Posts Tagged ‘அனுபவம்’

என்னமோ தெரிய‌வில்லை உங்களுக்கு க‌டித‌ம் எழுத‌ வேண்டும் போல் உள்ள‌து. என்னுடைய‌ க‌டித‌ங்க‌ளை சிர‌த்தையுட‌ன் வாசிப்ப‌வ‌ர்க‌ள் யாரேனும் உள்ள‌ன‌ரா என்பதில் அச்சமூட்டும் பயம் இருந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது . நீங்க‌ள‌ இருக்கிறீர்க‌ள் என்ற நினைவின் துவாரங்களில் மெல்ல‌ என்னை ஆசுவாச‌ப்ப‌டுத்திக்கொள்கிறேன்.

மிக நீண்ட பயணங்களின் முடிவில் யாரையாவ‌து ஒருவ‌ரை ச‌ந்திக்கிறோம். ப‌ய‌ண‌ங்க‌ளின் த‌னிமையும் சோர்வையும் நீங்கள் எப்போதும் அறிவ‌தில்லை பிர‌ப‌ஞ்சிதா. ப‌ய‌ண‌ம் என்ப‌தே யாரோ ஒருவ‌ரை ச‌ந்திப்ப‌த‌ற்குதானே. இல‌க்க‌ற்ற‌ ப‌ய‌ண‌ங்க‌ளின் முடிவிலும் கூட‌ யாரோ ஒருவ‌ரை ச‌ந்திக்கிறேன். பெரும்பாலும் அவர் ஒரு டீக்கடைக்காரராக இருக்கிறார்.

50 ரூயாய்க்குள் ப‌ய‌ண‌த்தை முடிக்க‌ வேண்டும் என்ற‌ நாட்க‌ளில் அருகில் உள்ள‌ பேருந்து நிறுத்த‌த்திற்கு வ‌ரும் 7வ‌து பேருந்தில் என்னை துணித்துக்கொள்கிறேன். அதிக‌ப‌ட்ச‌மாக‌ 15 ரூயாக்கு ப‌ய‌ண‌ச்சீட்டு, இற‌ங்கிய‌ நிறுத்த‌த்தில் மீண்டும் 7வ‌தாக‌ வ‌ரும் பேருந்திற்கான‌ காத்திருப்பு என‌ இல‌க்க‌ற்ற‌ ப‌ய‌ண‌ங்க‌ளில் என் நாட்க‌ளை நிறைத்துக்கொள்கிறேன். அது என்ன‌ 7வ‌து பேருந்து என்று கேட்காதீர்க‌ள் 7வ‌து பேருந்து அவ்வ‌ள‌வுதான். அந்த‌ 7வ‌து பேருந்திற்காக‌ 7 நாட்க‌ள் காத்திருந்த‌ நாட்க‌ளும் உண்டு ஏனென்றால் அந்த‌ கிராம‌த்திற்கு ஒரு நாளில் ஒருமுறை ம‌ட்டுமே வ‌ரும் பேருந்து அது.

கையில் 50ருபாய் வைத்துக்கொண்டு எப்ப‌டி 7 நாள் க‌ழிப்ப‌து. க‌ழித்திருக்கிறேன் உங்க‌ள் நினைவுக‌ளோடு. சுளுக்கென்ற‌ பார்வையோடு ” உன்ன‌ய‌ யாரு இங்க‌ வ‌ர‌ சொன்னா” என்ற‌ கேள்வியில் அந்த‌ விமான‌ நிலைய‌த்தில் என்னை விட்டுச்சென்றீர்க‌ள். உங்க‌ளை ஏற்றிச்சென்ற‌ விமான‌ம் தூரச் சென்று வானில் புள்ளியாய் ம‌றையும் வ‌ரை பார்த்துவிட்டு வீடுசேர்ந்தேன்.

அன்று பிடித்துக்கொண்ட‌து இந்த‌ ப‌ய‌ண‌ங்க‌ளில் மீதான‌ விருப்ப‌ம். அன்று ந‌ண்ப‌னிட‌ம் க‌ட‌ன் வாங்கி 3876 ருபாய் வைத்திருந்தேன். அத்தனைக்கும் ப‌ய‌ண‌ம் தான் அதே 15 ருபாய் ப‌ய‌ண‌ச்சீட்டு தான். இர‌ண்டு மாத‌ம் க‌ழித்து அறைக்கு திரும்பிய‌ அன்று ஆளே உறுமாறிப்போயிருப்ப‌தாக‌ வாட்ச்மேன் சொன்னார்.

இப்போது அதுவ‌ல்ல‌ பேச்சு, நீங்க‌ள் எப்ப‌டி இருக்கிறீர்க‌ள்? ஒருமுறை என்னை அழைத்து பேருந்தில் ப‌க்க‌த்தில் உட்கார‌ சொன்னீர்க‌ளே நியாப‌க‌ம் இருக்கிற‌தா? அந்த‌ இருக்கைக‌ள் ஆசீர்வ‌திக்க‌ப்ப‌ட்ட‌து. நீங்க‌ள் ஏன் என்னை புரிந்து கொள்ள‌வில்லை பிர‌ப‌ஞ்சிதா? க‌லைந்த‌ முடியும், அழுக்கு ஜீன்சும், கையில் ஒரு வ‌ளைய‌ம் என்றிருப்ப‌வ‌ர்க‌ளுக்கு நீங்க‌ள் காட்டும் ம‌ரியாதையோ புன்சிரிப்போ நான் எதிர்பார்க்க‌வில்லை. நீங்க‌ள் என்னை புரிந்து கொள்ள‌ முய‌ற்சி கூட‌ செய்ய‌ ம‌றுத்தீர்க‌ள். உங்க‌ளை ப‌ற்றி குறை சொல்வ‌தால் இந்த‌ க‌டித‌ம் நீர்த்துப்போகிற‌து. சாராய‌ம் ஆவியாகிற‌து என்முன்னே.

உங்க‌ள் பிரிவிற்காக‌ ஒருபோதும் சாராய‌ம் குடித்த‌வ‌ன‌ல்ல‌. நீக்க‌ முடியாத‌ த‌னிமையில் உச்ச‌த்தில் காதுக‌ளுக்குள் பேரிரைச்ச‌ல் கேட்க‌ ஆர‌ம்பிக்கிற‌து,சாராய‌ம் தேவைப்ப‌டுவ‌த‌ற்கான‌ அனைத்து ச‌ம‌ர‌ச‌ முடிவுக‌ளையும் அந்த‌ பேரிரைச்ச‌ல் கொண்டுவ‌ந்துவிடுகிற‌து. அந்த‌ ச‌த்த‌த்தை நான் விரும்பியிருக்கிறேன் அத‌ற்குள்ளாக‌ உள்ளாக‌ உள்ளாக‌ உள்ளாக‌ சென்றால் உங்க‌ள் பெய‌ரே பாறைக‌ளில் பட்டு பிர‌திப‌லிப்ப‌து போல் பிர‌ப‌ஞ்சிதா பி ர‌ ப‌ ஞ் சி த்த்த்த்த்த்த் தா என்று கேட்டுக்கொண்டேயிருக்கிற‌து. இல்லை என்றால் நான் அப்ப‌டி ந‌ம்ப‌‌ துவ‌ங்கியிருக்கிறேன். தனிமையின் பின்னிர‌வில் இந்த‌ பெய‌ர் கூச்ச‌ல்க‌ளை க‌ண்டுகொண்டேன். இவை என்னை விட்டு நீங்க‌க்கூடாது என்றும் விரும்புகிறேன்.

என்னை அழைத்து ப‌க்க‌த்தில் அம‌ர‌ சொன்ன‌ நாளின் நினைவுக‌ளை எடுத்துப்பார்க்கிறேன். அந்த‌ பேருந்து இப்போது எங்கே சென்றுகொண்டிருக்கும், எதாவ‌து நிறுத்த‌த்தில் நின்று கொண்டிருக்குமா? என்னை போல‌வே ப‌ரித‌விப்புட‌ன் யாராவ‌து ஒருவ‌ர் அந்த‌ பேருந்தில் ஏறியிருப்பார்க‌ளா? இன்னும் அந்த‌ பேருந்து அதே பாதையில் தான் சென்றுகொண்டிருக்கிற‌தா? நாம் இற‌ங்கிசென்ற‌ பின் யார் அந்த‌ இருக்கையில் அம‌ர்ந்தார்க‌ள்? அத‌ற்கு முன் யார் இருந்து உங்க‌ள‌ருகில் என‌க்கான‌ அந்த‌ காலி இருக்கையை விட்டுச்சென்ற‌து . அவ‌ர்க‌ளுக்கும் என‌க்கும் என்ன‌ ச‌ம்ப‌ந்த‌ம், வாழ்வின் மீப்பெரிய‌ அழ‌கின் த‌ருண‌த்தை என‌க்காக‌ கொடுத்துச்சென்ற‌வ‌ரின் பெய‌ரோ முக‌மோ எதுவுமே தெரிய‌வும் நினைவிலும் இல்லையே ஏன்? வாழ்வின் மிக அழகிய தருணங்கள் நாம் உணர்வது முன்பே நம்மை விட்டு கடந்து செல்கின்றனவா?

அன்றைய‌ ப‌ண‌ச்சீட்டு ப‌த்திர‌மாக‌ இருக்கிற‌து. சிற‌ப்பான‌ அந்த‌ ப‌ய‌ண‌த்தில் என‌க்காக‌ ப‌ண‌ச்சீட்டை கொடுத்த‌வ‌ருக்கு ந‌ன்றி சொல்ல‌ வேண்டும்,அதை அச்ச‌டித்த‌வ‌ருக்கு ந‌ன்றி சொல்ல‌ வேண்டும். உங்க‌ள் அருகில் அம‌ர்ந்த‌ த‌ருண‌த்தில் யாராவ‌து ஒருவ‌ர் ந‌ம்மை காத‌ல‌ர்க‌ள் என்று நினைத்திருப்பார்க‌ளே , அப்ப‌டி நினைத்த‌வ‌ர்க‌ளிட‌ம் கேட்ப‌த‌ற்கு என‌க்கு 46 கேள்விக‌ள் இருக்கின்ற‌ன‌. அத்த‌னையும் என்னுடைய‌ டைரி குறிப்பில் குறித்திருக்கிறேன் பிர‌ப‌ஞ்சிதா.

நல்ல மழை இரண்டு வாரமாக. சில்லிடும் தரை இதோ உங்களை நினைத்துத்தான் படுத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். பெரு நகரத்தின் ரயில் சத்ததம் பெருகி பின் கணம் குறைந்து என்னறையிலேயே இருப்பது போல உணர்கிறேன். அன்றும் அப்படித்தான் உங்கள் நினைவுகளுடன் குளித்துக்கொண்டிருந்தேன். இதே ரயில் சத்தம்  அப்போது தான் முதன் முறை நீங்கள் அழைத்தீர்கள்.

அத்தனை தாள லயத்துடன் , ஒரு பெண்ணின் நுண் அதரங்களில் அதிர்ந்து பின் வாயிலிருந்து உதிர்ந்துவிழும் என் பெயரை அப்போது தான் முதன் முறை கேட்கிறேன். என்ன பேசுவதென்றே தெரியாமல் நமத்துப்போயிருந்தேன். நீங்கள் தான் என்னை இயல்பிற்கு மீட்டுக்கொண்டுவந்தீர்கள். ஆங்கிலத்திலேயே உங்களை நிறைத்துக்கொண்டீர்கள். ஆங்கிலத்தின் நம்மிருவரின் நீண்ட உரையாடலுக்கு பிறகு நான் தான் முதலில் கேட்டேன் தமிழ்ல பேசலாமா.! சற்றே சிரித்துக்கொண்டு சொல்லுங்க என்றீர்கள்.ஆங்கிலத்தில் உரையாடுவது என்பது நிழலில் தெரியும் நம் உருவம் போல கண்களுக்கு தெரியும் ஆனால் தொட்டு உணரமுயாது.  ஆங்கிலம் தாண்டி தமிழுக்கு வருவதற்கு நான் எடுத்துக்கொண்ட இடைவெளியில் என் படபடப்பு முற்றிலுமாக கரைந்து போயிருந்த்து.

என்னை பற்றி சொல்லிமுடியும் வரை காத்திருந்தீர்கள், உங்களை பற்றி ஆங்கிலத்தில் தான் சொன்னீர்கள்.

உணர்வுகளை சலனப்படுத்தும் வார்த்தைகளை ஆங்கிலத்தில் எளிதில் கடந்து விடலாம். அன்றும் அப்படித்தான் பேசினீர்கள்.

அச்சகத்தில் பிழைதிருத்தும் பணி நீங்கள் முகம் சுழித்தது போல கேவலமான தொழில் அல்ல. அது என் தொழில் என் வாழ்வாதாரம். பிழை திருத்துனனுக்கு நுண்ணுர்வு வேண்டும், ஆழ்ந்த அமைதி வேண்டும் அது யாருமற்ற கடற்கரையில் நண்டுகள் எழுப்பும் சத்தம் போன்றது. அந்த அமைதியை கிழித்துக்கொண்டு தான் நீங்கள் எப்போதும் வருவீர்கள். உங்கள் வாகனத்தின் பின்னிருக்கை இலகுவானது,தாண்டுக்கால் போட்டு உட்காரும் போது எந்த வித சலனத்தையும் எனக்கு தராது.

உங்கள் ஆண் நண்பர்களும் தோழிகளும் ஒரே அறையில் இருந்தார்கள், நண்பர் என்று அறிமுகம் செய்வீர்கள் என்று நினைத்தேன் தெரிந்தவர் என்று தான் அறிமுகப்படுத்தினீர்கள்.

ராம்கிட்ட மணி(money) வாங்கிக்கோ, அவன் என்ன சொல்றானோ அத கொஞ்சம் செஞ்சுறே என்றீர்கள், உங்கள் அனைவருக்கும் பியரும், வோட்காவும் , பிரியாணியும் வாங்கி வந்தேன். சிகரெட் புகையால் நிரம்பியிருந்த அறையில் சுஷ்மாதான் சொன்னாள் உன்னோட ஆளுக்கு தான் வோட்கா என்றாள், அதன் பிறகு ஏற்பட்ட சிரிப்பு அலைகள் அலையலையாக அடங்குவதற்கு நீண்ட நேரம் எடுத்துக்கொண்டது. அவமானத்தின் வார்த்தை ஜாலங்கள் எனக்கு அத்துப்படி. மிக நீண்ட நாட்களாக அவைகளை எனக்குள் பத்திரப்படுத்தி வைத்திருக்கிறேன்.

நீ ஸ்மோக் பண்ணுவயா என்றீர்கள், இல்லை என்று தலையாட்டிதற்கு ஒரு புன்னகையை வீசி  விட்டு போனீர்கள் பிரபஞ்சிதா, அவமானங்களால் நிறைந்த வாழ்க்கையில் நீங்கள் என் அக உலக பிரபஞ்சத்தின் அழகி. நீங்கள் எப்போதுமே என்னை புரிந்து கொள்ள முடியாது.

அனைத்தும் முடிந்ததும், அறையை சுத்தம் செய்தேன், இதை நீங்கள் சொல்லவேயில்லை அனைவரும் சென்ற பின் நீங்கள் தானே இதை செய்ய வேண்டும் அதனால்
தான் நானே அதை எடுத்துக்கொண்டேன், நிதானமாக நாம இன்னொருநாள் பார்க்கலாம் என்று சொல்லி அனுப்பினீர்கள்.நிராகப்படுதலின் கடைசியறையில் நின்றிருந்தேன் பிரபஞ்சிதா.

எனக்கென்று எதையும் கேட்டுப்பெறுபவன் அல்ல. மிக நீண்ட பயணத்தின் முடிவில் ஏற்படும் தீர்க்க முடியாத வெற்றிடத்தின் அமைதி என்னை சூழ்ந்திருக்கிறது. நீங்கள் கொண்டாடத்தின் திடப்பொருள், என் கண்கள் வழியே நீங்கள் இன்னும் அழகாகிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்.
நீங்கள் குடிக்கும் வோட்காவின் வாசம் ஒரு போதும் உங்களை குறைவாக காட்டியதில்லை. போதையின் உச்சத்தில் என் கையை குழிவாய் நீட்ட சொல்லி அதில் கிகரெட் சாம்பலை தட்டினீகளே அப்போதும் உங்கள் அன்பில் மீதாக சிறு சலனம் கூட ஏற்படவில்லை.

ஆழ்ந்த மூச்சை இழுத்துக்கொள்கிறேன்,நீங்கள் என்னை மெஸ்மரிசம் செய்திருக்கிறீகள். என் நண்பர்கள் நினைத்துக்கொள்ளலாம் நான் மனச்சிதைவு  கொண்டவன் என, எனக்கும் தெரிகிறது , ஆனால் அப்போது வரும் கோபத்தின் கணங்கள் மெல்ல அடங்கிவிடுகிறது உங்கள் அழைப்பில். நான்கு முறை கண்ணத்தில் அறைந்திருக்கிறீகள்,  ஜீன் மாதம் தவிர அனைத்து வார இறுதி நாட்களிலும் உங்களுக்கு பியர் வாங்கி தந்திருக்கிறேன்

நான் இப்போதும் கேட்டுப்பெறுவது உங்கள் பியர் நண்பர்களின் கரிசனம் அல்ல., என் அன்பின் புரிந்து கொள்ளுதல்.சக மனிதனை உணர்ந்து கொள்வது வாழ்வின் மிக அற்புதமானது., நாமே உணரும் முன் அந்த தருணம் நம்மை கடந்து செல்கிறது. இலையின் நுனியிலிந்து நீர்க்குமிழ் கரைந்து போவது போல நம்மை சுற்றியே நடக்கும் நாம் உணராத தருணத்தில்.அது போல ஒரு தருணத்திற்காக தான் காத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். சாராயத்தின் கடைசி மிடறு இன்னும் அதிகமாய் கசக்கிறது.

அயல் தேசம் எப்படி இருக்கிறது ? சமரசம் செய்து கொள்ளாத அனைத்து விஷயங்களையும் அயல் தேசம் நெகிழ்த்து விடுகிறதுதானே., நான் உங்களை கொண்டாடுகிறேன். என் சந்தோஷத்தின் திடப்பொருள் நீங்கள். மிக நீண்ட தூரத்தில் இருக்கிறீர்கள். உடம்பை பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.  வெளியே இப்போது தான் தூவானம் ஆரம்பித்திருக்கிறது. இனி மெல்ல தொடங்கும் இப்பருவ மழை.  நான் நனையப்போகிறேன்.

சென்னையில் வேலைக்கு சேர்ந்த நாட்கள் அவை. பின்னிரவில்  சக்கையாய் பிழியப்பட்டு வேலையில் இருந்து வருவேன். நாங்கள் ஆறு பேர் அந்த அறையில் தங்கியிருந்தோம்.மிக குறைவான சம்பளம் எப்படி பிடித்து வைத்தாலும்  இருபதாம் தேதிக்கு மேல் கையில் காசு இருக்காது.அன்று இரவு கடைசியாகத்தான் அலுவலகத்தில் இருந்து வந்தேன். யாரிடமும் காசு இல்லை நண்பர்கள் அனைவரும் கடைசியாக இருந்த காசில் கிடைத்ததை சாப்பிட்டு விட்டனர். மதியமும் சாப்பிடவில்லை பசி கண்ணை கட்டியது. மிக சோகமாக இருந்தது.யாரிடமாவது காசு இருக்கிறதா என்றதற்கு அனைவரும் முகத்தை முகத்தை பார்த்துக்கொண்டனர்.

மாதத்தின் கடைசி நாட்களில் இருந்தோம்.எனக்கு என்ன செய்வதென்றேதெரியவில்லை. அந்த அறையின் வீதியிலேயே நின்று கொண்டிருந்தேன்.பசியை விடவும் இந்த நகரத்தில் என்னுடைய இருப்பு இப்படி தான் இருக்கிறது என்பது இன்னும் வேதனைதருவதாய் இருந்தது.இப்படி தான் இந்த நகரத்தில் நாட்களை கழித்துக்கொண்டிருக்கிறேனா என்று வருந்தினேன்.நீண்ட பின்னிரவில் தனியாக அதே சாலையில் நின்று கொண்டிருந்தேன்.

சென்னையின் மீது வெருப்பு வந்தது.ஒரு நண்பன் கூட இல்லையா பசிக்கும் போது சாப்பாடு வாங்கித்தர என்று நினைக்கும் போது என்மேலேயே எனக்கு வெறுப்பு வந்தது.பசியுடன் நீண்டதூரம் நடந்திருப்பேன்.பசி மறைந்து கால் வலிக்க ஆரம்பித்ததும் அறைக்கு வந்தேன். நண்பர்கள் அனைவரும் உறங்கியிருந்தனர். நகரத்தை பற்றிய பயம் கவ்விக்கொண்டது .உறங்கிப்போனேன்.
  
நேற்று  ஈரோடில் நடந்த சங்கமம் வலை பதிவர் சந்திப்பிற்கு சென்றிருந்தேன். கொங்கு தேசம்  விருந்தோம்பலுக்கு சிறந்தது என்பதை மீண்டும் நினைவுபடுத்தியது.அத்தனை அழகான மனிதர்கள், வரவேற்பில் ஒரு சிறுமி கையெழுத்து வாங்கிக்கொண்டு வெல்கம் என்று சொல்லி வரவேற்றாள்.அந்த கணம் தொடங்கி மிக நெருக்கமாக உணர்ந்தேன்.பாமரன், அருண், ஓசை செல்லா , PIT  வலைகுழும நண்பர்கள் இன்னும் சில நண்பர்களும் பேசினர்.

மதிய உணவு, நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு  நான் சாப்பிட்ட எங்கள் ஊரின் மிக சுவையான உணவு இதுவாகத்தான் இருக்கும்.அத்தனை வகைகளையும் நேர்த்தியுடன் செய்திருந்தனர்.சாப்பிடும் போது திடிரென சென்னையின் ஆரம்ப நாட்கள் நினைவிற்கு வந்தது. நண்பர்கள் நிறைய பேரை இன்று தான் நேரில் சந்தித்தேன். ஆனால் இத்தனை அன்பா என்று பொறாமையாக இருந்தது.ஜாக்கி திடிரென வந்தார். பேச ஆரம்பித்தோம்., சென்னையின் வெறுமை தன்னை ஈரோடு நோக்கிவரவைத்ததாக சொன்னார்.சிரித்துக்கொண்டேன். சென்னையில் பதிவர் சந்திப்பு வழக்காமாக ஒரு தேனிருடன் நினைவு பெறும். ஆனால் ஒரு பதிவர் சந்திப்பில் இருக்கை, தொழில்நுட்ப சாதனங்கள், இடம் , உணவு, புத்தகம், பேனா,பதிவர்கள் என அனைத்தையும்  ஒருங்கினைப்பது எத்தனை பெரிய விஷயம் , எதற்காக இவர்கள் இப்படி வலிந்து வந்து நம்மை வரவேற்கிறார்கள், இத்தனை பிரம்பாண்ட வரவேற்பு, அறை, உணவு என அனைத்தையும் இவர்கள் ஒருங்கிணைத்து எதற்காக என்ற கேள்விகளை நீண்ட நேரமாக எனக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். அன்பு என்ற மூன்று எழுத்தில் பதில் தந்துவிடலாம் என்றும் தோன்றியது.

சந்திப்பு முடிந்தும் பொள்ளாச்சிக்கு பேருந்து ஏறினேன். சில்லென்று காற்று முகத்தில் அடித்தது. உடல் மெல்ல அதற்கு இசைந்தாற்போல் ஒரு ஆனந்தத்தை தந்தது. நீண்ட நாள் கழித்து எங்கள் ஊர் சாலைகளில் பகலில் பயணம் செய்கிறேன் என்ற நினைப்பே சந்தோஷத்தை தந்தது. சாலைகளில் இரு பக்கமும் பச்சை பசேலென்ற தாவரங்கள் பேருந்தின் வேகத்தில் பின் சென்று கொண்டிருந்தன.சந்திப்பில் கொடுத்த பழமை பேசி புத்தகம் கையில் இருந்தது. ஆரம்ப பக்கங்களை வாசித்தேன். என்னுடைய கிராம நினைவுகளை இந்த மனிதர் எப்படி வார்த்தைபடுத்தினார் என்று ஆச்சர்யமாக இருந்தது. சென்னையின் ஆரம்ப நாட்கள் மீண்டும் நினைவிற்கு வந்தது.நண்பர்கள் அனைவரோடும் பட்டினியாய் இருந்த நாட்களும் , முதல் முறை சந்தித்த நண்பர்களுடன் விருந்து சாப்பிட்டதற்கும் இடையான நீளம் எவ்வளவு என்று நினைத்துக்கொண்டே இருந்தேன். 
 
இருத்தலின் விதி தான் என்னை எப்போதும் இயக்கி கொண்டிருக்கிறது என்பது  என்னவோ போல் இருந்தது. பொள்ளாச்சி நெருங்கும் முன்பாகவே பேருந்து நிறுத்தத்தில் நண்பர்கள் காத்திருப்பதாக சொன்னார்கள். இறங்கியதும் வாகனத்தில் நண்பன் வீட்டுற்கு கூட்டிச்சென்றான். நாளை அனைவரும் வேலை நிமித்தமாக பிரிய போவதால் நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டும் சிரித்துக்கொண்டும் இருந்தோம். பின்னிரவில் நண்பன் வீட்டில்  வந்து விட்டுச்சென்றான். என் வாசனை கண்டுபிடித்தது போலும்  பூனை வெளியே வந்து என்னை பார்த்துவிட்டு வீட்டிற்குள் சென்றது.
 
காலையில் பேருந்து ஏறியதும் சந்தித்த கூத்துப்பட்டறை சுரேஷ், நீண்ட நாளாக தொலைபேசியில் பேச வேண்டும் என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்த தோழி அழைத்தது, சங்கமம் நண்பர்கள், பால்ய நண்பர்கள் என நண்பர்களுக்குள்ளே கலந்து போனேன் இந்த ஞாயிறு.
 I feel richer, richer by few more friends who I can say are “Friends for Life”

சென்னையில் இரண்டு நாட்களாக நல்ல மழை. மும்பையில் இருந்து வந்த மறுநாள், அமைதியாக  ஜ‌ன்னல் வழியே மழையை பார்த்துக்கொண்டுருந்தேன். மழையை மட்டும் எத்தனை தடவை பார்த்தாலும் சலிப்பதேயில்லை என்று தோன்றியது. மெல்ல தொடங்கி நீண்ட நேரம் பொழிவதற்கு தகுந்தாற்போல் வானமும் இருண்டிருந்தது. நீண்ட நாட்களாக படிக்க வேண்டும் என்று வைத்திருந்த எஸ். ராமகிருஷ்ணனின் உறுபசி நாவல் கண்முன்னே இன்னும் படிக்கவில்லை என்பதை நினைவு படுத்திக்கொண்டிருந்தது.படிப்பதற்கு முன்பு தேனீர் அருந்திவிட்டு ப‌டிக்க‌லாம் என வ‌ர‌ட்டீ ( பால் க‌ல‌க்காத‌ தேனீர்) போட்டு எடுத்து வ‌ந்த‌ம‌ர்ந்தேன், தேநீரின் ஆவி ஜன்னல் வெளியே வெளியேறிக்கொண்டுருந்தது வெளிச்ச‌ம் முன்பை விட சற்று குறைந்திருந்த‌து. தொட‌ர் மழையானது த‌ரை, மேசை, நாற்காலி என‌ அனைத்தையும் சில்லிட‌ வைத்திருந்தது.

முதல் வாய் பருகியதுமே தோன்றியது தேனீர் தன்னுடைய ஆகச்சிறந்த‌ சுவையை மழைநாட்களில் தான் அடைகிறது என்ற எண்ணம்.நாற்காலியை இழுத்து ஜ‌ன்ன‌ல் ப‌க்க‌ம் போட்டுக்கொண்டேன். ஒன்றிர‌ன்டு தூற‌ல்க‌ள் அவ்வ‌ப்போது இட‌து கையை நனைத்துக்கொண்டிருந்தன. தேனீரின் கதகதப்பு மெல்ல மெல்ல உடல் முழுக்க ஊடுருவிக்கொண்டிருந்தது. உறுபசியை எடுத்தேன். முதல்  பக்கதில் ஒரு மெலிந்த மனிதனின் படம் போட்டிருந்தது அது எனக்கு மிக நெருங்கியவர்களின் புகைப்படம் என்ற எண்ணம் தேவையில்லாமல் வந்தது. மழையில் நனைந்த படி வந்த பூனைகுட்டி தன்னுடலை ஒரு குலுக்கு குலுக்கி மழைத்துளியை வெளியேற்றிய சந்தோஷ‌த்தில் தன்னுடைய முன்னங்காலை நக்கி சுத்தம் செய்ய தொடங்கியிருந்தது.

புத்தகம் படிப்பது என்றால் முதலில் எனக்கு முதல் பக்கத்தையும் அதன் வண்ணம், தலைப்பு, படங்கள் பிறகு கடைசி பக்க அட்டையும் அதன் எழுத்துக்களையும் முழுதாக உள்வாங்க வேண்டும். பிறகு முதல் பக்கம், முதல் எழுத்து  தொடங்கி லயிக்க ஆரம்பித்து விடுவேன். அப்படி தான் உறுபசியியும் ஆரம்பித்தது. எஸ். ரா வின் எழுத்துக்களை எப்போதும் எனக்கு நெருக்கமான உணர்வுகளை தருபவை. ஆனால் உறுபசியில் இந்த சம்பத் கதாபத்திரம் இன்னும் அதிக நெருக்கத்தை தருவதாக உணர்ந்தேன்.ச‌ம்ப‌த்தை மைய‌மாக‌ வைத்தே நாவ‌ல் பின்ன‌ப்ப‌ட்டிருந்தது. ஒவ்வொரு பக்கமும் அனுபவித்து படிக்க தொடங்கியிருந்தேன். நாவல் நாயகன் சம்பத் எனக்குள் மெல்ல இறங்கிக்கொண்டிருந்தான். ஒரு பத்து பக்கம் முடிந்ததும் தோன்றியது நான் படிக்க போகும் ஆகச்சிறந்த நாவலில் இதுவும் ஒன்றாக இருக்க கூடும் என்று. மெல்ல எழுந்து ஒரு பிளாஸ்க் நிறைய தேனீர் போட்டு எடுத்து வந்து அருகில் வைத்துக்கொண்டு படிக்க ஆரம்பித்தேன்.சம்பத், நண்பர்கள், சம்பத் மனைவி என கதை சுழன்று கொண்டே இருந்தது. படிக்கும் போது காட்சிகளை கண்முன் கொண்டுவந்து நிறுத்துவது எஸ்.ராவிற்கு கை வந்த கலை அதை கச்சிதமாக செய்து முடித்திருந்தார்.

ஒரு முப்பது பக்கம் முடிந்ததும் புத்தகத்தை திறந்து வைத்தபடியே மீண்டும் ஒரு தேனீர் குடித்தேன். தேனீர் முடிவதற்கு கூட மனம் ஒப்பவில்லை மீண்டும் படிக்க ஆரம்பித்துவிட்டேன். கதையின் பாத்திரங்கள் சென்னை மதுரை என ஓடிக்கொண்டிருந்தன நானும் கூடவே போய்க்கொண்டிருந்தேன். ஜன்னல் வெளியே மழை இன்னும் அதிக லயத்துடன் பேசிக்கொண்டிருந்த்தது. சம்பத் ஒரு வேளை நான் தானோ என தோன்றியது. நிறைய இடங்களில் சம்பத்திற்கு பதிலாக என்னை பொருத்திப்பர்த்தால் சரியாக இருக்கும் எனவும் தோன்றியது. பெயர்களையும் வார்த்தைகளையும இந்த மனிதர் எங்கிருந்து பிடிக்கிறார் என்று யோசனையாக இருந்தது . நிலாரகிகன் போன் பண்ணினார் மாலை சந்திக்கலாமா என்றார். மாலை தானே அதற்குள் உறுபசியை முடுத்துவிடலாம் என்ற எண்ணத்தில் கண்டிப்பாக சந்திக்கலாம் நிலா என சொல்லிவிட்டு மீண்டும் படிக்க ஆரம்பித்தேன். திடிரென புத்தகத்தை மூடிவைத்துவிட்டு படித்த வரை கதையை ரசித்து அசை போடலாம் என்று தோன்றிய‌து. கொஞ்ச நேரம் புத்தகத்தை மூடி வைத்தேன். இசையை சுழல விட்டு  ஹெட்செட்டை காதுக்கு கொடுத்தேன். என்னமோ சோகமான இசை கேட்க வேண்டும் போல இருந்தது. கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். பேசாமல் வெளியே  போய் மழையில் நனையலாமா என்று கூட தோன்றியது, புதுமழை நனையாதே என்று அம்மா சொல்லிவைத்தது வேறு நினைவிற்கு வந்தது. சம்பத் இப்படியெல்லாம் இல்லை அவனுக்கு என்ன தோன்றியதோ கடைசி வரை அதை எல்லாத்தையும் செய்தான், காலை வரை கடற்கறை மணலில் படுத்துக்கிடந்ததாக நாவலில் ஒரு பகுதி வரும், அது மாதிரியெல்லாம் என்னால் ஏன் செய்ய முடியவில்லை என்ற எண்ணம் வந்தது.

சம்பத்தை பற்றிதான் நினைவு சுழன்று கொண்டுருக்கிறது இசையை ரசிக்கவே இல்லை என்பது உறைக்கத்தொடங்கியது. இசையை நிறுத்திவிட்டு மீண்டும் படிக்க தொடங்கினேன். வெளியே மழை அதே மாதிரி பெய்துகொண்டிருந்தது.வெளியே பெய்யும் மழை, உள்ளங்கை சூடாக்கும் தேனீர் , நீண்ட நாள் சந்திக்காத நண்பர்களின் அழைப்புகள் , இன்றைக்கு முடிக்க வேண்டிய ப‌ணிகள் என எல்லாத்திற்கும் விடைகொடுத்து என்னை முழுதாக நாவலில் ஒப்படைத்திருந்தேன். என்னமோ ஒரு உணர்வு , எதோ சோகமாய் இருப்பதாக உணர்ந்தேன். கடைசி பக்கங்களை நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறேன் என்பதெல்லாம்  மறந்து சம்பத்துடன் பயணம் போகத்தொடங்கியிருந்தேன்.

நாவலின் கடைசி அத்தியாயத்தில் சம்பத்தின் நண்பர்கள் ஒரு மலையில் இருந்து இறங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். அங்கேயும் எதிரில் இருப்பவரை மறைக்கும் அளவு மழை பெய்துகொண்டிருந்தது. அடுத்த‌ பக்கத்தை புரட்டும் போது தான் தெரிந்தது அது கடைசி பக்கம் என. படித்து முடுத்ததும் கண்களை மூடி ஒரு ஐந்து நிமிடம் இருந்தேன். கண்களை திறக்கும் போது மழை மெல்ல வடியத்தொடங்கியிருந்தது. எதிரில் நீண்ட நேரமாக உட்காந்திருப்பதாக நண்பன் சொன்னான். பாதி குடித்திருந்த தேனீர் கோப்பை சில்லிட்டிருந்தது. வெளியே போகலாமா என கேட்டான் எனக்கும் அது தேவை படுவதாய் இருந்தது.

மழை சாறலாக உருமாறியிருந்தது. கடற்கறையில் வாகனத்தை நிறுத்திய போது குடைபிடித்தபடி சிலர் நடந்து கொண்டிருந்தனர், காதலர்கள் அங்காங்கே நின்று கொண்டும் பேசிக்கொண்டும்  இருந்தனர். மழையை முழுதாக உள்வாங்கி மணல் மலர்ந்திருந்தது. சைக்கிளில் டீ விற்பவர்களோ, தீயில் சுட்டு தரும் சோள தட்டு காரியோ, குழந்தைகளை பித்துபிடிக்க வைக்கும் பஞ்சுமிட்டாய் காரனோ என யாரும் இல்லாமல் என்னவோ போல் இருந்தது கடற்கறை.  தூரத்தில் இருந்து சம்பத் என்னை பார்த்துக்கொண்டிருப்பதாக தோன்றியது. வீடடிற்கு சென்றதும் மீண்டும் நாவலை வாசிக்கவேண்டும் என்று தோன்றியது. வாகனத்தில் வீடு திரும்பும் போது சம்பத் எனக்கு நெருங்கிய நண்ப‌ன் என்றேன் நண்பனிடம், யார்ரா அது? என்றான் நானாக கூட இருக்கலாம் என்றவனை வித்தியாசமாக பார்த்தான்

If you enjoyed this post, make sure you subscribe to my RSS feed!

என் அன்பின் விழிநிலைகளை
நீ அறிந்ததே கிடையாது
கோபமுற்ற பொழுதுகளில்
என் எதிரிலேயே
கிழித்துப்போடுகிறாய்
உனக்கான அன்பின் ஸ்பரிசங்களை
யாருமற்ற பின்னிரவுகளில்
கன்னங்களில் வழிந்து
கொண்டிருக்கிறது
தனித்துவிடப்பட்ட என் பெண்மை
எனதன்பை
பார்க்காமல் போ ,
உணராமலும் போ,
ஆனால் உனக்காக
அன்பை கடைவைத்து
கடைசிவரை காத்திருந்தேன்
என்று மட்டும் அறியாமல் போகாதே

பூவின் இதழ்களில்

பதித்துத் தருகிறேன்

எனதன்பின் ஸ்பரிசங்களை

முகர்ந்து பார்த்தான்

கட்டிக்கொண்டான், குதுகலித்தான்

அவன் உலகமே நான் என

என்னை கிறங்கடித்தான்

முன்னெப்போதும் இல்லாதளவு

இருள் படிந்த கூதல் காற்றில்

மகரந்த வாசனை கேட்டு

அடம்பிடித்த அன்று

தெருமுனை விலங்காய்

மாறியது அவனுடல்

காமமிகுதி அவனுடல் கலக்க

செயவதறியாது பேதை நான்

விக்கித்த கணத்தில்

என்னிடமே கொடுத்துச்சென்றான்

இரத்தம் படிந்த

எனதன்பின் பூவிதழை

If you enjoyed this post, make sure you subscribe to my RSS feed!

இன்று காலை 48 ‘ A’

பேருந்தில் சாம்பல் நிற

யட்சியை பார்த்தேன்

அதன் அழகு வனப்பானதும்

வெள்ளை பூவின் வாசனையை

தனதண்டையிலும் வைத்திருந்தது

யட்சிகளை பேருந்தில் காண்பது

இதுவே முதல் முறை

அதன் நகம் அழகாக ஒதுக்கப்பட்டும்

தலைமுடி சீராக வெட்டப்பட்டும் இருந்தது

யட்சியின் கண்கள் வழியே

நீளும் கரங்களில்

என்னை விடுவித்துக்கொள்ள

திரும்பும் போது

பார்த்தேன் யட்சி

என்னை உயிருடன்

தின்று கொண்டிருந்தாள்

———-oO0————-

யட்சியின் குட்டியூன்டு இதயம்

வெதுவெதுப்பாகவும் எனக்கு

ஏற்ற இடமாகவும் மாறிப்போனது

அவளின் மகரந்த வாசம்

எனக்குள் மெல்ல மெல்ல

காதலை வரவேற்றுக்கொண்டிருந்தது.

யட்சியின் அடிமை பத்திரத்தில்

கையெழுத்திட்ட மறுவருடம்

என்னை கக்கிப்போட்டது

வெம்மை நிரம்பிய கோடையில்

குருதி சகிதமாக பாதையில்

கிடந்தேன்.

இருந்தாலும் யட்சியின் மேலான

காதலும் அவளின் வாசமும்

கிலேசமடைய வைப்பவை.

———-oO0————-

மெல்ல புறப்பட்டு

வேகம்கொண்டு ஓடுகிறது

என் புரவி

கல்லூரி சாலை, மென்பொருள்

நிறுவனங்கள் வழியாக

ஓடிய புரவி கொண்டு சேர்க்கிறது

பன்னாட்டு விமான நிலையத்தில்

இறக்கை கொண்ட யந்திரம்

என்னை உள்ளிழுத்துக்கொண்டு

வான் நோக்கி பறக்கையில்

தோன்றியது

யட்சியின் மகரந்த வாசனை

மறக்கப்படும் இல்லையெனில்

மறக்கடிக்கப்படும்

If you enjoyed this post, make sure you subscribe to my RSS feed!

கடந்த வாரம் பொள்ளாச்சி சென்றிருந்தேன். சுழி மாற்று இலக்கிய களத்தின்  18-ம் அமர்வு சுழி அமைப்பால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. அன்றைய அமர்விற்கான  பேச்சாளர் நளினி ஜமீலா. நளினியிடம்  தனியே உரையாடிக் கொண்டிருக்கும் போது என்னால் கேட்கப்பட்ட கேள்விகளும், அதற்கான நளினியின் பதில்களும் இங்கே தொகுக்கப்பட்டுள்ளன.

உங்கள் பெயர் உண்மையானதா இல்லை புனைப் பெயரா ?

(புன்னகைத்தவாறே என்னுடன் கலந்துரையாட உங்களைப் போன்ற இளைஞர்கள் வருவது சந்தோஷத்திற்குரியது என்றார்).

இது என்னுடைய உண்மையான பெயர்தான். நான் இந்துவாக இருந்து பின்பு முஸ்லீம் மதத்திற்கு மாறியவள். எழுத வேண்டும் என ஆர்வம் வந்ததும், புனைப் பெயர் வைக்கவேண்டும் என நண்பர்கள் கூறினர். வேறு பெயர்கள் வைத்து என்னை மறைத்துக்கொள்ள விரும்பாததால், என்னுடைய இரண்டு பெயர்களையும் இணைத்து, நளினி ஜமீலா என வைத்துக்கொண்டேன்.

முதல்முறை பாலியல் தொழிலுக்குச் செல்லும்போது உங்கள் மனநிலை?

நான் முதன்முதலில் பாலியல் தொழிலுக்குச் சென்றது என்னுடைய 23வது வயதில். அப்போது ஆண்கள் பாலியல் தேவைகளைத் தீர்ப்பதற்குக் காசு தருவார்கள் என எனக்கு தெரியாது. என் தோழி மூலம் அறிந்துகொண்ட பின், அதிர்ச்சி மற்றும் அந்த Thrill எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.

நான் அப்போது ஒரு கிராமத்துப் பெண். கிராமத்துப் பெண்ணுக்கே உள்ள மனநிலையில்தான் என் முதல் வாடிக்கையாளரை அணுகினேன்.

முதல் முறையாக எந்த இடத்தில் உங்கள் வாடிக்கையாளரை சந்தித்தீர்கள்?

திருச்சூர் முனிசிபாலிட்டி ஆபீஸ்க்கு எதிரில் தான்  என்னுடைய 23வது வயதில் முதல்முறை பாலியல் தொழிலாளியாக, என் முதல் வாடிக்கையாளரைப் பெற்றது.

முதல்முறை ஒரு ஆணின் பாலியல் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ததும் உங்கள் மனநிலை எப்படி இருந்தது?

மனநிலைகளைப் பற்றி சிந்திக்கும் அளவு, அடுத்த நாள் காலை அத்தனை சுவாரஸ்யமாக இருக்கவில்லை. இரவு முழுதும் நானும் என் முதல் வாடிக்கையாளரும் சரி சமமாக உட்கார்ந்து மது அருந்தினோம். அவர் எனக்கு நீண்ட கதைகள் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார். ஒரு கட்டத்தில் அவரால் அதற்கு மேல் மது அருந்த முடியவில்லை. ஆனால் நான் நீண்ட நேரம் மது அருந்திவிட்டுதான் கலவிக்குத் தயாரானேன். கலவிக்கு பின்பு கூட அவரும் நானும் நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அப்போதும் எனக்கு நிறைய கதைகள் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார்.  அதிகாலை ஒரு 4.30 அல்லது 5 மணி இருக்கும் என நினைக்கிறேன். அதே ஆள் தன்னுடைய சுய முகத்தைக் காட்டினார். என்னைப் போலீஸில் பிடித்துக்கொடுத்தார். அந்த நேரத்தில் அத்தனை கொடுமையாக இருந்தது அவர் முகம். பின்பு தன்னை ஒரு போலீஸ் உயரதிகாரியெனக் காட்டிக்கொண்டார். என்னை பற்றித் தன் சக போலீஸிடம் சொல்லும் போது,“இவ எனக்கு  சரி சமமாய் உட்கார்ந்து குடிக்கிறாள், நல்லா அடிங்க இவளை”, என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றார். என்னை மிகுந்த துன்பத்திற்கும் மன அதிர்விற்கும் உண்டாக்கின விஷயம் அது.

முதல் முறை பாலியல் தொழிலாளியாகப் போகும் போது, எந்த இரண்டு விஷயங்கள் உங்களுக்குப் பிரதானமாகப் பட்டது?

பணம், Thrill.

இந்த காலத்தில் இளைஞர்களிடம் பாலியல் தொடர்பான விழிப்புணர்வு எப்படி இருக்கிறது? நீங்கள் ஏதும் அறிவுரை சொன்னதுண்டா?

(சிரித்துக்கொண்டே)

பொதுவாக 25 வயதுக்குக் கீழிருக்கும் ஆண்களின் பாலியல் தேவைகளை நான் பூர்த்தி செய்வதில்லை. ஆனால் ஒருமுறை  அனைத்தும் முடிந்ததும், ஒருவன் தனக்கு என்ன வயது இருக்கும் எனக் கேட்டான். நான் இருபத்தி எட்டு இருக்கும்  என  யூகத்தில் கூறினேன். அவனுக்கு இருபத்தி மூன்று என பல் இளித்தான். இளைஞர் என்று கேட்டதும் எனக்கு இது நியாபகம் வந்து விட்டது இளைஞர்களிடம் விழிப்புணர்வு இருக்கிறது. ஆனால் முறையான பாலியல் பற்றிய விழிப்புணர்வும், பெண்மையின் மனநிலை பற்றிய புரிந்துகொள்ளுதலும்  இன்னும் அதிகம் தேவை என்றே நினைக்கிறேன்.

உங்களை இந்த சமுகத்தில் எந்த நிலை மனிதராக நினைக்கிறீர்கள்?

இந்த சமூகத்தைத் துப்புறவாக்கும் தொழிலாளியாக. துப்பறவு தொழிலாளி இல்லாத பட்சத்தில் இந்த ஊர் முழுக்க நாறி நாற்றமெடுக்கும் என உங்களுக்குத் தெரியும் என்றே நினைக்கிறேன்.

ஆண் பெண் பாலியல் சார்ந்த குணம் எப்படி?

ஆண்: பெண்ணை வெல்ல அல்லது தண்டிக்கப் பாலியல் தான் ஏற்றது என நினைக்கிறான்.

பெண்: தனக்குப்பிடித்த ஆண் தன்னுடன் மட்டுமே இருக்க வேண்டும் என நினைக்கும் போது, அவள் எடுக்கும் கடைசி அஸ்திரம் அவள் உடம்பு.

இது என் தனிப்பட்ட கருத்து மட்டுமே.

H.I.V பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உங்கள் அறிவுரை என்ன?

பிச்சைக்காரன் முதல் கோடீஸ்வரன் வரை அவர்களின் பாலியல் தேவையை நாங்கள் பூர்த்திசெய்கிறோம். முறையற்ற பாலியல்  அறியாநிலையில் HIV யை பலர் வாங்கிக்கொள்கின்றனர். இது சொந்த தவறு என ஏற்றுக்கொண்டாலும், தன்னை அறியாமல் மற்றவரிடம் இருந்து பெறுதல். இதுதான் கொடுமையின் உச்சம். இவர்கள் மன தைரியத்துடன் இருக்க வேண்டும். முறையாக மருந்துகளை எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும். HIVயால் பாதிக்கப்பட்டவருக்கு மற்றவர்கள் மானசீகமாய் உதவ வேண்டும். அவர்களுக்குத் தேவையானது அன்பும் அரவணைப்பும்தான். இதனைத் தவிர்க்க பாதுகாப்பான உடலுறவு சிறந்தது.

முறை தவறிய உறவை ஆதறிக்கிறீர்களா?

நிச்சயமாக இல்லை.

குடும்பப் பெண்ணை விட ஒரு பாலியல் தொழிலாளிக்கு நிறைய சுதந்திரம் இருக்கிறது என்பது என் பார்வை. இதைப் பற்றிய உங்கள் கருத்து என்ன?

ஆமாம், நானும் இதை ஏற்கிறேன். முன்பு முச்சந்தியில் நின்று  நானும் சாராயம் குடித்திருக்கிறேன். அந்த நேரத்தில்  நான்கு ஆண்கள் சாராயம் வாங்கிக்கொண்டு குடிக்க மறைவான இடம் நோக்கி செல்லும் போது ஒரு பெண்ணாகிய நான் ஒரு ஸ்டைலாய் சாரயத்தை கடை முன்னாடியே வாங்கி கடை முன்னாடியே பிரித்து அங்கேயே குடித்ததெல்லாம் நடந்திருக்கிறது. ஆண்களுக்கு சரி சமாமாக நடந்து கொண்டதாய் என்னால் இதை கூற முடியும். ஆனால்  சுதந்திரம் என்று இதை மட்டும் குறிப்பிடவில்லை. குடும்பப் பெண்களை  விட சுதந்திரமாக இருந்ததற்கு இது ஒரு உதாரணம்.

கேரளாவில் உங்கள் நண்பர்கள், சுற்றத்தாரின் பார்வையில் நீங்கள் எப்படி இருக்கிறீர்கள்?

அவர்கள் ஒரு தவிப்பு நிலையிலேயே என்னை அணுகுகின்றனர். எங்கே அவர்களைப் பற்றியும் நான் எழுதி விடுவேனோ என்று ஒரு பயம் அவர்களிடம் இருப்பதை நான் உணருகிறேன்.

எந்த வித அறிமுகமும் இல்லாத ஆணுடன் முதல் சந்திப்பிலேயே ஒரு கட்டம் தாண்டி, அடுத்த கட்டமான உடல் இனைவு என்பது ஒரு பெண்ணுக்கு மிகக் கடினமான விஷயமாக இருக்கும் போது, இதை இவ்வளவு எளிதாக எடுத்துக்கொண்ட உங்களுக்கு எதைக் கண்டால் பயம், அல்லது தயக்கம்?

எனக்கு ஸ்கூட்டரில் பின்னாடி அமர்ந்து போவது என்றால் பயமோ பயம். எப்படி இவர்கள் வாகனத்தை குறுக்கும் நெடுக்குமாய் ஓட்டுகிறார்கள் என்று நினைக்கும் போது பிரம்பிப்பே மிஞ்சுகிறது. (நான் சிரிப்பதைக் கண்டுகொண்டு நீங்களும் வேகமாக வாகனம் ஓட்டுவீர்களா என கேட்டார்)

அப்புறம் மரம் ஏறுவது என்றாலும் அதே அளவு பயம். ஒருவேளை வயது கொஞ்சம் குறைவாக இருந்தால் இரண்டாவது பயம் இல்லாமல் இருந்திருக்கலாம்.

சமீபத்திய மன வேதனை நிகழ்வு?

என் மூத்த மகள் சந்தோஷமாக நிம்மதியாக இருக்கிறாள். இரண்டாவது மகளின் வாழ்க்கை தத்தளித்துக்கொண்டிருக்கிறது. என்னுடைய தொழிலில் வரும் பணத்தை நோக்கியே இந்த அலைகழிப்புகள் என் மகள் வாழ்க்கையில்.

ஒரு பாலியல் தொழிலாளிக்கு உங்கள் அறிவுரை?

பாலியல் தொழிலாளி ஒரு Home Nurse  மனநிலையில் இருந்து சேவை செய்ய வேண்டும். தன்னிடம் வரும் ஆணிடம் மானசீகமாய் உங்களின் அன்பையும் ஆதரவையும் புரிய வைக்க வேண்டும். (பாலியல் தேவை பூர்த்தி செய்ய வருபவர்களை  Client அல்லது Customer என்று தான் அழைக்கிறார்). பாலியல் தேவை தேடி வரும் Client-க்கு அரவணைப்பு மிக முக்கியமானதும் அவசியமானதும். அவர்கள் பேசி முடியும் வரை பொறுமை காத்திருங்கள், அவர்களுக்கு நிறைய இருக்கிறது நம்மிடம் சொல்ல.

பாலியல் தேவையைப் பூர்த்தி செய்ய வரும்  ஆண், பாலியல் தொழிலாளியின் மனம் கஷ்டப்படும் படி நடந்து கொண்டால் என்ன செய்ய வேண்டும்.?

நமக்கான மரியாதையை கண்டிப்பாக விட்டுத்தரக்கூடாது. பாலியல் தொழிலாளிகளை பெட்டி,தாட்டு, போக்கு என அழைப்பவர்களைக் கண்டால் எனக்கு அளவிற்கு மீறிய கோபம்தான் வரும். ஒன்றுக்கு இருமுறை சொல்ல வேண்டும். சொல்லியும் கேட்கவில்லை என்றால் தட்டி வைக்க வேண்டும்(புன்னகை). கடைசி வரை என்ன தட்டி வைக்க வேண்டும் என நானும் கேட்கவில்லை எப்படி தட்டி வைக்கவேண்டும் என அவர்களும் சொல்லவில்லை.

(தயங்கியபடியே நான் இருக்க, என்னைக் கண்டுகொண்டவராக, ”தயங்காம கேளுங்க”, என்றபிறகு கேட்ட கேள்வி இது)

இப்போதும் இந்தத் தொழிலில் இருக்கிறீர்களா?

இதிலென்ன இவ்வளவு தயக்கம். ஆமாம் இன்னும் இந்தத் தொழிலில் இருக்கிறேன். ஆனால் குறிப்பிட்ட வாடிக்கையாளர்களிடம் மட்டும்.

தமிழகத்தில் உங்களை ஆதரித்தவர்கள் யார்?

அந்த பட்டியல் நீண்டுகொண்டே போகும். யார் யார் என்று சொல்லி அதையும் விவாதப்பொருளாக்க நான் விரும்பவில்லை.

உங்களுடைய குறுப்படம் பற்றி?

அது பலரின் பேட்டிகளை ஒருங்கே தொகுக்கப்பட்ட ஒரு குறுப்படம். அவற்றை பற்றி நிறைய பேச வேண்டும். நேரம் இருக்கும் போது பேசலாம்.

வேறு எதாவது சொல்ல விரும்புகிறீர்களா?

சொல்ல நிறைய இருக்கிறது, நேரமில்லாத காரணத்தால் மீண்டும் ஒரு வணக்கத்துடன் நிறைவு செய்கிறேன்.