Posts Tagged ‘தமிழ் ஸ்டுடியோ’

பெளர்ணமி இரவு

Posted: ஜனவரி 20, 2011 by அடலேறு in குறும்படம், நினைவு
குறிச்சொற்கள்:, ,

 

பால்ய வயது நியாபங்கள் எப்போதுமே மனதை லயிப்பிற்குள்ளாக்குபவை. நகரத்தின் இத்தனை சுகங்களை அனுபவித்து விட்டாலும் கிராமம் இன்னும்  ஈர்த்துக்கொண்டே இருக்கிறது. எங்கள் ஊரிலிருந்து சில கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள கிராமம் வீதம்பட்டி. அங்கே நடக்கும் கோயில் திருவிழா பிரசித்தமானது. திருவிழாவின் போது நடத்தும் தெருக்கூத்து, நாட்டியம் இவைகளுக்காகவே திருவிழா சென்ற நாட்கள் அவை.

இரவு பத்து மணிக்கு ஆரம்பித்து விடிய விடிய நடக்கும், புழுதி படிந்த கால்களுடன் அவர்கள் ஆடிய நடனமும், வண்ண விளக்குகளால் நிறைந்த அந்த மைதானமும் இன்னமும் கண்முன்னாடியே இருக்கிறது. பள்ளி தோழிகளை பள்ளியை தவிர வெளியே காண்பது திருவிழாக்களில்  மட்டும் தான்.இரவில் ஒளிரும் பல்பு வெளிச்சத்தில் அவர்கள் காட்டும் நமுட்டுச்சிரிப்பு அத்தனை வசீகரமானது.

இரவு முழுக்க கூத்து,கரகாட்டம் என‌ பாத்துவிட்டு நடந்தே ஊர் வந்து சேருவோம். அங்கு நடனம் ஆடிய பெண்கள் தான் எங்களை பொருத்தவரை ஆகச்சிறந்த அழகு .  அதில் நடனமாடிய ஒருவரை மையில்கல் என்ற ஊரில் ஐந்து வருடங்களுக்கு பிறகு சந்தித்தேன். எங்கள் கிராமம், கோயிலின் பெயர், அமைப்பு என அனைத்தையும் சொல்லி நியாபகப்படித்தினேன்.

மிக சந்தோஷத்துடன் டீ குடிக்கிறயா என்றார். அவரால் என்னை நம்பவே முடியவில்லை உண்மையிலேயே தன்னை அடையாளம் தெரிந்ததா என்றார். தான் எப்படி ஆடினேன், எல்லோரும் என்ன சொன்னார்கள் என கேட்டுக்கொண்டே இருந்தார். அவர் ஆடியது ஐந்து வருடத்திற்கு முன்பு, சிலவற்றை மட்டுமே என்னால் நியாபகப்படுத்த முடிந்தது. வேட்டியில் வைத்திருந்த ஒரு கசங்கிய பத்து ருபாய் நோட்டை டீகாரனிடம் கொடுத்தார். தலையை குனிந்து கொண்டு நீண்ட நேரம் அமைதியாக இருந்தார். நான் அவரின் உதடுகளையே கூர்ந்து கவனித்துக்கொண்டிருந்தேன். அவைகள் ஏதோ முணுமுணுத்தபடி இருந்தன‌. சிறிது நேரம் கழித்து இப்போதெல்லாம் கூத்திற்கு யாரும் கூப்பிடுவதில்லை என்று வருத்தப்பட்டார். “கிருஷ்ணா காலேஜ் கட்டறாங்கல்ல அங்க தான் வேலைக்கு இருக்க” என்றார்.சிறிது நேரம் என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தவர், என்னிடம் எதுமே சொல்லிக்கொள்ளாமல் வீதியில் இறங்கி நடந்து போய்விட்டார்.

கூடு தமிழ்ஸ்டுடியோ  நடத்திய பெளர்ணமி இரவு நிகழ்ச்சியில் நேற்றிரவு கலந்து கொண்டேன்.  அமைதியான மொட்டை மாடி, நடுவில் புல் தரை சுற்றிலும் பூக்கள் செடிகள் என அழகாக இருந்தது. பவா செல்லத்துரை எழுதிய ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍கதையை மையமாக வைத்து இயக்குனர்  கருணாவால் எடுக்கப்பட்ட குறும்படம் தான் இந்த ஏழுமலை ஜமா.

அவர் அன்று சொல்லிக்கொள்ளாமல் சென்றதன் வலியை இந்த குறும்படம் பார்த்த பின் தான் உணர்ந்தேன். சிறு வயதில் நான் பார்த்த கூத்து அதன் பின்னாடி எத்தனை மனிதர்கள் , எத்தனை வாழ்வியல் கூறுபாடுகள் இருந்திருக்கும் என நினைக்க வைத்தது.கூத்தும், கரகாட்டமும், புழுதி படிந்த  கால்கள் த‌ந்த சந்தோஷ மனநிலை அதன் பிறகு கிட்டவே இல்லை.

தெருக்கூத்து க‌லைஞ‌ர்க‌ளின் அகஉல‌க‌ம், வாழ‌விய‌ல்,ஆளுமை, வாழ‌க்கைமுறை ஆகியவைகளை பற்றிய ஒரு நுண்ணிய ஆவனம் இந்த “எழுமலை ஜமா” குறும்படம். சினிமா என்ற மாற்று ஊடகத்தால் தெருக்கூத்தின் அழிவையும் அதன் பின்னான கலைஞர்களின் வாழக்கையையும்  இந்த குறும்படம்  மிக தெளிவாக காட்சிப்படுத்துகிறது.

”தனக்தாஹ் தனக்தாஹ்”  என ஒரு பாடல் பின்னனியாக வந்து கொண்டே இருந்தது. மனதை என்னமோ செய்தது அதன் இசையும் அதன் பின்னான சொல்லப்படாத வலியும். ஆரம்ப காட்சியில் இருந்தே மிக இனக்காமன படத்தை பார்த்துக்கொண்டிருப்பதாக உணர்தேன். அதில் இடம்பெற்ற கூத்து எத்தனை நாட்கள் படமாக்க பட்டிருக்கும் என நினைத்துக்கொண்டேன். மிக நுண்ணியமாக காட்சியமைப்பு, பின்னனி இசை , கலைஞர்கள் என அத்தனையிலும் தமிழரின் ஆதிக்கலையை அழகாக காட்டியிருந்தார்கள்.

தெருக்கூத்து ஆடுபவர்களின் தலைவனை வாத்தியாரே என்று கூப்பிடுகிறார்கள். முதல் காட்சி வாத்தியார் பெங்களூர் ரயில் நிலையம் வருவதிலிருந்து ஆரம்பிக்கப்படுகிறது. அதன் பின் அவர் வருவதற்கான காரணம்,  தெருக்கூத்தின் அழகு,நிராகரிக்கப்படுதலின் வலி என நுட்பமாக காட்சிகள் செதுக்கப்பட்டுள்ளது.

ம‌ன‌திற்கு நெருக்க‌மான‌ ப‌டங்களை பார்க்கும் தருணங்கள் அழகானது. கூத்தும், அத‌ன் பின்னான‌ ந‌ம் வ‌ர‌லாறும், வாழ்க்கையையும் அழ‌காக‌ ப‌ட‌ம் பிடித்துள்ளார்க‌ள். வார்த்தைக‌ள‌ற்ற‌ உண‌ர்ச்சி வெளிப்பாடுக‌ளை காட்டும் போது அனைவரின் மத்தியிலும் க‌ண‌த்த‌ மெள‌ன‌ம் நில‌விய‌து.

நாற்பது நிமிடம் ஓடக்கூடிய இந்த படம் முடிவடைந்ததும் கலந்துரையாடல்.  ப‌ட‌த்தில் இருக்கும் குறைக‌ளை ப‌ற்றி ம‌ட்டுமே நான் பேசுவேன் என‌ எழுந்த‌ ஒருவர் படத்தை பற்றி அதன் அழகுணர்ச்சி பற்றியும் சிலாகித்தார். குறைகளை கடந்து ரசிக்க வேண்டிய குறும்படம் இது.  தெருக்கூத்தினை ஆவனப்படுத்துவதில் இந்த குறும்படம் ஒரு முக்கிய இடத்தை பெரும். எந்த வித சலனமும் இல்லாமல் நூற்றாண்டின் கலையை  தொலைத்துவிட்டு அமைதியாக இருக்கிறோம் என்ற வலி இருந்துகொண்டே இருந்தது.

படத்தை பற்றி நான், பாத்தீமாபாபு, மற்றும் நான்கு நண்பர்கள் பேசினோம்.கலந்துரையாடலில் பாத்தீமா பாபு “ ஒரு நிமிடம் கூட  கண்ணை இமைக்க முடியாமல் கட்டிப்போட்ட படம்” என்றார். நான் படத்தின் தொழில்நுட்பம் சார்ந்த விஷயங்கள் பற்றி குறிப்பிட்டேன், பின்னாடி வந்த நண்பர் ஆவணப்படுத்தப்படுதலின் முக்கியத்துவத்தை பற்றி பேசினார். அதன் பின் வந்தவர் உணர்ச்சிவயப்பட்டவராக கதையை பற்றி சொல்லி சென்றார்.

கலந்துரையாடல் முடிந்த பிற‌கு நிலாச்சோறு. பெளர்ணமி நிலாவை பார்த்துக்கொண்டே மொட்டைமாடியில் வட்டமாய் அமர்ந்து உணவருந்தினோம். நிறைய நண்பர்கள் வந்திருந்தனர். மனதிற்கு பிடித்த படம், மொட்டை மாடி,நெருக்கமான நண்பர்கள், உணவு, புல்தரை என‌ சென்னையின் இரவும் மிக அழகானதாக இருந்தது.

தமிழ் ஸ்டுடியோ இணையத்தில் வாசிக்க : http://www.thamizhstudio.com/shortfilm_guidance_fmd_12.php

நிகழ்வு தொடர்பாக மேலும் ஒளிப்படங்களைக் காண: http://picasaweb.google.com/thamizhstudio/1219012011#

If you enjoyed this post, make sure you subscribe to my RSS feed!

சென்னையில் வேலைக்கு சேர்ந்த நாட்கள் அவை. பின்னிரவில்  சக்கையாய் பிழியப்பட்டு வேலையில் இருந்து வருவேன். நாங்கள் ஆறு பேர் அந்த அறையில் தங்கியிருந்தோம்.மிக குறைவான சம்பளம் எப்படி பிடித்து வைத்தாலும்  இருபதாம் தேதிக்கு மேல் கையில் காசு இருக்காது.அன்று இரவு கடைசியாகத்தான் அலுவலகத்தில் இருந்து வந்தேன். யாரிடமும் காசு இல்லை நண்பர்கள் அனைவரும் கடைசியாக இருந்த காசில் கிடைத்ததை சாப்பிட்டு விட்டனர். மதியமும் சாப்பிடவில்லை பசி கண்ணை கட்டியது. மிக சோகமாக இருந்தது.யாரிடமாவது காசு இருக்கிறதா என்றதற்கு அனைவரும் முகத்தை முகத்தை பார்த்துக்கொண்டனர்.

மாதத்தின் கடைசி நாட்களில் இருந்தோம்.எனக்கு என்ன செய்வதென்றேதெரியவில்லை. அந்த அறையின் வீதியிலேயே நின்று கொண்டிருந்தேன்.பசியை விடவும் இந்த நகரத்தில் என்னுடைய இருப்பு இப்படி தான் இருக்கிறது என்பது இன்னும் வேதனைதருவதாய் இருந்தது.இப்படி தான் இந்த நகரத்தில் நாட்களை கழித்துக்கொண்டிருக்கிறேனா என்று வருந்தினேன்.நீண்ட பின்னிரவில் தனியாக அதே சாலையில் நின்று கொண்டிருந்தேன்.

சென்னையின் மீது வெருப்பு வந்தது.ஒரு நண்பன் கூட இல்லையா பசிக்கும் போது சாப்பாடு வாங்கித்தர என்று நினைக்கும் போது என்மேலேயே எனக்கு வெறுப்பு வந்தது.பசியுடன் நீண்டதூரம் நடந்திருப்பேன்.பசி மறைந்து கால் வலிக்க ஆரம்பித்ததும் அறைக்கு வந்தேன். நண்பர்கள் அனைவரும் உறங்கியிருந்தனர். நகரத்தை பற்றிய பயம் கவ்விக்கொண்டது .உறங்கிப்போனேன்.
  
நேற்று  ஈரோடில் நடந்த சங்கமம் வலை பதிவர் சந்திப்பிற்கு சென்றிருந்தேன். கொங்கு தேசம்  விருந்தோம்பலுக்கு சிறந்தது என்பதை மீண்டும் நினைவுபடுத்தியது.அத்தனை அழகான மனிதர்கள், வரவேற்பில் ஒரு சிறுமி கையெழுத்து வாங்கிக்கொண்டு வெல்கம் என்று சொல்லி வரவேற்றாள்.அந்த கணம் தொடங்கி மிக நெருக்கமாக உணர்ந்தேன்.பாமரன், அருண், ஓசை செல்லா , PIT  வலைகுழும நண்பர்கள் இன்னும் சில நண்பர்களும் பேசினர்.

மதிய உணவு, நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு  நான் சாப்பிட்ட எங்கள் ஊரின் மிக சுவையான உணவு இதுவாகத்தான் இருக்கும்.அத்தனை வகைகளையும் நேர்த்தியுடன் செய்திருந்தனர்.சாப்பிடும் போது திடிரென சென்னையின் ஆரம்ப நாட்கள் நினைவிற்கு வந்தது. நண்பர்கள் நிறைய பேரை இன்று தான் நேரில் சந்தித்தேன். ஆனால் இத்தனை அன்பா என்று பொறாமையாக இருந்தது.ஜாக்கி திடிரென வந்தார். பேச ஆரம்பித்தோம்., சென்னையின் வெறுமை தன்னை ஈரோடு நோக்கிவரவைத்ததாக சொன்னார்.சிரித்துக்கொண்டேன். சென்னையில் பதிவர் சந்திப்பு வழக்காமாக ஒரு தேனிருடன் நினைவு பெறும். ஆனால் ஒரு பதிவர் சந்திப்பில் இருக்கை, தொழில்நுட்ப சாதனங்கள், இடம் , உணவு, புத்தகம், பேனா,பதிவர்கள் என அனைத்தையும்  ஒருங்கினைப்பது எத்தனை பெரிய விஷயம் , எதற்காக இவர்கள் இப்படி வலிந்து வந்து நம்மை வரவேற்கிறார்கள், இத்தனை பிரம்பாண்ட வரவேற்பு, அறை, உணவு என அனைத்தையும் இவர்கள் ஒருங்கிணைத்து எதற்காக என்ற கேள்விகளை நீண்ட நேரமாக எனக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். அன்பு என்ற மூன்று எழுத்தில் பதில் தந்துவிடலாம் என்றும் தோன்றியது.

சந்திப்பு முடிந்தும் பொள்ளாச்சிக்கு பேருந்து ஏறினேன். சில்லென்று காற்று முகத்தில் அடித்தது. உடல் மெல்ல அதற்கு இசைந்தாற்போல் ஒரு ஆனந்தத்தை தந்தது. நீண்ட நாள் கழித்து எங்கள் ஊர் சாலைகளில் பகலில் பயணம் செய்கிறேன் என்ற நினைப்பே சந்தோஷத்தை தந்தது. சாலைகளில் இரு பக்கமும் பச்சை பசேலென்ற தாவரங்கள் பேருந்தின் வேகத்தில் பின் சென்று கொண்டிருந்தன.சந்திப்பில் கொடுத்த பழமை பேசி புத்தகம் கையில் இருந்தது. ஆரம்ப பக்கங்களை வாசித்தேன். என்னுடைய கிராம நினைவுகளை இந்த மனிதர் எப்படி வார்த்தைபடுத்தினார் என்று ஆச்சர்யமாக இருந்தது. சென்னையின் ஆரம்ப நாட்கள் மீண்டும் நினைவிற்கு வந்தது.நண்பர்கள் அனைவரோடும் பட்டினியாய் இருந்த நாட்களும் , முதல் முறை சந்தித்த நண்பர்களுடன் விருந்து சாப்பிட்டதற்கும் இடையான நீளம் எவ்வளவு என்று நினைத்துக்கொண்டே இருந்தேன். 
 
இருத்தலின் விதி தான் என்னை எப்போதும் இயக்கி கொண்டிருக்கிறது என்பது  என்னவோ போல் இருந்தது. பொள்ளாச்சி நெருங்கும் முன்பாகவே பேருந்து நிறுத்தத்தில் நண்பர்கள் காத்திருப்பதாக சொன்னார்கள். இறங்கியதும் வாகனத்தில் நண்பன் வீட்டுற்கு கூட்டிச்சென்றான். நாளை அனைவரும் வேலை நிமித்தமாக பிரிய போவதால் நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டும் சிரித்துக்கொண்டும் இருந்தோம். பின்னிரவில் நண்பன் வீட்டில்  வந்து விட்டுச்சென்றான். என் வாசனை கண்டுபிடித்தது போலும்  பூனை வெளியே வந்து என்னை பார்த்துவிட்டு வீட்டிற்குள் சென்றது.
 
காலையில் பேருந்து ஏறியதும் சந்தித்த கூத்துப்பட்டறை சுரேஷ், நீண்ட நாளாக தொலைபேசியில் பேச வேண்டும் என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்த தோழி அழைத்தது, சங்கமம் நண்பர்கள், பால்ய நண்பர்கள் என நண்பர்களுக்குள்ளே கலந்து போனேன் இந்த ஞாயிறு.
 I feel richer, richer by few more friends who I can say are “Friends for Life”

வணக்கம்,

தமிழ் ஸ்டுடியோ நடத்தும் முதல் குறும்பட வட்டம்.
நடைபெறும் நாள்: அக்டோபர் 11, 2008. சனிக்கிழமை
மாலை 4 மணிக்கு, சென்னை மெரீனா பீச், பாரதியார் சிலை அருகில்..
அனைத்து குறும்பட / ஆவணப்பட ஆர்வலர்களும், தொழில்நுட்ப கலைஞர்களும் கலந்துக் கொள்ளுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறோம்.
தமிழ் ஆர்வலர்களும் தங்கள் வருகையை பதிவு செய்யலாம். உங்களை ஆவலுடன் எதிர்பார்க்கும்.. தமிழ் ஸ்டுடியோ…

நிகழ்ச்சி பற்றி: குறும்பட / ஆவணப்பட இயக்குனர்களுடன் கலந்துரையாடல், அவர்கள் படம் எடுக்கும்போது சந்தித்த அனுபவம், குறும்பட ஆவணப்படங்களை எப்படி விற்பது என்பது பற்றி விரிவான கலந்துரையாடல், குறும்பட ஆவணப்பட ஆரவலர்கள் அனைவருக்கும் தேவைப்படும், அனைத்து தொழில்நுட்ப உதவிகள் பற்றியும், பொருளாதார பிரச்சனை தீர்ப்பது பற்றியும் கலதுரையாடல், அவைவரும் வருக…

தலைமை: திரு. ப. திருநாவுக்கரசு

மேலும் விபரங்களுக்கு: 9444484868, 9894422268,

உங்கள் அனைவரின் வருகையையும் ஆவலுடன் எதிர் பார்க்கிறோம்….
உங்களுடைய நண்பர்களையும் அழையுங்கள்.

அடலேறு

If you enjoyed this post, make sure yousubscribe to my RSS feed!