Posts Tagged ‘சிறுவன்’

சென்னையில் வேலைக்கு சேர்ந்த நாட்கள் அவை. பின்னிரவில்  சக்கையாய் பிழியப்பட்டு வேலையில் இருந்து வருவேன். நாங்கள் ஆறு பேர் அந்த அறையில் தங்கியிருந்தோம்.மிக குறைவான சம்பளம் எப்படி பிடித்து வைத்தாலும்  இருபதாம் தேதிக்கு மேல் கையில் காசு இருக்காது.அன்று இரவு கடைசியாகத்தான் அலுவலகத்தில் இருந்து வந்தேன். யாரிடமும் காசு இல்லை நண்பர்கள் அனைவரும் கடைசியாக இருந்த காசில் கிடைத்ததை சாப்பிட்டு விட்டனர். மதியமும் சாப்பிடவில்லை பசி கண்ணை கட்டியது. மிக சோகமாக இருந்தது.யாரிடமாவது காசு இருக்கிறதா என்றதற்கு அனைவரும் முகத்தை முகத்தை பார்த்துக்கொண்டனர்.

மாதத்தின் கடைசி நாட்களில் இருந்தோம்.எனக்கு என்ன செய்வதென்றேதெரியவில்லை. அந்த அறையின் வீதியிலேயே நின்று கொண்டிருந்தேன்.பசியை விடவும் இந்த நகரத்தில் என்னுடைய இருப்பு இப்படி தான் இருக்கிறது என்பது இன்னும் வேதனைதருவதாய் இருந்தது.இப்படி தான் இந்த நகரத்தில் நாட்களை கழித்துக்கொண்டிருக்கிறேனா என்று வருந்தினேன்.நீண்ட பின்னிரவில் தனியாக அதே சாலையில் நின்று கொண்டிருந்தேன்.

சென்னையின் மீது வெருப்பு வந்தது.ஒரு நண்பன் கூட இல்லையா பசிக்கும் போது சாப்பாடு வாங்கித்தர என்று நினைக்கும் போது என்மேலேயே எனக்கு வெறுப்பு வந்தது.பசியுடன் நீண்டதூரம் நடந்திருப்பேன்.பசி மறைந்து கால் வலிக்க ஆரம்பித்ததும் அறைக்கு வந்தேன். நண்பர்கள் அனைவரும் உறங்கியிருந்தனர். நகரத்தை பற்றிய பயம் கவ்விக்கொண்டது .உறங்கிப்போனேன்.
  
நேற்று  ஈரோடில் நடந்த சங்கமம் வலை பதிவர் சந்திப்பிற்கு சென்றிருந்தேன். கொங்கு தேசம்  விருந்தோம்பலுக்கு சிறந்தது என்பதை மீண்டும் நினைவுபடுத்தியது.அத்தனை அழகான மனிதர்கள், வரவேற்பில் ஒரு சிறுமி கையெழுத்து வாங்கிக்கொண்டு வெல்கம் என்று சொல்லி வரவேற்றாள்.அந்த கணம் தொடங்கி மிக நெருக்கமாக உணர்ந்தேன்.பாமரன், அருண், ஓசை செல்லா , PIT  வலைகுழும நண்பர்கள் இன்னும் சில நண்பர்களும் பேசினர்.

மதிய உணவு, நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு  நான் சாப்பிட்ட எங்கள் ஊரின் மிக சுவையான உணவு இதுவாகத்தான் இருக்கும்.அத்தனை வகைகளையும் நேர்த்தியுடன் செய்திருந்தனர்.சாப்பிடும் போது திடிரென சென்னையின் ஆரம்ப நாட்கள் நினைவிற்கு வந்தது. நண்பர்கள் நிறைய பேரை இன்று தான் நேரில் சந்தித்தேன். ஆனால் இத்தனை அன்பா என்று பொறாமையாக இருந்தது.ஜாக்கி திடிரென வந்தார். பேச ஆரம்பித்தோம்., சென்னையின் வெறுமை தன்னை ஈரோடு நோக்கிவரவைத்ததாக சொன்னார்.சிரித்துக்கொண்டேன். சென்னையில் பதிவர் சந்திப்பு வழக்காமாக ஒரு தேனிருடன் நினைவு பெறும். ஆனால் ஒரு பதிவர் சந்திப்பில் இருக்கை, தொழில்நுட்ப சாதனங்கள், இடம் , உணவு, புத்தகம், பேனா,பதிவர்கள் என அனைத்தையும்  ஒருங்கினைப்பது எத்தனை பெரிய விஷயம் , எதற்காக இவர்கள் இப்படி வலிந்து வந்து நம்மை வரவேற்கிறார்கள், இத்தனை பிரம்பாண்ட வரவேற்பு, அறை, உணவு என அனைத்தையும் இவர்கள் ஒருங்கிணைத்து எதற்காக என்ற கேள்விகளை நீண்ட நேரமாக எனக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். அன்பு என்ற மூன்று எழுத்தில் பதில் தந்துவிடலாம் என்றும் தோன்றியது.

சந்திப்பு முடிந்தும் பொள்ளாச்சிக்கு பேருந்து ஏறினேன். சில்லென்று காற்று முகத்தில் அடித்தது. உடல் மெல்ல அதற்கு இசைந்தாற்போல் ஒரு ஆனந்தத்தை தந்தது. நீண்ட நாள் கழித்து எங்கள் ஊர் சாலைகளில் பகலில் பயணம் செய்கிறேன் என்ற நினைப்பே சந்தோஷத்தை தந்தது. சாலைகளில் இரு பக்கமும் பச்சை பசேலென்ற தாவரங்கள் பேருந்தின் வேகத்தில் பின் சென்று கொண்டிருந்தன.சந்திப்பில் கொடுத்த பழமை பேசி புத்தகம் கையில் இருந்தது. ஆரம்ப பக்கங்களை வாசித்தேன். என்னுடைய கிராம நினைவுகளை இந்த மனிதர் எப்படி வார்த்தைபடுத்தினார் என்று ஆச்சர்யமாக இருந்தது. சென்னையின் ஆரம்ப நாட்கள் மீண்டும் நினைவிற்கு வந்தது.நண்பர்கள் அனைவரோடும் பட்டினியாய் இருந்த நாட்களும் , முதல் முறை சந்தித்த நண்பர்களுடன் விருந்து சாப்பிட்டதற்கும் இடையான நீளம் எவ்வளவு என்று நினைத்துக்கொண்டே இருந்தேன். 
 
இருத்தலின் விதி தான் என்னை எப்போதும் இயக்கி கொண்டிருக்கிறது என்பது  என்னவோ போல் இருந்தது. பொள்ளாச்சி நெருங்கும் முன்பாகவே பேருந்து நிறுத்தத்தில் நண்பர்கள் காத்திருப்பதாக சொன்னார்கள். இறங்கியதும் வாகனத்தில் நண்பன் வீட்டுற்கு கூட்டிச்சென்றான். நாளை அனைவரும் வேலை நிமித்தமாக பிரிய போவதால் நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டும் சிரித்துக்கொண்டும் இருந்தோம். பின்னிரவில் நண்பன் வீட்டில்  வந்து விட்டுச்சென்றான். என் வாசனை கண்டுபிடித்தது போலும்  பூனை வெளியே வந்து என்னை பார்த்துவிட்டு வீட்டிற்குள் சென்றது.
 
காலையில் பேருந்து ஏறியதும் சந்தித்த கூத்துப்பட்டறை சுரேஷ், நீண்ட நாளாக தொலைபேசியில் பேச வேண்டும் என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்த தோழி அழைத்தது, சங்கமம் நண்பர்கள், பால்ய நண்பர்கள் என நண்பர்களுக்குள்ளே கலந்து போனேன் இந்த ஞாயிறு.
 I feel richer, richer by few more friends who I can say are “Friends for Life”

1.எனக்கு சவிலனை எப்போதாவது பிடிக்கும்,இதுவரை நான் அறிந்ததில் சவிலன் என்று ஒரு பெயர் குறிப்பிட்டால் அது எங்கள் வகுப்பு சவிலனை தான். சவிலன் நல்ல ஆஜானு பாகுவான ஆள். தொட்டு விளையாட்டுகளில் கடைசிவரை அவுட் ஆகாமல் தொடர்ந்து ஓடிக்கொண்டே இருப்பான்.சவிலன் எனக்கு அறிமுகமானது எங்களுடைய ஆறாம் வகுப்பில் அவனுடைய தடித்த உருவமும் சராசரிக்கும் மீறிய உயரமும், வித்தியாசமான குரலும் எங்களுக்கு பயமும் அவனிடம் ஒரு நெருக்கத்தை ஏற்படுத்த முடியாத நிலையையும் தந்தது. வகுப்பில் கடைசி இருக்கையில் எங்கள் உயரத்திற்கு ஏற்றவாறு குணா,சவிலன்,ரவி, நான் என வரிசையாக  உட்கார வைக்கப்பட்டோம். காக்கி கலர் அரை  நிஜாரும் வெள்ளை கலர் சொக்காயும் நாங்கள் அரசு பள்ளி மாணவர்கள் என்று எப்போதும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது.

சவிலன் எங்களுக்கு பிடிக்காத விஷயத்தை தான் அதிகம் செய்வான்.காலை இடைவெளியில் சிறுநீர் கழிப்பதற்கு எல்லாரும் கொய்யாமரத்து மேட்டுக்கு தான் செல்ல வேண்டும்.அன்று இடைவெளியில் ரவி பதட்டத்தோடே சொன்னான் சவிலன் சிறுநீர் கழிக்கும் போது தன்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்ததாகவும் ரவியின் மர்ம பகுதியை தொட விருப்பம் இருப்பதாக சவிலன் தன்னிடம்  கூறியதையும் சொன்னான் , அவனுடைய நடவடிக்கைகள் நமக்கு உண்டான மாதிரி  இல்லை எனவும் அவனுடைய  செய்கை அவனுக்கு அசூயை தருவதாக பேச்சில் வேறு வேறு வார்த்தை  பயன்படுத்தி சொல்ல வந்ததை ஓரளவு சொல்லிமுடித்ததும்  இடது கையால் பிடித்துக்கொண்டிருந்த டவுசர் பிடியை விலக்கி தன்  ஊளைமூக்கை துடைத்துக்கொண்டான் ,எனக்கு என்னவோ போல் ஆகிவிட்டது.

அன்று காலை இடைவெளியிலேயே ரவி அவனுடைய பையை தூக்கிக்கொண்டு வீட்டுக்கு கிளம்பிவிட்டான்.அன்றைக்கு முழுதும் கடைசி பெஞ்சில் நானும் குணாவும் உட்காரவேயில்லை. சவிலன் தொட்டாலும் தொட்டிருப்பான் டா அதான் ரவி வீட்டுக்கு போய்ட்டான் பாவம்டா என்றான்  குணா.இந்த ஆகச்சில நிமிடங்களுக்கு பிறகு வந்த நாட்களில் சவிலனை கண்டாலே தெரித்து ஓடினார்கள் குணாவும் ரவியும்.

2.நானும் ரவியும் இப்போது ஏழாம்  வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.ரவி படிப்பில் கொஞ்சம் சுட்டி  தான் என்றாலும் என்னை ஓட்டப்பந்தயத்தில் அவனால் ஜெயிக்கவேமுடியாது, பள்ளி இறுதி மணி அடித்ததும் வடக்கு கம்மாய் தாண்டி கே வி கே குட்டையின் ஓரமாக உள்ள சரசக்கா வீட்டின் கீழே விழும் பாதாணிக்காய் பறிப்பதறக்கான ஓட்டத்தில் வெற்றி எப்போதும் எனக்கு தான். ரவியின்  தினப்படி தோல்விக்கு அவன் அப்பா அவனுக்கு மாட்டுத்தோலால் ஆன விலை உயர்ந்த செருப்பை வாங்கி தந்ததும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். ஓடும் போது பாதி ஓட்டத்தில் செருப்பை கையில் எடுத்துக்கொண்டு இன்னும் விரைவாக ஒட எத்தனிப்பான் அதற்குள்ளாக நான் வடக்கு கம்மாய் தாண்டியிருப்பேன்.

அவன் வருவதற்குள்ளாக கீழே விழுந்திருக்கும் பாதாணிக்காயில் நல்லது ஒன்றை எடுத்து என் ஜோப்புக்குள் போட்டுக்கொள்வேன்.அவன் வந்து அவனுடைய பங்கு பாதாணிக்காயை சாப்பிட்டு முடித்ததும் கடைசியாக என்னுடைய ஜோப்புக்குள் மறைத்து வைத்த செக்கசெவேறென்ற பழுத்த பாதாணிக்காயை எடுக்க அவனுக்கு ஆர்வம் தாங்காது.பாதிக்கடி அவனுக்கு தருவதாயின் நாளை வாங்கும் எழந்தை வடையின் பாதியும், ஜவ் முட்டாயின் பாதியும் எனக்கு என அப்போதே தீர்மானம் நிறைவேற்றப்படும்.தன் தலையில் அடித்து சத்தியம் செய்து அதை மேலும் உறுதி செய்வான் ரவி.

3. குணாவும் ரவியும்  சவிலனை கண்டால் தெரித்து ஒடும் வரலாற்று சிறப்புமிக்க நிகழ்வை எப்படி சவிலனிடம் சொல்லுவது என்று எனக்கு ஒரே குழப்பமாக இருந்தது. இதை சொல்ல ஒரு முறை சவிலனை தனியே அழைத்தபோது சவிலன் என்னை காதலிப்பதாக கூறினான். ஒரு பெண் குறு குறு வென பார்க்கும் போது கடைப்பிடிக்கவேண்டிய வழிமுறைகளை சொல்லித்தந்த நண்பர்கள் ஒரு ஆண் காதலிப்பதாக கூறினால் என்ன செய்வதென சொல்லி தராததால்  ஏதுமே சொல்லாமல் வந்துவிட்டேன்.

வெள்ளிக்கிழமையானலே எங்களுக்கு குதூகலம் தான் ஏனென்றால் அன்று மதியம் இரண்டாம் பாடவேளை அழகர் சாமி வாத்தியார் பாடவேளை , அழகர் சாமி வாத்தி எங்கள் பீட்ட்டி வாத்தியார், கட்டை குரலில் எப்போதும்  நாராசகமாகத்தான் பேசுவார். இடைவேளையில் கேட்டுக்கு வெளியே முட்டாய் தின்னும் பசங்களுக்கு அழகர் சாமி வாத்தி அடிக்கும் விசில் சத்தம் தான்  இடைவேளை முடிந்ததற்கான அடையாளம், அந்த விசில் சத்தம் கேட்டதுமே அனைவரும் டவுசரை ஒரு கையிலும், தின்று கொண்டிருக்கும் பண்டத்தை ஒரு கையிலும் என பிடித்துக்கொண்டு ஒரே ஓட்டமாய் ஓடி வகுப்பறைக்குள் நுழைந்து விடுவோம், விசில் சத்தத்திற்கு பிறகு யாரேனும் மைதானத்திலோ, கேட்டின் அருகிலோ இருந்தால்  இருப்பவனின் பின் பக்கம் பழுத்துவிடும், அதற்காகவே ஒரு கொண்டை பிரம்பு எப்போதும் வாத்தி கையிலிருக்கும். அழகர் வாத்தி ஐம்பது பைசா சீக்கிய வெச்சு ஐநூறு பேரை அடக்குவதாக சவிலன் சலித்துக்கொள்வான்.

வெள்ளிக்கிழமை மதியம் இரண்டாவது பீரியட்-ல் பசங்க எல்லாரும் பள்ளியினால் தரப்பட்ட(விலை ரூ 27) மஞ்சள் கலர் முண்டா பனியன் அணிந்து தான் கிரவுண்டுக்கு வர வேண்டும் என்பது  அழகர்சாமி வாத்தியாரின் உத்தரவு.அன்றும் அப்படித்தான் நாங்கள் எல்லாரும் முண்டா பனியன் அணிந்து மசா பந்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தோம், ரப்பர் பந்து கொண்டு எதிரணியினரை அடிப்பது தான் அந்த விளையாட்டின் விதி. கொஞ்ச நாளைக்கு முன்பு ஒரு தடவை சவிலன் மசா பந்தில் அடித்ததில் வலிதாங்காமல் கதிரேசு அழுதுவிட்டான் அதனால் அவனை நீண்ட நாளாக நாங்கள் விளையாட்டில் சேர்த்தாமல் வைத்திருந்தோம். அவனும் நிறைய நேரம் அவன் சோட்டு பசங்களுடன் தொட்டு விளையாட்டு விளையாட போவான் போகாத அன்று மைதானத்தின் ஓரத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டு அவனை அடி இவனை அடி என எங்களை உற்சாகப்படுத்துவான்.

அன்று நீண்ட நாட்கள் கழித்து தன்னையும் விளையாட்டில் சேர்த்திக்கொள்ள வேண்டும் என சவிலன் சொன்னான். அதற்கு முதலாவதாக பெரும் எதிர்ப்பு தெரிவித்தவன் ரவிதான், இதனால் கோபமுற்ற சவிலன் அவனை அடிக்க போனான், நீ என்னை அடித்தால் நான் உண்மையை சொல்லிவிடுவேன் என ரவி சவிலனை பயப்படுத்த, என்ன உண்மை என அனைவரும் கோரஸாக ரவி பக்கம் திரும்பின பொழுது கூட்டத்தை கிழித்துக்கொண்டு ரவியை அடிக்க சவிலன் கையை நீட்டினான், ரவி உடனே நான் தினமும் ஒன்னுக்கு இருக்கும் போது என்னோட குஞ்சாமணியதான பாக்கற, போடா குஞ்சு பாக்கறவா என சொல்லிவிட்டு சிட்டாக ஓடி மறைந்தான்.அன்று முதல் சவிலன் கு.பா என மாணவர்களால் அன்புடன் அழைக்கப்பட்டான்.

4. பள்ளி நினைவுகளை கடந்து வந்து நீண்ட நாட்கள் ஆகிவிட்டது. இந்த கல்லூரியும் கல்லூரிப்பெண்களும் தான் எத்தனை இன்பம் தருகின்றனர். இந்த கல்லூரிக்கு எங்கள் பள்ளியில் இருந்து நானும் ரவியும் மட்டுமே இங்கு படிக்கிறோம் சொல்லாப்போனால், எங்கள் ஊரிலிருந்தே நானும் ரவியும் மட்டும் தான் இந்த கல்லூரியில். எங்கள் ஊர் மத்தியில் பொறியியல் படிப்பு கொஞ்சம் ஒசத்தி என்பதால் எங்கள் ஊருக்கு நாங்கள் செல்லும்போதெல்லாம் என்ஜினியர் அண்ணண் என சிறுவர்கள் எங்கள் ஊர் பெண்கள் முன்னாடி கூப்பிடுவதும் வேறு கொஞ்சம் கிறக்கத்தை கொடுத்திருந்தது. அன்று செமஸ்டர் பருவத்தேர்வுகள் முடிந்து வீடு போவதற்காக நானும் ரவியும் நீண்ட நாட்களாக துவைக்காமல்  வைத்திருந்த அழுக்கு துணிகளையும் ,புத்தகங்களையும் ஒரு பையில் திணித்துக்கொண்டு பேருந்து நிறுத்தம் வந்தோம். ரவி நீண்ட தூர பயணத்திற்கு முன்பு சிகரெட் பிடிப்பது வழக்கம்.

அப்போது தான் எதேச்சையாக கவனித்தேன் ஒரு மூன்று நான்கு பேர்கள் கூட்டமாக  நாங்கள் இருந்த பக்கம் வருவது  போல் தெரிந்தது. நம்பவே முடியவில்லை அந்த கூட்டத்தில் எங்கள் சவிலனும்  …,சவிலனுடன் கூட்டத்தில் இருந்த ஒருத்தி என்னருகே மிக நெருக்கமாக வந்து இரண்டு கைகளையும் சேர்த்து தட்டி V வடிவில் என் முகத்திற்கு நேரே பிரித்த பின் ஒரு தட்டையான குரலில் கேட்டாள் “ என்ன மாமா ஜோப்புல எவ்ளோ வெச்சிருக்க காசு குடு ”  எங்களை அங்கு எதிர்பாக்காத சவிலன் ஒரு கணம் தடுமாறியபடியே  அவள் காதில் ஏதோ சொல்ல காசு கேட்டவள் என் கன்னத்தை தட்டியபடி சிரித்துக்கொண்டே   அவ்விடம் விட்டு நகர்ந்தனர். சற்று தூரம்  என் பார்வையை தவிர்த்தபடியே சவிலன் செல்கையில் கவனித்தேன் அவனின் சற்றே நீளமான முடியும்  அதில் வைத்திருந்த மல்லிகையுடன் சேர்ந்த கனகாம்பரமும் பேருந்து நிறுத்தம் முழுக்க அதிகதிகமாய் மனம் பரப்பியபடியே சென்றது.

நன்றி : யூத்புல் விகடன்

If you enjoyed this post, make sure you subscribe to my RSS feed!

slide

ரயில் பயணத்தில் சிறுவன் ஒருவன்
வண்ண கட்டங்களை சேர்க்கும்
விளையாட்டை விளையாடிக்கொண்டிருந்தான்
மஞ்சள், வெள்ளை, பச்சை, நீலம்
ஆரஞ்சு,சிவப்பு என சிதறிக்கிடந்த
நிறங்களில் ஒரே நிறம் கொண்ட
ஒன்பது கட்டங்களை ’ஒரே’
பக்கத்தில் சேர்ப்பதுதான் விதியாம்.
மஞ்சள் நிறம் சேர்க்க சிறுவன்
எத்தனிக்க மஞ்சளுக்கான
போராட்டம் நடந்தது
எங்கெல்லாமோ சிதறிக்கிடந்த
மஞ்சள் நிறத்தை இங்கு கொண்டுவர
இங்கிருந்த மஞ்சள் நிறம்
வேறெங்கோ சென்றிருந்தது
போராட்டம் சீக்கிரம்
நிறைவுருவதாய் தெரியவில்லை
வெகு நேரம் கழித்து மஞ்சளுக்கான
தோல்வியை போலவே நீலத்துக்கும் சிவப்புக்கும்
குளிகை குப்பியை விழுங்கிய பின்
சிறுவன் எடுத்தது வெள்ளை
மீண்டும் வெள்ளைக்கான வேட்டையில்
அனைத்து வெள்ளைக்கும் நடுவில்
சிக்கிகொண்டது ஒரு சிகப்பும், என் மனசும்

If you enjoyed this post, make sure you subscribe to my RSS feed!