Posts Tagged ‘உருவகம்’

என்னமோ தெரிய‌வில்லை உங்களுக்கு க‌டித‌ம் எழுத‌ வேண்டும் போல் உள்ள‌து. என்னுடைய‌ க‌டித‌ங்க‌ளை சிர‌த்தையுட‌ன் வாசிப்ப‌வ‌ர்க‌ள் யாரேனும் உள்ள‌ன‌ரா என்பதில் அச்சமூட்டும் பயம் இருந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது . நீங்க‌ள‌ இருக்கிறீர்க‌ள் என்ற நினைவின் துவாரங்களில் மெல்ல‌ என்னை ஆசுவாச‌ப்ப‌டுத்திக்கொள்கிறேன்.

மிக நீண்ட பயணங்களின் முடிவில் யாரையாவ‌து ஒருவ‌ரை ச‌ந்திக்கிறோம். ப‌ய‌ண‌ங்க‌ளின் த‌னிமையும் சோர்வையும் நீங்கள் எப்போதும் அறிவ‌தில்லை பிர‌ப‌ஞ்சிதா. ப‌ய‌ண‌ம் என்ப‌தே யாரோ ஒருவ‌ரை ச‌ந்திப்ப‌த‌ற்குதானே. இல‌க்க‌ற்ற‌ ப‌ய‌ண‌ங்க‌ளின் முடிவிலும் கூட‌ யாரோ ஒருவ‌ரை ச‌ந்திக்கிறேன். பெரும்பாலும் அவர் ஒரு டீக்கடைக்காரராக இருக்கிறார்.

50 ரூயாய்க்குள் ப‌ய‌ண‌த்தை முடிக்க‌ வேண்டும் என்ற‌ நாட்க‌ளில் அருகில் உள்ள‌ பேருந்து நிறுத்த‌த்திற்கு வ‌ரும் 7வ‌து பேருந்தில் என்னை துணித்துக்கொள்கிறேன். அதிக‌ப‌ட்ச‌மாக‌ 15 ரூயாக்கு ப‌ய‌ண‌ச்சீட்டு, இற‌ங்கிய‌ நிறுத்த‌த்தில் மீண்டும் 7வ‌தாக‌ வ‌ரும் பேருந்திற்கான‌ காத்திருப்பு என‌ இல‌க்க‌ற்ற‌ ப‌ய‌ண‌ங்க‌ளில் என் நாட்க‌ளை நிறைத்துக்கொள்கிறேன். அது என்ன‌ 7வ‌து பேருந்து என்று கேட்காதீர்க‌ள் 7வ‌து பேருந்து அவ்வ‌ள‌வுதான். அந்த‌ 7வ‌து பேருந்திற்காக‌ 7 நாட்க‌ள் காத்திருந்த‌ நாட்க‌ளும் உண்டு ஏனென்றால் அந்த‌ கிராம‌த்திற்கு ஒரு நாளில் ஒருமுறை ம‌ட்டுமே வ‌ரும் பேருந்து அது.

கையில் 50ருபாய் வைத்துக்கொண்டு எப்ப‌டி 7 நாள் க‌ழிப்ப‌து. க‌ழித்திருக்கிறேன் உங்க‌ள் நினைவுக‌ளோடு. சுளுக்கென்ற‌ பார்வையோடு ” உன்ன‌ய‌ யாரு இங்க‌ வ‌ர‌ சொன்னா” என்ற‌ கேள்வியில் அந்த‌ விமான‌ நிலைய‌த்தில் என்னை விட்டுச்சென்றீர்க‌ள். உங்க‌ளை ஏற்றிச்சென்ற‌ விமான‌ம் தூரச் சென்று வானில் புள்ளியாய் ம‌றையும் வ‌ரை பார்த்துவிட்டு வீடுசேர்ந்தேன்.

அன்று பிடித்துக்கொண்ட‌து இந்த‌ ப‌ய‌ண‌ங்க‌ளில் மீதான‌ விருப்ப‌ம். அன்று ந‌ண்ப‌னிட‌ம் க‌ட‌ன் வாங்கி 3876 ருபாய் வைத்திருந்தேன். அத்தனைக்கும் ப‌ய‌ண‌ம் தான் அதே 15 ருபாய் ப‌ய‌ண‌ச்சீட்டு தான். இர‌ண்டு மாத‌ம் க‌ழித்து அறைக்கு திரும்பிய‌ அன்று ஆளே உறுமாறிப்போயிருப்ப‌தாக‌ வாட்ச்மேன் சொன்னார்.

இப்போது அதுவ‌ல்ல‌ பேச்சு, நீங்க‌ள் எப்ப‌டி இருக்கிறீர்க‌ள்? ஒருமுறை என்னை அழைத்து பேருந்தில் ப‌க்க‌த்தில் உட்கார‌ சொன்னீர்க‌ளே நியாப‌க‌ம் இருக்கிற‌தா? அந்த‌ இருக்கைக‌ள் ஆசீர்வ‌திக்க‌ப்ப‌ட்ட‌து. நீங்க‌ள் ஏன் என்னை புரிந்து கொள்ள‌வில்லை பிர‌ப‌ஞ்சிதா? க‌லைந்த‌ முடியும், அழுக்கு ஜீன்சும், கையில் ஒரு வ‌ளைய‌ம் என்றிருப்ப‌வ‌ர்க‌ளுக்கு நீங்க‌ள் காட்டும் ம‌ரியாதையோ புன்சிரிப்போ நான் எதிர்பார்க்க‌வில்லை. நீங்க‌ள் என்னை புரிந்து கொள்ள‌ முய‌ற்சி கூட‌ செய்ய‌ ம‌றுத்தீர்க‌ள். உங்க‌ளை ப‌ற்றி குறை சொல்வ‌தால் இந்த‌ க‌டித‌ம் நீர்த்துப்போகிற‌து. சாராய‌ம் ஆவியாகிற‌து என்முன்னே.

உங்க‌ள் பிரிவிற்காக‌ ஒருபோதும் சாராய‌ம் குடித்த‌வ‌ன‌ல்ல‌. நீக்க‌ முடியாத‌ த‌னிமையில் உச்ச‌த்தில் காதுக‌ளுக்குள் பேரிரைச்ச‌ல் கேட்க‌ ஆர‌ம்பிக்கிற‌து,சாராய‌ம் தேவைப்ப‌டுவ‌த‌ற்கான‌ அனைத்து ச‌ம‌ர‌ச‌ முடிவுக‌ளையும் அந்த‌ பேரிரைச்ச‌ல் கொண்டுவ‌ந்துவிடுகிற‌து. அந்த‌ ச‌த்த‌த்தை நான் விரும்பியிருக்கிறேன் அத‌ற்குள்ளாக‌ உள்ளாக‌ உள்ளாக‌ உள்ளாக‌ சென்றால் உங்க‌ள் பெய‌ரே பாறைக‌ளில் பட்டு பிர‌திப‌லிப்ப‌து போல் பிர‌ப‌ஞ்சிதா பி ர‌ ப‌ ஞ் சி த்த்த்த்த்த்த் தா என்று கேட்டுக்கொண்டேயிருக்கிற‌து. இல்லை என்றால் நான் அப்ப‌டி ந‌ம்ப‌‌ துவ‌ங்கியிருக்கிறேன். தனிமையின் பின்னிர‌வில் இந்த‌ பெய‌ர் கூச்ச‌ல்க‌ளை க‌ண்டுகொண்டேன். இவை என்னை விட்டு நீங்க‌க்கூடாது என்றும் விரும்புகிறேன்.

என்னை அழைத்து ப‌க்க‌த்தில் அம‌ர‌ சொன்ன‌ நாளின் நினைவுக‌ளை எடுத்துப்பார்க்கிறேன். அந்த‌ பேருந்து இப்போது எங்கே சென்றுகொண்டிருக்கும், எதாவ‌து நிறுத்த‌த்தில் நின்று கொண்டிருக்குமா? என்னை போல‌வே ப‌ரித‌விப்புட‌ன் யாராவ‌து ஒருவ‌ர் அந்த‌ பேருந்தில் ஏறியிருப்பார்க‌ளா? இன்னும் அந்த‌ பேருந்து அதே பாதையில் தான் சென்றுகொண்டிருக்கிற‌தா? நாம் இற‌ங்கிசென்ற‌ பின் யார் அந்த‌ இருக்கையில் அம‌ர்ந்தார்க‌ள்? அத‌ற்கு முன் யார் இருந்து உங்க‌ள‌ருகில் என‌க்கான‌ அந்த‌ காலி இருக்கையை விட்டுச்சென்ற‌து . அவ‌ர்க‌ளுக்கும் என‌க்கும் என்ன‌ ச‌ம்ப‌ந்த‌ம், வாழ்வின் மீப்பெரிய‌ அழ‌கின் த‌ருண‌த்தை என‌க்காக‌ கொடுத்துச்சென்ற‌வ‌ரின் பெய‌ரோ முக‌மோ எதுவுமே தெரிய‌வும் நினைவிலும் இல்லையே ஏன்? வாழ்வின் மிக அழகிய தருணங்கள் நாம் உணர்வது முன்பே நம்மை விட்டு கடந்து செல்கின்றனவா?

அன்றைய‌ ப‌ண‌ச்சீட்டு ப‌த்திர‌மாக‌ இருக்கிற‌து. சிற‌ப்பான‌ அந்த‌ ப‌ய‌ண‌த்தில் என‌க்காக‌ ப‌ண‌ச்சீட்டை கொடுத்த‌வ‌ருக்கு ந‌ன்றி சொல்ல‌ வேண்டும்,அதை அச்ச‌டித்த‌வ‌ருக்கு ந‌ன்றி சொல்ல‌ வேண்டும். உங்க‌ள் அருகில் அம‌ர்ந்த‌ த‌ருண‌த்தில் யாராவ‌து ஒருவ‌ர் ந‌ம்மை காத‌ல‌ர்க‌ள் என்று நினைத்திருப்பார்க‌ளே , அப்ப‌டி நினைத்த‌வ‌ர்க‌ளிட‌ம் கேட்ப‌த‌ற்கு என‌க்கு 46 கேள்விக‌ள் இருக்கின்ற‌ன‌. அத்த‌னையும் என்னுடைய‌ டைரி குறிப்பில் குறித்திருக்கிறேன் பிர‌ப‌ஞ்சிதா.

நல்ல மழை இரண்டு வாரமாக. சில்லிடும் தரை இதோ உங்களை நினைத்துத்தான் படுத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். பெரு நகரத்தின் ரயில் சத்ததம் பெருகி பின் கணம் குறைந்து என்னறையிலேயே இருப்பது போல உணர்கிறேன். அன்றும் அப்படித்தான் உங்கள் நினைவுகளுடன் குளித்துக்கொண்டிருந்தேன். இதே ரயில் சத்தம்  அப்போது தான் முதன் முறை நீங்கள் அழைத்தீர்கள்.

அத்தனை தாள லயத்துடன் , ஒரு பெண்ணின் நுண் அதரங்களில் அதிர்ந்து பின் வாயிலிருந்து உதிர்ந்துவிழும் என் பெயரை அப்போது தான் முதன் முறை கேட்கிறேன். என்ன பேசுவதென்றே தெரியாமல் நமத்துப்போயிருந்தேன். நீங்கள் தான் என்னை இயல்பிற்கு மீட்டுக்கொண்டுவந்தீர்கள். ஆங்கிலத்திலேயே உங்களை நிறைத்துக்கொண்டீர்கள். ஆங்கிலத்தின் நம்மிருவரின் நீண்ட உரையாடலுக்கு பிறகு நான் தான் முதலில் கேட்டேன் தமிழ்ல பேசலாமா.! சற்றே சிரித்துக்கொண்டு சொல்லுங்க என்றீர்கள்.ஆங்கிலத்தில் உரையாடுவது என்பது நிழலில் தெரியும் நம் உருவம் போல கண்களுக்கு தெரியும் ஆனால் தொட்டு உணரமுயாது.  ஆங்கிலம் தாண்டி தமிழுக்கு வருவதற்கு நான் எடுத்துக்கொண்ட இடைவெளியில் என் படபடப்பு முற்றிலுமாக கரைந்து போயிருந்த்து.

என்னை பற்றி சொல்லிமுடியும் வரை காத்திருந்தீர்கள், உங்களை பற்றி ஆங்கிலத்தில் தான் சொன்னீர்கள்.

உணர்வுகளை சலனப்படுத்தும் வார்த்தைகளை ஆங்கிலத்தில் எளிதில் கடந்து விடலாம். அன்றும் அப்படித்தான் பேசினீர்கள்.

அச்சகத்தில் பிழைதிருத்தும் பணி நீங்கள் முகம் சுழித்தது போல கேவலமான தொழில் அல்ல. அது என் தொழில் என் வாழ்வாதாரம். பிழை திருத்துனனுக்கு நுண்ணுர்வு வேண்டும், ஆழ்ந்த அமைதி வேண்டும் அது யாருமற்ற கடற்கரையில் நண்டுகள் எழுப்பும் சத்தம் போன்றது. அந்த அமைதியை கிழித்துக்கொண்டு தான் நீங்கள் எப்போதும் வருவீர்கள். உங்கள் வாகனத்தின் பின்னிருக்கை இலகுவானது,தாண்டுக்கால் போட்டு உட்காரும் போது எந்த வித சலனத்தையும் எனக்கு தராது.

உங்கள் ஆண் நண்பர்களும் தோழிகளும் ஒரே அறையில் இருந்தார்கள், நண்பர் என்று அறிமுகம் செய்வீர்கள் என்று நினைத்தேன் தெரிந்தவர் என்று தான் அறிமுகப்படுத்தினீர்கள்.

ராம்கிட்ட மணி(money) வாங்கிக்கோ, அவன் என்ன சொல்றானோ அத கொஞ்சம் செஞ்சுறே என்றீர்கள், உங்கள் அனைவருக்கும் பியரும், வோட்காவும் , பிரியாணியும் வாங்கி வந்தேன். சிகரெட் புகையால் நிரம்பியிருந்த அறையில் சுஷ்மாதான் சொன்னாள் உன்னோட ஆளுக்கு தான் வோட்கா என்றாள், அதன் பிறகு ஏற்பட்ட சிரிப்பு அலைகள் அலையலையாக அடங்குவதற்கு நீண்ட நேரம் எடுத்துக்கொண்டது. அவமானத்தின் வார்த்தை ஜாலங்கள் எனக்கு அத்துப்படி. மிக நீண்ட நாட்களாக அவைகளை எனக்குள் பத்திரப்படுத்தி வைத்திருக்கிறேன்.

நீ ஸ்மோக் பண்ணுவயா என்றீர்கள், இல்லை என்று தலையாட்டிதற்கு ஒரு புன்னகையை வீசி  விட்டு போனீர்கள் பிரபஞ்சிதா, அவமானங்களால் நிறைந்த வாழ்க்கையில் நீங்கள் என் அக உலக பிரபஞ்சத்தின் அழகி. நீங்கள் எப்போதுமே என்னை புரிந்து கொள்ள முடியாது.

அனைத்தும் முடிந்ததும், அறையை சுத்தம் செய்தேன், இதை நீங்கள் சொல்லவேயில்லை அனைவரும் சென்ற பின் நீங்கள் தானே இதை செய்ய வேண்டும் அதனால்
தான் நானே அதை எடுத்துக்கொண்டேன், நிதானமாக நாம இன்னொருநாள் பார்க்கலாம் என்று சொல்லி அனுப்பினீர்கள்.நிராகப்படுதலின் கடைசியறையில் நின்றிருந்தேன் பிரபஞ்சிதா.

எனக்கென்று எதையும் கேட்டுப்பெறுபவன் அல்ல. மிக நீண்ட பயணத்தின் முடிவில் ஏற்படும் தீர்க்க முடியாத வெற்றிடத்தின் அமைதி என்னை சூழ்ந்திருக்கிறது. நீங்கள் கொண்டாடத்தின் திடப்பொருள், என் கண்கள் வழியே நீங்கள் இன்னும் அழகாகிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்.
நீங்கள் குடிக்கும் வோட்காவின் வாசம் ஒரு போதும் உங்களை குறைவாக காட்டியதில்லை. போதையின் உச்சத்தில் என் கையை குழிவாய் நீட்ட சொல்லி அதில் கிகரெட் சாம்பலை தட்டினீகளே அப்போதும் உங்கள் அன்பில் மீதாக சிறு சலனம் கூட ஏற்படவில்லை.

ஆழ்ந்த மூச்சை இழுத்துக்கொள்கிறேன்,நீங்கள் என்னை மெஸ்மரிசம் செய்திருக்கிறீகள். என் நண்பர்கள் நினைத்துக்கொள்ளலாம் நான் மனச்சிதைவு  கொண்டவன் என, எனக்கும் தெரிகிறது , ஆனால் அப்போது வரும் கோபத்தின் கணங்கள் மெல்ல அடங்கிவிடுகிறது உங்கள் அழைப்பில். நான்கு முறை கண்ணத்தில் அறைந்திருக்கிறீகள்,  ஜீன் மாதம் தவிர அனைத்து வார இறுதி நாட்களிலும் உங்களுக்கு பியர் வாங்கி தந்திருக்கிறேன்

நான் இப்போதும் கேட்டுப்பெறுவது உங்கள் பியர் நண்பர்களின் கரிசனம் அல்ல., என் அன்பின் புரிந்து கொள்ளுதல்.சக மனிதனை உணர்ந்து கொள்வது வாழ்வின் மிக அற்புதமானது., நாமே உணரும் முன் அந்த தருணம் நம்மை கடந்து செல்கிறது. இலையின் நுனியிலிந்து நீர்க்குமிழ் கரைந்து போவது போல நம்மை சுற்றியே நடக்கும் நாம் உணராத தருணத்தில்.அது போல ஒரு தருணத்திற்காக தான் காத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். சாராயத்தின் கடைசி மிடறு இன்னும் அதிகமாய் கசக்கிறது.

அயல் தேசம் எப்படி இருக்கிறது ? சமரசம் செய்து கொள்ளாத அனைத்து விஷயங்களையும் அயல் தேசம் நெகிழ்த்து விடுகிறதுதானே., நான் உங்களை கொண்டாடுகிறேன். என் சந்தோஷத்தின் திடப்பொருள் நீங்கள். மிக நீண்ட தூரத்தில் இருக்கிறீர்கள். உடம்பை பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.  வெளியே இப்போது தான் தூவானம் ஆரம்பித்திருக்கிறது. இனி மெல்ல தொடங்கும் இப்பருவ மழை.  நான் நனையப்போகிறேன்.

Advertisements

வெயிலானவள் நீ

Posted: ஏப்ரல் 20, 2012 by அடலேறு in அடலேறு, கவிதை
குறிச்சொற்கள்:,

வெயில் நாட்களில்
துப்பட்டாவை பின்
கழுத்தில் சுற்றி
தலை மூடியிருப்பாயே
அதில் வடிந்து போனவன்
நான்

******

வெயிலால் உருகிப்போன
சாக்லேட்டை நுனி
மூக்கு படர நீ
சாப்பிடுவதை ரசிக்கவேணும்
நீளட்டும் இந்த கோடை

****
கோடையின் இந்த‌
நடுநிசி விழிப்புகள்
அனைத்தும்
உன்னை
நினைத்துக்கொள்ளத்தான்

******

வெட்கம் விலகிய
இரவில் போர்வை விலக்கி
அணைத்துக்கொள்
நீளட்டும் இந்த
அடர் ஜாமம்

******

நீண்ட கோடை
விடுமுறை முடிந்த‌
சந்திப்பில்
எல்லாரும் இருக்க‌
ஓடிவந்து பின்கழுத்தனைத்து
முத்தமிட்டாயே போதும்
இனி மெல்ல
தொடங்கட்டுமென் கர்வம்

********

யாருமறியா என் பிம்பத்தில்
மூழ்கி காதல் எடுக்கும்
சிறகற்ற யட்சி நீ

********

முன்கை கொஞ்சமே மடக்கி
நெற்றி வியர்வை
துடைத்த பின் பார்ப்பாயே
அதில் தான்
என்னை தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்

******

இத்தனை வெயிலா என‌
சலித்துக்கொள்கிறாய் நீ
இத்தனை அழகா என‌
பிரமித்துக்கொள்கிறது
வெயில்

******

உனக்கென்ன பேசாமல்
கல்லூரிக்கு சென்று
விடுகிறாய்
உன்னை காணாத கோபத்தில்
சுட்டெரிக்கிறது சூரியன்
மாலை வரை

*****

யாருமறியா பின்னிரவில்
இறுக்கி மூடிய போர்வைக்குள்
வரும் கூதல் காற்று நீ

*****

பேருந்து பயணந்தில்
ஏறும் இடம் தொடங்கி இறங்கும்
இடம் வரை கூட வந்து
இறங்குகையில் முத்தமிட்டு செல்பவள் நீ

*******

உதடு சுழித்து
வியர்வை துடைத்து
மென் துப்பட்டாவில் காற்று வீசியபின்
முணுமுணுத்துக் கொள்வாய்
சூரியனை அன்பிலன் என்று

*******

வியர்வை படிந்த
முகத்தில் முத்தக்
கோட்டோவியம்
வரையும் என்
வெயிலானவள் நீ

*****

சார்பு இடுகை : மழையானவள் நீ

எப்போதும் கவிதைகளை
இரவிலேயே ஏன் பிடிக்கிறாய்
என்றால் தூரிகா.
இரவுகளில் தான் அலைந்து கொண்டிருக்கின்றன
தனித்து விடப்பட்ட வார்த்தைகள் என்றேன்.
தூரத்தில் அகால ஓலமிட்டு
கொண்டிருந்த பறவையின் சிறகில்
மென் முத்தமிட்டு பறக்கவிட்டாள்,
அது நிராகரிப்பின் வார்த்தைகளை
உதிர்த்தபடியே சென்றது
முடிவற்ற நீண்ட இரவில்.

-0O0-

வெறுமையால் நிரம்பிய வார்த்தையில்
இருந்து ஒரு துளி எடுத்து வந்தேன்
துளி கடலென உருப்பெற்றது,
அதை மெல்லிய கரங்களில் ஏந்தி
தன்னுடனே வைத்துக்கொண்டாள் தூரிகா
துளி விலங்கென உருப்பெற்று
அவளுடன் சேர்ந்துகொண்டது
இன்னும் நீங்கள் காணலாம்
அவளை சந்தித்து திருப்புபவர்களின்
முகத்தில்
நிராகரப்பின் வலியும்
வெறுமையின் நீர்த்துளியும

If you enjoyed this post, make sure you subscribe to my RSS feed!

அழகான கொலு பொம்மைகளை
பார்த்து கை தட்டி
குதுகலிக்கிறாய் நீ
உன்னை ஏன் கொலுவில்
வைக்கவில்லை என்று
குழம்பிப்போகின்றன பொம்மைகள்
–0@0–

நவராத்திரி கொலுவில்
தேவதை பொம்மைகள்
வைக்கிறார்களாம்.
பிறகு உன்னை எப்படி
விட்டு வைத்தாள்
ஜான‌கி ஆண்டி

–0@0–

ந‌வாராத்திரி என்றாலே
திருவிழாவும்,சுண்டலும்.
சுண்டல் என்றாலே
கொலுவும்,பொம்மைக‌ளும்.
மொம்மைக‌ள் என்றாலே
நீயும், உன் ப‌ட்டாம்பூச்சி
சுடிதாரும் தான் வ‌ந்து
நிற்கிற‌தென் ம‌ன‌தில்

–0@0–

தேவ‌தைக‌ள் எல்லாம் வைத்த‌
கொலுவில் அழ‌கான பொம்மையை
அப்ச‌ர‌ஸ் தேவ‌தை தொட்ட‌தால்
உயிர் பெற்று வ‌ந்த‌வ‌ள், ‘நீ’
என்று தான் இன்ன‌மும் ந‌ம்புகிறேன்

–0@0–

அந்த‌ மூன்றாவ‌து வ‌ரிசை
மொம்மையை எடுத்து
பொட்டு வைத்த பின் முத்த‌மிட்டாயே
அப்போது தான் தோன்றிய‌து
பேசாம‌ல் பொம்மையாய்
பிற‌ந்திருக்க‌லாம் என்று

–0@0–

ஒவ்வொரு பொம்மையாய் எடுத்து
இது முல்லா பொம்மை
இது காயத்ரி மொம்மை
இது உழ‌வ‌ன் பொம்மை
என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தாய்
பொம்மைக‌ள் எல்லாம்
உன்னைபார்த்து
முணுமுணுத்துக்கொண்ட‌து
இவ‌ள் தேவ‌தை மொம்மை என்று

–0@0–

If you enjoyed this post, make sure you subscribe to my RSS feed!

              

வார்த்தைகளற்ற நடுநிசியில் பொத்துக்கொண்டு வரும் அழுகை தொண்டை குழி வரை நிரம்பி வழியும் இந்த பொழுதில் உன்னை நினைக்காமல் எப்படி இருக்க முடியும் , எனக்கான எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டு உயிரை மட்டும் விட்டு போன என் உயிரானவள் நீ , எப்படி சமதானப்படுதியும் தனிமை கண்டுபிடித்து இன்னும் கொஞ்சம் அழுக வேண்டும் போல உள்ளது .

நரம்பின்  குருதி வற்றி நான் என்ற அகங்காரம் திறந்து போன இரவில் உன்னிடம் என்றுமே சேராத இந்த கடிதங்கள் எழுதுவதில் தான் எப்படியும் அமைதலாகிறது இந்த நீண்ட இரவு.

அனைவரும் இருக்கும் போது ஏற்படும் இரைச்சலை விட நீ இல்லாத மொழுதுகளின் தனிமை என்னை பயமுறுத்துவதாய் இருக்கிறது. எப்போது என்னை விழுங்கலாம் என்றபடி மெளனம் என்னை வெறிக்கிறது. கொடுமையான இந்த தனிமையை போக்கி என்னை ஆம்பல் மலருக்குள் ஒளித்துக்கொண்டால் எவ்வளவு இனிமையாய் இருக்கும். நிராகரித்தலின் வழி பின் கெண்டை சதை வழி ஏறி தண்டுவடம் விரிந்து மூளையை தாக்குகிறது.

இதே நிராகரிப்பின் வலியை உணரும் போது நீ நாற்பது வயதை கடந்திருக்கலாம் மிருதுளா. வாழ்வின் பிற்பாதியில் கணவன், குழந்தைகள் என அனைவரையும் அலுவலகத்திற்கு அனுப்பிவிட்ட பகல் பொழுதிலோ மெளனம் கசிந்து போன மாலையிலோ என்றேனும் என்னை நினைத்துக்கொள்ளும் போது நான் எழுதின இந்த வரிகள் உன் கண் முன் நிழ‌லாடும் அப்போது எனக்காக ஒரு வறண்ட‌ புன்னகை உதிர்ப்பாயே அது தான் இந்த கடிதத்தின் நிறைவாக நான் என்னுகிறேன்.போய் வா மிருதுளா, உலகம் மிக சிறியது என்றேனும் ஒரு நாள் பேருந்திலோ, விமானத்திலோ, இரயிலிலோ சந்திக்கும் போது ஒரு புன்னகையை தவழ விட்டுச்செல்., அப்படியாவது ஓட்டை விழுந்த என் அன்பின் பாத்திரத்தை உன் புன்னகைகளால் இட்டு நிரப்பிக்கொள்கிறேன்.

உன்னை உன் தவறுகளோடு கூட ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றால் பிறகு நான் என்ன உன்னில் பாதி என்றாய்,ஒவ்வொரு முறை தவறு செய்யும் போதும் ஒரு அன்னை போல தலை கோதி அனைத்துக்கொண்ட நீ, கடைசி தவறுக்கு மட்டும் என்னை அமிலத்தில் தள்ளிவிட்டு கைதட்டி சிரித்ததென்ன.என்றேனும் மீண்டும் என்னை அழைப்பாய் என்ற நினைப்பில் தான் உடலோடு இந்த உயிரையும் சேர்த்து சுமைந்தலைகிறேன்

யாருக்காகவும் என்னுடைய முடிவுகளை மறுபரிசீலனை செய்யமாட்டேன் என்றாயே, வாழ்வின் பல முடிவுகளை கட்டாயத்தின் பேரில் மாற்றிக்கொள்ளும் போது உன்னுடைய காத்திருத்தலுக்காக, வெளி தள்ளப்பட்டு கதவை சாத்தின சிறு குழந்தை போல உனக்கான விளிம்பு நிலையில் மனம் பதறி நான் காத்திருந்த நிமிடங்களை நினைத்துக்கொள். எது எப்படியோ என் வாழ்வின் மிக உன்னதமான தருணங்களை உன்னுடன் கழித்திருக்கிறேன். பேருந்து பயணங்களில் தோழ் சாய்ந்து தூங்குவதும், உன் கைகுட்டை வாசனையும் கதகதப்பும் என்னை எப்போதும் லயிப்பிற்குள்ளாக்குபவை,  தனிமையின் இரவில் காதலியின் பிரிவை தாங்காமல் நெஞ்சிலடித்தபடி கதறி அழுகும் ஒருவன் புனிதனென்றால் நான் அவன் தான்.

கடிதம் எழுதி முடித்ததும் கதறி அழுதான் நல்லதம்பி, நெற்றி விகாரமாகவும் மூக்கு சற்றே வளைந்தும், மூன்று பற்கள் துருத்திக்கொண்டிருப்பதால் தான் தன்னுடைய முப்பத்தியாறாவது வயது வரை ஒரு பெண்ணின் ஸ்பரிசம் கூட‌ கிடைக்கவில்லை என எண்ணும் போது வெறுப்பாக இருந்தது

ச்சே! என்ன இது இல்லாத ஒருத்திக்காகவும் இதுவரை வராத ஒரு காதலிக்காகவும் இப்படி மாய்ந்து மாய்ந்து கடிதம் எழுதுவது., அதுவும் நூற்றி நாற்பத்தியாறாவது முறை. தனிமை முகத்திலறைய எழுந்து சென்று ஒரு சிகரெட் பற்ற வைத்தான். எப்படியும் சுவைத்து முடிந்தததும் காலில் மிதித்து அணைப்பான்  இது தங்கள் குலத்திற்கே ஏற்படும் மிகப்பெரிய அவமானம் என சொல்லியபடியே பற்றி எரியத்தொடங்கியது அன்றைய இரவின் நாற்பத்தியெட்டாவது சிகரெட்.

இது வ‌ரை இந்த‌ க‌தையை எழுதிய‌தும் என்ன‌ செய்வ‌தென்று தெரியாம‌ல் விழித்தாள் மிருதுளா. நெற்றியை தொட்டுப்பார்த்தாள் நெற்றி நீண்டு விகாரமாக இருந்தது ,மூக்கு சற்றே வளைந்தும், மூன்று பற்கள் துருத்திக்கொண்டிருப்ப‌து தான் இது வ‌ரை எந்த ஆணின் காதலும்,ஸ்ப‌ரிச‌மும் கிடைக்காதத‌ற்கு கார‌ண‌ம் என்றாள்.  ச்சே!!! என்ன ஆண்கள் இவர்கள் எனக்காக இப்படி காதலால் கசிந்துருகி கடிதம் எழுதாவிட்டாலும் பரவாயில்லை, ஒரு சின்ன புன்னகை கூட காட்ட மறுப்பது அவமானத்தின் உச்சம் என்றாள். நூற்றி நாற்பத்தி ஏழாவது கடிதம் எழுதுவதற்கு த‌யாராய் மேசையில் இருந்தது..

— முற்றும் — 

அவள் இல்லை என்பதை நினைக்கும் போது ,

அவள் இழப்பை நான் உணரும் போது

துயர்மிகு வரிகளை இன்றிரவு நான் எழுதலாம்  …

 

– பாப்லோ நெருடா

மிக்கி என்னுடைய கேபினுக்கு வந்து Mr.முகில் அலுவலகம் முடிய இன்னும் 10 நிமிடங்களே இருக்கின்றன என்றாள். மிக்கி என்னுடைய அலுவலகத்தில் எனக்கென ஒதுக்கப்பட்ட தனி ரோபோ பணியாள்.சரி மிக்கி ஆனால் எனக்கு இன்னும் கொஞ்சம்   வேலை இருக்கிறது , முடிய இன்னும் 30 நிமிடங்கள் ஆகும் என்றேன். முடிக்கப்பட்ட பணிகளுக்கான அறிக்கை தானே முகில் அதை நான் அனுப்புகிறேன் . உங்கள் அம்மா முன்று முறை உங்களுக்கான வாய்ஸ் மெயில் செய்தியை  விட்டுள்ளார். நீங்கள் வீட்டுக்கு கிளம்பலாம் என்று தன்னுடைய மென்மையான எந்திரக்குரலில்  பேசினாள்.

நான் முகில் , இந்த கதை சொல்லுபவரின் சதியால் ராணுவ வீரனாக இருக்க வேண்டிய நான் வழக்கம் போலவே மென்பொருள் பொறியாளன் ஆக்கப்பட்டேன். மிக்கி என்னை அவசரப்படுத்தினாள் வீட்டுக்கு செல்ல வேண்டும் என்று. வீட்டுக்கு செல்வது ஒன்றும் சிரமம் தரும் விஷயம் அல்ல  அலுவலகத்தில் உள்ள DEPATURE அறைக்கு சென்று GO HOME  பட்டனை தட்டினால் போதும், அடுத்த நிமிடம் என் வீட்டில் உள்ள ARAVIAL அறையில் இருந்து வெளிப்படலாம்.

உள்ளங்கையில் இருந்த தொடுதிரை மானிட்டர்(Touch Screen Monitor) மினுக் மினுக் என மின்னியது மௌலி தான் சிங்கப்பூரில்  இருந்து அழைத்தான், தொடுதிரையில் இருந்த பச்சை நிற பட்டனை அழுத்தியதும்  மௌலி பேசியது அறுவைசிகிச்சை மூலம் காதுகளுக்குள் வைக்கப்பட்டுள்ள சிறிய நானோ மைக்கில் எந்தவித இணைப்பும் இல்லாமல் தெளிவாக கேட்டது.

ஹலோ முகில் எங்க இருக்க? உன்கிட்ட ஒன்னு சொல்லணும்  .

நீ  சொல்றது இருக்கட்டும் முதல்ல உன் இயந்திர காதலி லிச்சி எப்படி இருக்கிறாள் என்றேன்.

லிச்சிய விடு நான்  V2 பிரியாவை பார்த்தேன் என்றான் .

எனக்கு தூக்கி வாரி போட்டது, பிரியா இந்த உலகத்திலேயே இல்லை. அவள் இறந்து ஐந்து வருடங்கள் ஆகி விட்டன.

இங்கு குறிக்கப்பட வேண்டியது V2 என்ற வார்த்தை,  V2 என்றால் VERSION2 என்று அர்த்தம். நாம் வாழும் இந்த கி.பி 2080 வருடத்தில் மனிதர்கள் தங்களின் நிறைவேறாத ஆசைகளுக்காக  தன்னை போலவே உள்ள அச்சு அசலான இயந்திர  மனிதர்களை உருவாக்கி தன்னுடைய நினைவுகள், பழக்கவழக்கங்கள்,  நிறைவேறாத ஆசைகள் மற்றும் பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை  நடந்த அனைத்தையும் Program செய்துவிட்டு இறந்து போவார்கள், இந்த இயந்திர ரோபோக்கள் அரசின் தலைமை கணிப்பொறியின்  கட்டுப்பாட்டில் இயங்கும். தன்னுடைய எஜமான் நினைத்த ஆசைகள் நிறைவேறிய அடுத்த நிமிடமே அரசுக்கு அறிக்கை சமர்ப்பித்து விடும், அரசின் தலைமை கணிப்பொறி கட்டுப்பாட்டு  அறை  அறிக்கை வந்த மறுநொடி  இந்த இயந்திர பொம்மைகளை   அழித்துவிடும்.

நானும் பிரியாவும் கல்லூரியில் படிக்கும் போது  காதலித்தோம், இப்போது மனிதர்கள் மனிதர்களை திருமணம் செய்து  கொள்வதை விட தனக்கு எப்படி வேண்டுமோ அப்படியான குணநலன்களை கொண்ட ரோபோக்களை உருவாக்கி அவர்களை மணந்து கொள்கிறார்கள், அப்படியான ஒருவனை தான் பிரியாவின் பெற்றோர்கள் அவளுக்காக பார்த்து வைத்தார்கள் , எங்கள் காதலை கடுமையாக எதிர்த்த அவளின் பெற்றோர்கள் தான் நினைத்தது போலவே ஒரு இயந்திர மனிதனை அவளுக்கு திருமணம் செய்து வைத்தார்கள் . பிரியாவும் காதலுக்காக கொஞ்சம் போராடிப்பார்த்து விட்டு அந்த இயந்திர மனிதனை  மணந்து கொண்டு ஜெர்மனியில் செட்டில் ஆகி விட்டாள்.

பிரியா இறந்த செய்தி மின்னஞ்சலாக   வந்த அன்று துக்கம் தாளாமல் 2  வோட்கா மாத்திரைகளை முழுங்கி போதையில் நினைவு தெரியாமல் அறையில் மயங்கி கிடந்தேன்.  இறப்பதற்கு முன் பிரியா தன்னுடைய இயந்திர பிரதியான  V2 பிரியாவை உருவாக்கி  விட்டு தான்  இறந்திருக்கிறாள் என்று எனக்கு தெரியாது.

–oO0–

உடனே அவளை  பார்க்க வேண்டும் போல இருந்தது. உள்ளங்கையை  விரித்தேன் அதில் இருந்த தொடுதிரை கணினி உயிர் பெற்று வணக்கம் சொன்னது. சிங்கப்பூரின் விசா அலுவலகத்துக்கு தொடர்புகொண்டு பேசினேன், எதிர்முனையில் இயந்திரப்பெண்  தன்  பெயரை வின்சி என கூறி, விசா அனுமதி எண் என் கணினிக்கு அனுப்பப்பட்டது என்றாள் , இணைப்பை துண்டித்த அடுத்த நிமிடம் அனுமதி எண் உள்ளங்கை தொடுதிரையில் பளிச்சிட்டது.

மிக்கியிடம் ஒரு வாரத்திற்கு விடுமுறை சொல்லிவிட்டு  அறைக்கு ஓடி வந்தேன். Mr.முகில் நீங்கள் பதட்டமாக இருக்கிறீர்கள் எனவே  V58 & SP1799  மருந்தை  எடுத்துக்கொள்ளுங்கள் என நீட்டினாள். எனக்கு தேவையில்லை என்று கொஞ்சம் கோபமாகவே மிக்கியிடம் சொல்லிவிட்டு  அறைக்கு வந்தேன். மிக்கிக்கு என் மீது காதல் அவளும் தன்னுடைய காதலை பல நடவடிக்கைகளில் நாசுக்காக என்னிடம் சொல்லி விட்டாள் , ஆனால் எனக்கு தான் இயந்திர பெண்ணை காதலிப்பது ஒரு மாதிரி இருக்கிறது. மிக்கி கொடுத்த மருந்துகளை எடுக்காவிட்டாலும் பரவாயில்லை அவளை திட்டி விட்டேன் ,   பாவம் மிக்கி அவளும் ஒரு இயந்திரப்பெண் தானே அவளிடம் அப்படி கடுமையான வார்த்தைகளை சொல்லியிருக்க கூடாது என்றது  உள்மனம்.

அறையில் , மௌலியின் விட்டு ARRIVAL எண்ணை அழுத்திய அடுத்த நிமிடம் மௌலியின் வீட்டுள் இருந்த வெளிப்பட்டேன். மௌலியில் காதலி லிச்சி தான் என்னை வரவேற்றாள்.மாடியில் எனக்காக  மௌலி காத்திருப்பதாக சொன்னாள்.மாடி அறைக்கு சென்றதும் கதைவை இழுத்து சாத்திக்கொண்டான் மௌலி.

முகில் இன்னைக்கு நான் V2 பிரியாவை  “சர்வேதேச பன்னாட்டு மனித உரிமைகள் கருத்தரங்கில் சந்தித்தேன் ” அவளுக்கு என்னை யார் என்று தெரியவில்லை, உங்களுடைய கல்லுரி நண்பன் சங்கரின் நண்பன் நான் எனவும் அவளை ஒரு முறை கல்லுரியில் சங்கருடன் சந்தித்திருப்தாகவும் கூறினேன். அவளும் சங்கரை நலம் விசாரித்துவிட்டு சென்று விட்டாள் . நிச்சயமாக நானும் நீயும் பள்ளிகூட நண்பர்கள் என்று அவளுக்கு தெரியாது என்றான் .

அவளிடம் அவளின் அடையாள என்னை வாங்கினாயா  என்றேன்   ஆமாம் என்று தலையசைத்த படி    தன் உள்ளங்கை தொடு திரையை     காட்டினான். அவளின் அடையாள எண் மின்னியது.

அவளுக்கு தொடர்புகொள்ள என்னுடைய   உள்ளங்கை தொடு திரையை உயிர்ப்பித்தேன் , முகில் இந்த நேரத்தில் அவளை கூப்படாதே , நாம் நடு  இரவை   தாண்டி விட்டோம், அவள் இந்நேரம் உறங்கியிருப்பாள்  என்றான். எனக்கும்  அதுவே சரி எனப்பட்டது , மௌலி எனக்கு வறுத்த சிக்கன் மாத்திரைகள் இரண்டும், வோட்கா மது பான மாத்திரை ஒன்றும் கொடுத்தான் கூடவே தூக்கத்திற்கான  மாத்திரை ஒன்றும்.

காலையில் நான் எழுந்ததும் 2  செய்திகள் வந்திருப்பததாக  உள்ளங்கையில் இருந்த கணினி காட்டியது. மிக்கிதான் அனுப்பியிருந்தாள். சிங்கப்பூரில் கால நிலை 19 டிகிரிக்கும் மேல இருப்பதால் குளிர் கண்ணாடி அணிந்து கொள்ளும் படி எழுதி  இருந்தாள்  , கடைசி வரியில் I Miss U முகில் என்றதும் காணப்பட்டது. காலையில் நான் எழுந்து கொள்வதற்கு முன்பாகவே V2பிரியாவுடன் பேசி போஸ்டன் பார்க்கிற்கு வர சொல்லியிருந்தான் மௌலி ,முகில்  இன்னும்  5 நிமிடத்தில் V2பிரியா உனக்காக போஸ்டன் பார்க்கில் காத்திருப்பாள் என்றான் . காலை கடன்களை முடிப்பதற்கான மாத்திரைகளை முழுங்கினேன். 4 நிமிடத்தில்  அனைத்தும் முடிந்ததாக தொடுதிரை கணினி காட்டியது.

அவசர அவசரமாக மௌலியில் வீட்டு DEPATURE அறைக்கு வந்தேன் . போஸ்டன் பார்க்கின் ARRIVAL அறையின் எண்ணை தட்டிய அடுத்த நிமிடம்  போஸ்டன் பார்க்கில் இருந்தேன்.

அவள் என்னை விட்டு 32  டிகிரி வட கோணத்தில்  உட்காந்திருப்பதாகவும் அவளின் முதுபுற திசையில் 45 மீட்டர்கள் தள்ளி நான் இருப்பதாகவும் என் உள்ளங்கை தொடு திரை கணினி காட்டியது.

அவளிடம் மெல்ல நெருங்கி சென்றேன், அவளுக்கும்  எனக்கும் ஒரு 10  மீட்டர்    இடைவெளி இருக்கும் சமயத்தில் அவள் பேசிக்கொண்டிருந்தது காதில் விழுந்தது.
Mr . மௌலி என்னுடைய தகவல்  சேமிப்பு அறையில் உங்களை பற்றிய தரவுகள் காணக்கிடைக்கவில்லை. நான் பிரியா இல்லை அவள் இறந்து இன்றோடு ஐந்து வருடம் 64 நாட்கள் ஆகின்றது   நான் அவளால் உருவாக்கப்பட்ட அவளில் இயந்திர பிரதி . நான் பிரியா V2 . உங்களை பற்றிய தரவுகள் எனக்கு programm செய்யப்படவில்லை என்றாலும் உங்களுக்கு பிரியாவை பற்றி எதாவது தெரிந்திருக்கலாம் என்பதால் இங்கு வந்தேன் .  நீங்கள் குறிப்பிட்ட நேரத்தை விட 30  நொடிகள் தாமதமாகி விட்டது, நீங்கள்  இங்கு வராதது என்னை வருத்தத்திற்கு உள்ளாக்குகிறது. என்னுடைய தலைமை கட்டுப்பாட்டு அறை இங்கு வந்ததற்கான காரணத்தையும் அறிக்கையும் சமர்பிக்க சொல்கிறது . நீங்கள் எப்போது இங்கு வர முடியும் என கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

—oO0–

நான் மெதுவாக இன்னும் அவளருகிள்  சென்று  பிரியா என்றேன் . சட்டென்று என்னை திரும்பி பார்த்தாள். அச்சு அசலாய் என்னுடைய பிரியாவை போலவே , அதே பிரமிக்க வைக்கும் அழகு,கிறங்கடிக்கும் கண்கள் , நவநாகரீக உடை அணிந்திருந்தாள்.

என்னை கண்டதும் அவளின் கணிப்பொறி கட்டுப்பாட்டு அறை என்னை அடையாளம் கண்டு கொண்டது போலும். நொடிகளில் அழுக தொடங்கினாள். என்ன செய்வது என தெரியாமல் விக்கித்து நின்றேன் .அவள் கையை எடுத்து என் கையில் வைத்துக்கொள்ளவேண்டும்   போல தோன்றியது. என்னை மிகவும் வருத்திற்குள்ளாக்குவது அவளின் அழுகை மட்டுமே. சிறிது நேர அழுகைக்கு பின் என் கையை பிடித்து அருகில் உட்கார  சொன்னாள், எப்படி  இருக்க முகில்  என்றாள், என்னை அவள் மீது பித்து பிடிக்க வைத்த அதே  குரல். , நல்லாயிருக்க பிரியா., நீ எப்படி இருக்கிறாய் என்று கேட்கும் முன்பாக எனக்கும்  கண்களில் கண்ணீர் முட்டிக்கொண்டது.

அவளை பற்றி நிறைய சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்,அவளுக்கு பிடித்த சாக்கலேட்டின் மாத்திரையை அவளிடம் கொடுத்தேன், வாங்கி வாயில் போட்டுக்கொண்டாள்,என்னுடைய கையை எடுத்து அவளின் கைக்கு நடுவே வைத்துக்கொண்டாள்.

அவளை கல்லூரிக் காலங்களில் திட்டியதற்கெல்லாம் மன்னிப்பு  கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். இரவு 2 மணிக்கு  என்னை பார்த்தே ஆகவேண்டும் என்று  ஒருமுறை   அடம்பிடித்தற்காக திட்டினதை நினைவு கொண்டு அதற்கு என்னை மன்னிப்பாயா  என்று  கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். இன்னும் எது எதற்கோ தோன்றிய அனைத்திற்கும்.என் கையை பிடித்துக்கொண்டு சோகமே உருவாக கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

முகில் நான் உன்னை புரிந்து கொண்டதே என் திருமணதிற்கு முன்று மாதங்ககுக்கு முன்பு தான். எனக்காக என்னவெல்லாம் செய்தாய் நீ, எத்தனை அன்பு  வைத்திருந்தாய், உனக்காக நான் இன்னும் கொஞ்சம் காத்திருந்திருக்கலாம்.உன்னை தனியே தவிக்கவிட்டு போய் விட்டேன், உன்னை எத்தனை முறை அழ வைத்திருப்பேன் என்னை  மன்னித்து விடு என  ஓயாமல் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். உன்னுடைய வெது வெதுப்பான கைகளில் பூனை குட்டியாக உணர்த்த நாட்கள் அவை இன்னும் நினைவிருக்கிறது என்றாள்.

தனக்கு செய்யப்பட ப்ரோக்ராம்- ல் பாதிக்கும் மேல் என்னை பற்றிய நியாபகங்களும் தரவுகளும் இருக்கின்றன என்ற படியே உன்னுடைய அடையான எண்ணை கொடு அனைத்தையும் உன்னுடைய நினைவு தளத்தில் Upload   செய்கிறேன்   என்றபடி அடையாள எண்ணை பெற்று என்னுடைய நினைவுகள் சேமிக்கும் அறையில்  Upload செய்தாள்.

உள்ளங்கையில் இருந்த தொடு திரை மானிட்டரில் அவற்றை பார்தேன். எத்தனை எத்தனை நினைவுகள் என்னை  பற்றி, அவளை முதல் முறை மஞ்சள் உடையில் கல்லூரியில் பார்த்தது தொடங்கி நிறைய நினைவுகளை Upload செய்திருந்தாள்.

என்னை பற்றிய நினைவுகளும்   உன்னிடம் இருக்குமல்லவா அவற்றை எனக்கு அனுப்பு நான் அவை அனைத்தையும் பார்க்க வேண்டும் என்றாள். நானும் அவளுடைய நினைவுகள் சேமிக்கும் அறையில் அவளை பற்றிய நினைவுகளை Upload செய்யத்தொடங்கினேன் .

நான் upload  செய்ய செய்யவே ஒவ்வொன்றாக படித்து படித்து குதூகளித்தாள். என் தோளில் சாய்ந்தபடி என் கையை இறுக பற்றிக்கொண்டு அவளின் உள்ளங்கை மானிட்டரை பார்த்து சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள்

முகில் நீ கடைசியாக பிரியாவிடம் , எதை கேட்டாய் அதற்கான தரவுகள் எனக்கு நெறிப்படுத்தபடவில்லை, அதை நான் நிறைவேற்ற வேண்டும் என என்னுடைய கட்டுப்பாட்டு செயலகம் எனக்கு தகவல் தெரிவிக்கிறது. அதை நீ சொல்லுவயானால் நிச்சயம் நிறைவேற்றுகிறேன் என்றாள்.

கடைசியாக உன்னிடம் ஒரே ஒரு  முறை I Love U சொல்லு என கேட்டேன் ஆனால் அதை கூட சொல்லாமல் நீ இணைப்பை துண்டித்து விட்டாய் என்றேன் .

பிரியா என் சட்டை காலரை பிடித்து அவளின் மூச்சுக்காற்று என் முகத்தில் படும்படி i love u சொல்வது போலவே,  மெதுவாக என் சட்டை காலரை தன்னருகே இழுத்து  அவளின் மூச்சுக்காற்று என் முகத்தில் பட I Love U டா என்றாள்.

என்னுடைய உள்ளங்கை தொடுதிரை கணினி சிவப்பு நிறத்தில் மினுக் மினுக் என மின்னியது.
Mr.V2முகில்   உங்களின் கடைசி ஆசையும் நிறைவேற்றப்பட்டது,  இந்த உலகில் இருந்து உங்களின் எந்திர உடலுக்கு விடைகொடுக்கிறோம் என்று காட்டி அணைந்தது.

தான்  இறந்து விட்டதாக முகிலை நம்ப வைத்து விட்டால் முகில் தன்னை முழுதுமாக மறந்து விடுவான் என நினைத்து பொய்யாக மின்னஞ்சல் அனுப்பிய பிரியாவுக்கு, அவள் இறந்ததாக மின்னஞ்சல் வந்த அன்று இரவே முகில் தற்கொலை செய்து கொண்டது தெரியாது.

என்னை வித்தியாசமாக பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் .பச்சை நிற திரவம் என்னுடைய தலைமை கட்டுப்பாட்டு அறையில்  இருந்து வெளியேறிக்கொண்டிருந்தது. என்னுடைய இயந்திர உடல் சிறிது சிறிதாக   சிதைவடைய ஆரம்பித்தது.அப்போது தான் அவளுக்கு நான் V2முகில் என   கொஞ்சம் கொஞ்சமாக புரியதொடங்கியது. தலையில் அடித்தபடி கதறி அழுக தொடங்கினாள் உண்மையான பிரியா.

–oO0–

If you enjoyed this post, make sure you subscribe to my RSS feed!

 

நீண்ட ஈரமான கூதல் காற்று

தேகம் நனைக்கும் பொழுதில்

துரத்து ரயிலோசை

காற்றில் கரைந்து போகிறது

பள்ளி முடிந்து திரும்பும்

மாலை நேர சிறுமிகளின்

கைகளில் பட்டு தெறிக்கிறது

வருடத்தின் முதல் மழைத்துளி

சலசலக்கும் ஆற்று மணல் வெளியில்

யாருமற்ற தனிமையில் நானிருக்கும்

இந்த பொழுதில் சொல்லியிருக்கலாம்

நீ நமது பிரிவின் முதல் வரியை