Posts Tagged ‘சென்னை சர்வதேச திரைப்பட விழா’

Sweet red bean paste

டம் : An
இயக்குனர்:  Naomi Kawase
நாடு : ஜப்பான்

உலக சினிமாவிற்கு ஜப்பானின் மகத்தான கொடை நவோமி கவாசி. 13வது சென்னை திரைப்படவிழாவின் குறிப்பிடத்தக்க படம் “An “ . ஒரு கதையை திரையில் பார்க்கிறோம் என்பதையே மறந்து கதையுடன் ஒன்றி போகிறோமோ அந்த ப‌டம் என்னளவில் முக்கியமானது. நவோமி  ஒரு கலை இரசனை மிக்க பெண் இயக்குனர். இவரின் பல படங்கள் சர்வதேச திரைபட விழாவில் ரசிகர்களால் கொண்டாடப்பட்டது.

“ ஆன்”  திரைப்படம் டோக்யூ (Tokue) எனும் ஒரு 70 வயது  பாட்டியை பிரதானமாக கொண்ட படம். அனைத்து பொருளிடமும் பாட்டி பேசுவார், அது உயிருள்ள, உயிரற்ற எதுவானலும் சரி.  தி வே ஹோம் திரைப்படத்தில் வரும் பாட்டி எப்படி நம்மை கவர்ந்தாரோ அதே போல் இவரும் நம்மை கவர்கிறார். ” சென்ட்ரோ (Sentaro)”  நகரத்திற்குள் சிறிய உணவகம் வைத்திருக்கும் நபர்.

இப்போது வசந்த காலம். அங்கே பான் கேக்குகளுக்கு நடுவே ஆன் மற்றும் பீன்ஸ் விதைகளை கொண்டு தயாராகும்  டொரியாக்கி தான் பிரபல உணவு. கடையின் பிரதான வாடிக்கையாளர்கள் அருகில் இருக்கும் பள்ளி சிறுமிகள். அங்கே பகுதி நேர வேலை காலி அறிப்பை பார்த்து பாட்டி ‘ இது போல் ஒரு உணவகம் ‘ ஒன்றில் வேலை செய்வது என்னுடைய நீண்ட நாள் கனவு’ எனக்கு இங்கே வேலை தர முடியுமா என்கிறார். செண்ரோ அவரின் வயது விபரங்களை கேட்டு வேலைக்கு பாட்டி தகுதியானவர் இல்லை அனுப்பிவிடுவான்.  பாட்டி அந்த சாலையில் உள்ள செர்ரி மரங்களுடன் சிறிது நேரம் பேசிவிட்டு போய்விடுவார்.

சில நாட்கள் கழித்து மீண்டும் திரும்பிவருவார். சென்ரோ ஒரு மாதிரி பேசி இவரை திருப்பி அனுப்ப முயற்சி செய்வான், அவர் போகும் போது வீட்டிலிருந்து செய்து கொண்டுவந்த டொரியாக்கியை கடையின் மேசைமீது வைத்து விட்டு போய்விடுவார். சென்ரோ அதை தூக்கி குப்பையில் போட்டு விட்டு தன்னுடைய பணிகளை பார்க்க ஆயத்தமாவான், ஆனால் சில நிமிடங்களில் அதிலிருந்து வரும் வாசனை அவனை கவரும் மீண்டும் குப்பையில் இருந்த உணவை எடுத்து ருசிபார்ப்பான். அதன் அபார மணமும் சுவை அதற்கு முன் அவன் கண்டிராதது.

பாட்டி வசந்த காலம் முடிந்தபின் மீண்டும் திரும்ப வருவார். சென்ரோ அவரை தன்னுடைய கடையில் வேலைக்கு அமர்த்துவான். அடுத்த நாள் அதிகாலை சூரியன் வருவதற்கு முன்னதாக பாட்டியும் சென்ரோவும் வேலையை தொடங்குவார்கள். பாட்டி பீன்ஸ்ஸிடம் பேச தொடங்குவார் அது எவ்வளவு பக்குவமாக வேக வேண்டும் என்று சொல்லித்தருவார் . அன்று டொரியாக்கி அனைவராலும் விரும்பி உண்ணப்படும், கடை வெகு வேகமாக பிரபலமாகும், கடை திறப்பதற்கு முன்னதாகவே வரிசையில் நின்று மக்கள் டொரியாக்கியை வாங்கி போவார்கள். கடையை குத்தகைக்கு விட்ட பெண்மணிக்கு திருப்பி கொடுக்க வேண்டிய கடன்களை கட்டி முடிக்க சென்ரோவிற்கு நேரம் வரும்.

பாட்டி சென்ரோவிற்க்கு டொரியாக்கி செய்வதை கற்று தருவதை விடவும் இயற்கையும், நல்ல மனிதர்களும் வாழ்கைக்கு எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை சொல்லிதருவார். வலிகளுக்கு புன்னகை மூலம் எப்படி பதில் சொல்வது என்பதை கற்று தருவார். அதன் பிறகு பாட்டி வேலைக்கு வந்தாரா ? கடன்களை கட்ட முடிந்ததா ? சென்ரோவின் கடந்த கால வலிகள் என்ன? என்பதை பற்றி பேசும் படம்.

படத்தின் கலை அமைதி வெகுவாக ஈர்த்தது. அக மன சிக்கல்களை  அனாயசியமாக பாட்டி கடந்து போவார்.  பாட்டி மரங்கள் மீதும், மனிதன் மீதும், வைத்திருக்கும் அன்பானது  உங்களை நெகிழ்த்து போடும். ஒவ்வொரு பிரேமும் அழகாக செதுக்கப்பட்டிருக்கும்.  கடைசி காட்சியின் அழகியலும் சென்றோவின் உடல் மொழியும் அபாரமானது.  படம் முடித்து நீங்கள் வெளியேறும் போது நிச்சயம் நெகிழ்ந்து போயிருப்பீர்கள்.  என்னளவில் அது கலையின் வெற்றி.

படத்தின் டிரைலர்:

படம் : Panama
இயக்குனர்: Pavle Vuckovic
நாடு : செர்பியா

Panama2

உலகிலேயே இனி விரிவாய் சொல்வதற்கு ஒன்றுமில்லை எனும் விஷயம் காதல். சினிமா,இலக்கியம், இசை என அனைத்து தளங்களிலும் கோடிக்கணக்கான பக்கங்கள் காதலுக்காய் இருக்கிறது. ஆணுக்கும் பெண்ணுக்குமான இனைவு இன்னும் எத்தனை பக்கங்களில் எழுதப்பட்டாலும் அதன் வசீகரம் குறைந்து போவதில்லை. தன் ஆளுமைக்கு ஏற்ற துணையை கண்டடைவதில் இருக்கும் ஆழ்மன சிக்கல்கள், அகங்காரம்(Ego), பாலியல் தேர்வு போன்றவற்றை பற்றி இந்த படம் பேசுகிறது.

நாயகன் ஜோவன். சராசரி ஐரோப்பிய இளைஞன். காதல் என்பது உடல் இணைவுக்கானது என நினைப்பவன். எப்போதும் பாலியலை பற்றி பேசிக்கொண்டும், அது சார்ந்த விஷயங்களை பார்த்துக்கொண்டும், காமம் அவனுக்குள் உயிர்ப்புடன் இருக்கிறது. அவனுடைய நண்பர்கள் வார இறுதிக்குள் எத்தனை பெண்களை அடைந்தார்கள் என்பதை நினைத்து பெருமிதம் அடைபவர்கள்.  நாயகி மஜோ(Maja) ஜோவனுக்கு இருக்கும் பெண் தோழிகளில் ஒருவர் என்ற அளவில் இருக்கிறாள். இருவருக்குள்ளாகவும் ஒப்பன் ரிலேஷன்சிப் என்ற ஒப்பந்தம் இருக்கிறது. அதாவது இந்த உறவில் இருக்கும் போதே இன்னொருவரை பிடித்தால் அவருடன் செல்ல எந்த பிரச்சனையும் இல்லை என்பது போல ஒன்று. மஜோவுக்கு பெற்றோர்கள் கிடையாது தன்னுடைய பாட்டியுடன் இருக்கிறாள்.

மஜோ ஆரம்பம் முதலே ஜோவனுடன் மட்டும் தான் தன்னுடைய காதல் எனவும், வேறு யாருடனும் டேட் செய்வதில்லை என்றும் சொல்கிறாள். ஐரோப்பிய கலாச்சார பின்னனி கொண்ட ஜோவனால் அவளை நம்ப முடியவில்லை, அவள் வேறு யாருடனோ தொடர்பில் இருக்கிறாள் என நினைக்கிறான்.ஜோவனின் இந்த நினைப்பு அவனை அலைக்கழிக்கிறது. உறவு முடிவதை மஜோவிடம் சொல்கிறாள் அவள் வெடித்து அழுகிறாள்.

Panama

தனித்துவிடப்பட்ட பெண்ணின் அழுகை ஆண்களால் கடக்கவே முடியாத பெருந்துயரம். அது அவனை உடைத்துபோடும் என்பதை அறிவான். அதனால் தான் பெண்கள் அழுக தொடங்கும் போதே ஆண்கள் அந்த இடத்தை விட்டு வெளியேறிகிறார்கள். பிரிவுக்கு பிறகு மஜோவின் நினைப்பு அவனை கட்டிப்போடும், எதிலும் அவனால் மனதை குவிக்கமுடியாது. I cant function without you  என்று மீண்டும் அவளிடம் சரணடைவான், அந்த காட்சியில் மஜோ அவனை வேண்டாமென்று சொல்லி அவனின் கண்களை பார்க்கமுடியாதவளாக கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தன்னுடைய பிடிவாதம் உருகி அவனை அணைத்துக்கொள்ளும் காட்சி கவிதை.

பார்ட்டியில் மஜோவிடம் ஒருவன் நெருங்க முயன்றதை பற்றி சொல்ல மீண்டும் பிரச்சனை ஆரம்பமாகும்.  இப்படி சண்டை, காதல், காமம்.. சண்டை என தொடந்து கொண்டே இருக்கும். சண்டையின் போது காதலில் ஒருவர் மிக எளிதாக விட்டுக்கொடுத்தால் அந்த உறவு பலவீனமாய் இருக்கிறது என்று அர்த்தம் . சதா சண்டையிட்டுக்கொண்டும் திட்டிக்கொண்டும் புகார் செய்து கொண்டு இருக்கும் காதல் தான் உயிர்ப்புள்ளது.  காதலின் ஆரம்பகாலத்தில் எப்போது சண்டைகள் குறைகிறதோ அங்கே காதல் குறைகிறது என்றே கொள்ளலாம்.  இதை என்னுடைய பெரும்பாலான நண்பர்களிடம் பார்த்திருக்கிறேன்,  பெண்ணை பற்றிய பிரஞ்ஞையுடனும் தற்காப்புடனும் தான் காதலை அனுகுவார்கள். ஆனால் தற்காப்புடன் காதலை அனுகுபவர்கள் தான் காதலில் திரும்பிவரமுடியாத தூரத்திற்கு போகிறார்கள். அதுதானே காதலின் வெற்றி. அந்தக்காதல் தானே கொண்டாடப்பட வேண்டியது.

சண்டைகள் தீர்ந்த பின் இருவரும் விடுமுறை பயணம் செல்வார்கள், அங்கே மஜோவிற்கு வந்த ஒரு எஸ் எம் எஸ்யை திறக்க போய் அவள் மொபைல் இன்பாஸ்சில் இருக்கும் வேறு ஒரு மெசேஜை படித்து விடுவான்.  அந்த மெசேஜிற்கான நியாயங்களை மஜோ எவ்வளவோ சொல்லியும் கூட சண்டை உச்சத்தை அடைந்து பின் காமமாய் அடங்கும் அந்த காட்சி அழகு. அடுத்த நாள் காலை மஜோ அந்த இருப்பிடத்தை விட்டு போயிருப்பாள். சில நாட்கள் கழித்து அவள் வீட்டிற்கு வந்து பார்த்தால் மஜோவின் பாட்டி இறந்த செய்தி கதவில் ஒட்டப்பட்டிருக்கும். மஜோ அந்த நகரத்தை விட்டு காலி செய்திருப்பாள். அதன் பிறகு அவனால் மஜோவை கண்டுபிடிக்கவே முடியாது.

மஜோ தன்னுடைய இருப்பிடத்தை சமூக வலைதளத்தில் பகிர்ந்த இடத்திற்கெல்லாம் ஜோவன் பின் தொடர்வான். பிரிந்து போன காதலியை தேடி பல்லாயிரக்கணக்கான கிலோமீட்டர்களை ஆண்கள் கடந்திருக்கிறார்கள் அதில் ஜோவனும் ஒருவன். கடைசியாக அவள் தொலைவிலுள்ள உள்ள பனாமா நாட்டிற்கு போய்விட்டதாக அங்கிருந்து ஒரு வீடியோவை அப்லோட் செய்வாள்.  காதலின் பிரிவை தாங்காமல் உடைந்து போய் சலனமற்றவனாக ஜோவன் அந்த வீடியோவை பார்பதுடன் நிறைவு பெறுகிறது பனாமா.

படம்: Free State
இயக்குனர்: Salmon de Jager
நாடு : தென் ஆப்பிரிக்கா

 

free-state-1

சுவாரசியமான கதைக்களம். தென் அப்பிரிக்காவில் ஒரு இந்தியனுக்கும்,  வெள்ளக்கார பெண்ணுக்கும் ஏற்படும் காதல். இந்த ஒற்றை வரியை வைத்து எத்தனை ரசனை காட்சிகளை பின்னலாம் என்று நினைத்துப்பாருங்கள். இப்படத்தை பார்பதற்கு காரணமே இந்த கதைக்களம் தான். The English Patient படத்தில் கிளை கதையாக இந்திய ராணுவ வீரனுக்கும் வெள்ளைக்கார செவிலிப்பெண்ணுக்கும் ஏற்படும் ஈர்ப்பை காட்சிபடுத்தியிருப்பார்கள், அதன் வசீகரம் free States யை நோக்கி இழுத்தது.

கதை நடக்கும் 1979 தென்னாப்பிரிக்காவில் நிறவெறியின் காலம். கறுப்பர்கள் மற்றும் இந்தியர்கள், வெள்ளைகாரர்கள் வசிக்கும் பகுதியில் சூரியன் மறைந்தன் பின் அனுமதி இல்லை, கறுப்பர்களுக்கும், வெள்ளையர்களுக்குமான உறவுகள் கண்டிக்கப்படவேண்டியது / தடை செய்யபட்டது. இது போன்ற பின்னனியில் நாயகன் ரவியின் குடும்பம் தென்னாப்பிரிக்காவில் பல்பொருள் அங்காடி வைத்திருக்கிறது. மேல்தட்டு குடும்பம். அதே போல மற்றொரு ஊரில் கடைவைத்திருக்கும் இன்னொரு இந்திய குடும்பத்து பெண்ணை ரவிக்கு நிச்சயம் செய்கிறார்கள். அனைத்தும் சுபமாக நடந்து கொண்டிருக்கிறது ஜானட்டை சந்திக்கும் வரை.  ஜானட் கல்லூரி முடிந்து தன்னுடைய கிராமத்திற்கு திரும்புகிறாள். அவளுடைய தந்தை சபையின் பாதிரியார். அம்மா சிறுவதிலேயே இறந்து விடுகிறார்.ஆப்பிரிக்க செவிலிப்பெண் அவளின் வளர்ப்புத்தாய்.

கல்லூரி படிப்பு முடிந்து ஊருக்கு திரும்பும் வழியில் நாயகனை சந்திக்கிறாள். ரவியின் உதவும் குணம் ஜானட்டை ஈர்க்கிறது. இருவரும் காதலிக்க தொடங்குகிறார்கள். நிச்சயதார்த்தம் ரத்து செய்ய படுகிறது. மனமுடைந்த  நிச்சயப்பெண் சுட்டுக்கொண்டு இறந்து போகிறாள்.  வெள்ளை கார பெண்ணுக்கும் இந்தியனுக்குமான உறவு தெரிந்ததால் ரவியை பிரச்சனையில் சிக்கவைக்க கிராம போலீஸ் முனைப்பாகிறது. இறந்து போன பெண்ணின் அண்ணன் ரவியை பழிவாங்க துடிக்கிறான். இவர்களிடம் இருந்து நாயகன் தப்பினானா? ஜானட்டை கைபிடித்தானா என்பது தான் கதை. முழுக்கதையையும் விமர்சனம் என்று சொல்லிவிட்டால் படம் பார்க்கும் போது சப்பென இருக்கும். ஆனால் இந்த படத்தை பெரும்பாலவர்கள் பார்க்கபோவதில்லையால் ஒரளவு முழுகதையையும் சொல்லிவிட்டேன்.

படத்தில் ஆரம்ப நிமிடங்களை தவிர சுவாரஸ்யம் என்று எதுவுமே இருக்கவில்லை. நாயகன் நாயகிக்கான காதலில் எந்த தர்கமும் கிடையாது. கண்டதும் காதல் என்பது போல காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருப்பது ஏமாற்றம். நடிகர்களின் தேர்வு மிக மோசம். அதிலும் நாயகனின் உடல் மொழி தரத்தை கீழாக கொண்டு செல்கிறது. எந்த தர்கமும் இல்லாமல் ஒரு காதல் பார்வையாளனுக்கு சலிப்பை தர கூடியது. பின்னனி இசை என்று ஒரு திராபையை கொடுத்திருக்கிறார்கள். படத்தின் உட்ச காட்சிகளில் ரசிப்பதற்கு பதிலாக தியேட்டரே வெடித்து சிரித்தது. நாயகனின் வசனத்தை பார்வையாளர்கள் திரித்து கூற தியேட்டரே சிரிப்பலையில் திளைத்தது. அதர பலசான வசனங்கள் மேலும் சோர்வூட்டியது. நிறைய பேர் கிளப்பி போனார்கள். திரையில் காட்சிகள் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது, கே டிவியில் ” நீங்களும் ஹீரோதான்” போன்ற உலக மொக்கைபடங்களை பார்த்த அனுபவம் இப்போது கைகொடுத்தது. நினைத்த மாதிரியே கொஞ்சமும் பிசகாமல் கிளைமேஸ் காட்சி. உயிரை கையில் பிடித்தபடி  வெளியேறி சென்னை டிராபிக்கில் கலந்தோம். சுபம்.

 

Yona

கலைஞனுக்குள் கலை எப்போதுமே உயிர்ப்புடன் தான் இருக்கும், அது அவனை புற உலகிலிருந்து விலக்கி ஒரு கற்பனை உலகில் சஞ்சரிக்க‌ வைக்கிறது. அதனால் தான் தனக்குள்ளேயே பேசிக்கொண்டும், திரும்ப திரும்ப அந்த கலையின் வடிவத்தை திருத்திக் கொண்டும் சதா அந்த கலையுடன் தினசரியை கழிக்கிறான். கலையின் வடிவம் எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம், கவிதையாகவோ, எழுத்தாகவோ , காட்சி ஊடகமாகவோ , ரசித்து செய்யும் ஒரு பணியாகவோ கூட இருக்கலாம் ஆனால் அதை அவனோ/அவளோ விரும்பி தன்னுடைய‌ தினசரிக்குள் அனுமதிக்கும் போது அது அவர்களை கொந்தளிக்க வைக்கிறது, அலைக்கழிக்கிறது. எதோ ஒரு தருணத்தில் அது கலைஞனையும் மீறி வெளிப்படும் போது அதை வெகுஜன மொழியில் காட்சிப்படுத்துகிறான். இப்படி அலைகழிப்புகளுடன் வாழ்ந்து , மகத்தான இஸ்ரேலிய கவிதைகளை கொடுத்த பெண் கவிதாயினி யோனா வாலட்ச்சின் வாழ்கையை மையப்படுத்திய படம் தான் யோனா.

1960களில் இஸ்ரேல் பதிப்பக துறையின் குறுக்கு வெட்டு தோற்றத்தை இந்த படத்தில் காணலாம். யோனா எப்போதும் கவிதைகளை பற்றி சிந்தித்துக்கொண்டும் , அதை பற்றியே பேசிக்கொண்டுருக்கும் ஒரு பாத்திரம் . ஆரம்பத்தில் இவளின் கவிதைகம் நிராகரிக்கபடுகிறது. திரும்ப திரும்ப முட்டி மோதியும் பலனில்லை. எதேச்சையாக தேனீர் விடுதியில் ஒரு பதிப்பக துறை சார்ந்த நபரை சந்தித்து அவருடன் படுக்கையை பகிர்ந்து கொள்கிறாள்.அவளின் முதல் கவிதை பிரசூரமாகிறது. காலையில் அந்த பிரசூரமான செய்திதாளுடன் படுக்கையில் இருந்து எழுவாள், சந்தோஷம் பிடிபடாது, வெறும் உள்ளாடையுடன் படுக்கையில் இருந்து வெளியே ஓடி வந்து அம்மவை கட்டிக்கொள்வாள், பிரசூரமான செய்தியை சொல்ல வந்த‌ ஆண் நண்பர்கள் அவளுடைய அறையில் இருந்து வெளியே வருவதை பார்த்த அம்மா அவளின் உடையை சரிசெய்யும் காட்சி வசீகரமானது, வெற்றி ஒருபோதும் சூழ்நிலைகளை பார்த்து கொண்டாடபடுவதில்லை. யோனாவின் வாழ்க்கையில் காமமும், காதலும், கவிதையும் பிரிக்கமுடியாதது.

அவமதிப்புகள், இழப்புகள், தீராத கவிதை என அனைத்தும் சேர்ந்து யோனாவை மனநல மருத்துவமனையில் சேர்க்கும். மீண்டு வந்து , திரும்ப ஒரு உக்கிரமான காதலையும் கொண்டாடுவார், அதிலிருந்து யோனாவே வெளியேறி மன பிறழ்வு காரணமாக மருந்துவமனையில் அனுமதிக்கப்படுவார். அவர் திரும்ப திரும்ப டாக்டரிடம் ஒரே கோரிக்கையை தான் வைத்துக்கொண்டிருப்பார், மன வியாதிக்காக தரப்படும் மருந்துகளை நிறுத்த வேண்டும். அவைகள் தான் மனதை கவிதைகளை நோக்கி குவிக்க முடியாமல் செய்கிறது , தன்னால் கவிதை எழுத முடியாததற்கு காரணம் மனநல மாத்திரைகளே என வாதாடுவார். உறவுகளை சீட்டுக்கட்டுகளை போல மிக எளிமையாக உதறி தள்ளிவிட்டு வந்த யோனா, கவிதைகள் தன்னை விட்டு விலகிபோவதை காணமுடியாமல் முதன் முறை உடைந்து அழுவாள். இந்த காட்சி தான் படத்தின் உட்சம் என்பது என்னலவிளான பார்வை.

அதன் பிறகு தன்னை கண்டுகொள்வார், கவிதைகளை தடுத்தது மருந்துகளல்ல. எப்போது கவிதைகள் பதிபிக்கப்படும், பிரபலமாகலாம் என்ற நினைப்பு தான் தன்னை கவிதையில் இருந்து தூர கொண்டுவந்ததை உணர்ந்து எதை பற்றியும் சிந்திக்காமல் தேர்ந்த கவிதைகளை எழுத தொடங்குவார். நீ எங்கே உறங்குகிறாய், என்ன சாப்பிடுகிறாய் , என்ன உடுத்தியிருக்கிறாய் என்பது முக்கியமல்ல. உன் துறையில் என்ன சாதனை செய்தாய் ? அதுவே பேசப்படும், அதுவே உனக்கானது.  1985 ல் மார்பக‌ புற்று நோய்க்கு பிடிவாதமாக மருத்துவம் செய்து கொள்ளாமல் இறந்து போனானர்., ஆனால் இன்றளவும் இஸ்ரேல் அதன் நினைவுகளின் வைத்து கொண்டாடும் சென்ற நூற்றாண்டின் மகத்தான‌ கவிதாயினி யோனா வாலட்ச்.

பின் சேர்க்கை:-
யோனாவின் ஒரு கவிதை ஹீப்ரு மொழியில் இருந்து ஆங்கிலத்திற்கு மொழிபெயர்க்கப்பட்டது.

Tefillin

Come to me
Let me do nothing
You do it for me
Do everything for me
Everything I start to do
You do instead
I will lay tefillin I’ll pray
You lay the tefillin for me
Bind them on my arms
Play with them inside me
Pass them delicately over my body
Rub them against me
Arouse me everywhere
Make me faint with sensations
Run them across my clitoris
Tie up my hips with them
So I can come quickly
Play with them inside me
Tie up my hands and legs
Do things to me
Against my will
Turn me over on my stomach
Put the tefillin in my mouth a bridle bit
Ride me I am a mare
Pull my head back
Until I shriek with pain
And you are pleasured
Later I will pass them over your body
With unconcealed intention
Oh, how cruel my face will be
I will pass them slowly over your body
Slowly slowly slowly
Around your throat I’ll pass them
I will wind one end a few times around your throat
And tie the other to something stable
Something very heavy perhaps rotating
I’ll pull and I’ll pull
Until your last breath escapes
Until I strangle you

152340

இது மெக்ஸிகோ திரைப்படம் . கதை மிக எளிமையானது, சிகிச்சை மறுக்கப்படும் க‌ணவனுக்காக போராடும் மனைவி. உலக திரைப்ப‌ப்படங்களே மெதுவான காட்சி அமைப்புகளை கொண்டது என்ற வாதத்தை நிறைய பேரிடம் கேட்டிருக்கிறேன், அதற்கு நேரெதிர் படம் இது. நேர்த்தியான திரைக்கதை மற்றும் சலிக்காத பார்வை கோணங்கள் ஒவ்வொரு காட்சியையும் அழகாக்குகிறது.

இன்சூரன்ஸ் நிறுவனம் தன்னுடைய கணவனுக்கு தர வேண்டிய சிகிட்சை உதவிகளை தர மறுக்கிறது. கணவர் மிக அவரசரமான மருத்துவ தேவையில் இருக்கிறார். நிறுவனத்தை தொலைபேசியில் தொடர்புகொண்டால் ., இரண்டை அழுத்துவும், எட்டை அழுத்தவும் என கடுப்படிக்கிறார்கள். டாக்டரை பிடிக்கமுடியவில்லை. ஒரு வழியாக அவரை பிடிக்க அலுவலகத்திற்கே வந்தால் அவர் வார விடுமுறையை கழிக்க‌ எஸ்கேப்பகிறார். இறுதியாக அவர் வீட்டை கண்டுபிடித்து துப்பாக்கி முனையில் மடக்கும் போது , டாக்டரின் மனைவி மருத்துவ உதவி கிடைக்காமல் போவ‌தற்கு இவரை போன்ற டாக்டர்களே காரணம் எனவும், இதை சரிசெய்ய இவருடைய மேனேஜரால் முடியும் எனவும் அவர் தற்போது இருக்கும் கிளப்பையும் இடம் காட்டுகிறாள். அங்கே போனால் அந்த‌ அதிகாரி ஏற்கனவே வாரவிடுமுறை கொண்டாட தொடங்கிவிட்டார்., சாவகாசமாக திங்கள்கிழமைக்கு மேல் வரசொல்கிறார். அங்கேயும் தன்னுடைய கணவரின் அவசரத்தை சொல்லியும் வேலைக்காகாமல் துப்பாக்கியை நீட்ட, அவர் அவருக்கு மேலுல்ல அதிகாரிகை கைகட்டுகிறார்., அங்கே போனால் அவர் அதற்கு மேலுல்ல அதிகாரி என குரங்கு வாலை பிடித்த கதையாகிறது. கடைசியாக அனைவரையும் சமாளித்து தன்னுடைய கணவனுக்கு மருத்துவம் பார்த்தாளா இல்லையா என்பதை திரையில் பாருங்கள்.

சுவாரசியங்கள் சில‌, மேனஜரை பார்க்கும் போது எதேச்சையாக துப்பாக்கியால் சுட்டு விடுவது, தன்னுடைய மகனுடனான சிறு சண்டை, துப்பாக்கி களேபரங்கள் அனைத்தும் முடிந்ததும் “அடுத்து நாம் பேங்கை கொள்ளையடிக்கலாம்” போன்ற வசனங்களை சொல்லலாம்.

மிக முக்கியமாக இடத்தை இந்த படம் பிடிப்பதற்கு காரணம் சமூகத்தில் புரையோடிப்போன ஊழலை ஒரு பெண்ணின் வலியுனூடாக காட்சிபடுத்தியிருக்கிறது. அவசர தேவையில் இருக்கும் போது கூட அதிகார வர்கத்தின் கதவுகள் ஒரு போதும் சாமானியனுக்காய் திறக்காது என்பதை இந்த படம் பேசுகிறது. மனிதன் தன்னை காத்துக்கொள்ள தன்னால் முடிந்தவரை அடுத்தவர்களை நோக்கி கையை நீட்டுகிறான். அந்த நிறுவனத்தின் முதலாளியயே பிடித்தும் கூட தான் இந்த நிறுவனத்தின் செயல் அதிகாரி தான், முதளீட்டார்கள் தான் முடிவெடுக்க முடியும் என அடுத்தவரை நோக்கி கையை நீட்டுவார். இப்படி மனிதர்களின் அலட்சியத்தையும், தனிமனித திமிரையும், உழலையும் ஒரு சேர காட்சிப்படுத்தியிருப்பது படத்தின் பலம்.

காட்சிகளின் நேர்த்தி ஒவ்வொரு பிரேமிலும் தெரிகிறது. கிளப் பார்க்கிங்கிலிருந்து காரில் வெளியேரும் காட்சியை சொல்லலாம், வாகனத்திற்கு ஒரு அடி வெளியே தள்ளி கேமராவை வைத்திருப்பர் இயக்குனர் வாகனத்தின் ஒரு முனையில் இருந்து காட்சிபடுத்தப்பட்டிருக்கும் அந்த நகர்வு. காரின் உள்ளே ஒரு பாதியையும், வெளியே ஒரு பாதியும், பின் பிரேமில் சுழலும் தளம் என நேர்த்தியான காட்சி. இருளை மிகச்சிறப்பாக ஒளிப்பதிவாளர் கையாண்டிருக்கிறார். கட்சிதமான திரையம்சம், உறுத்தாத நிர்வாண காட்சிகள், இசை, ஒளிப்பதிவு என அதற்கான தரத்தை தக்கவைத்து கொள்கிறது மாண்ஸ்டர் வித் தொசண்ட் ஹெட்ஸ்.

சாமான்யன் எப்போதும் சாதாரணமானவன் தான். அவனால் அரசுக்கு எதிராக துரும்பையும் அசைக்க முடியாது. நிற்கதியற்று , வெறுப்பும், கழிவிரக்கமும் கொண்டவனாக தன்னையே அவன் கீழ்மை படுத்துக்கொள்வான் தான். ஆனால் அவனிடம் ஒரு துப்பாக்கி கிடைத்தால், அதிகாரதிற்கு எதிராக அந்த தோட்டாக்களை பயன்படுத்த தயங்கமாட்டான் என்பதை இந்த படம் நமக்கு சொல்கிறது.