந்திப்பு வெறும் சந்திப்பாக மட்டும் இல்லாமல் ஒரு சிறு நிகழ்ச்சியாகவும் அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

திரைப்பட இயக்குனர், எழுத்தாளர், திரு. ஷண்முகப்பிரியன் அவர்கள் தங்களுடய சினிமா அனுபவங்களையும், மேலும் பதிவர்களுக்காக, பதிவர்களுக்கு பயன்பட கூடிய ஒரு முக்கிய விடயத்தை பற்றியும் நாம் கலந்தாலோசிக்க இருக்கிறோம்.

அனைத்து பதிவர்களும் அலையென திரண்டு, அரங்கத்தை நிரப்புங்கள்.

சந்திப்பு நாள் : 07/11/09 சனிக்கிழமை மாலை 5.00 – 7.30

இடம் : Discovery Book Palace

No. 6. Mahaveer Complex

1st Floor, Munusamy salai,

West K.K. Nagar, Chennai-78

Ph; 65157525
Nearest Landmark : பாண்டிச்சேரி ஹவுஸ்

மேலதிக தகவல்களுக்கு

பாலபாரதி: 9940203132
கேபிள் சங்கர் :9840332666
தண்டோரா :9340089989
நர்சிம் :9841888663
அகநாழிகை பொன்.வாசுதேவன்:9994541010
முரளிகண்ணன் :9444884964
அதி பிரதாபன்-9894197789

(இந்த பதிவு வோர்ட் பிரஸ் பதிவர்களின் முதன்மை கட்டுப்பாடகம்
மூலமான நேரடி தகவல் பரிமாற்றத்திற்கான முயற்சி [அழைப்பு அனைத்து பதிவர்களுக்கும் தான்] )

கேபிள் சங்கர் இந்த சந்திப்பை பற்றி ஏற்கனவே பதிவிட்டுள்ளார்