my_girl

எப்படியான ஆண்களை பெண்களுக்கு பிடிக்கும்?

எழுத்தாளுரும் நண்பருமான அபிலாஷ் எப்படியான ஆண்களை பெண்களுக்கு பிடிக்கும் என்பது பற்றி தன்னுடைய வலை பக்கத்தில் எழுதி இருந்தார். அதை பற்றிய என்னுடைய கருத்துகளை இங்கே பதிவிடுகிறேன்.

உளவியல் ரீதியாக ஒருவரை அணுக பிராய்ட் கண்களின் வழிதான்  தொடங்க வேண்டும் என நினைப்பேன். இடியாப்ப சிக்கல்களுக்கு பிராய்ட் எப்போதும் ஒரு உளவியல் தீர்வை வைத்திருப்பார். எதிர்பாலினத்தின் மீதான ஈர்ப்பை வகைப்படுத்தினாலே ஒருவருக்கு எப்படிப்பட்ட குணாதிசயங்களை கொண்டவரை பிடிக்கும் என்பதை ஓரளவு கண்டுகொள்ளலாம்.

ஒரு பெண் குழந்தையின் பாலியல் சார்ந்த ரசனை அதன் குழந்தைமை வயதில் ( 4 – 6 வயது ) தீர்மானிக்கப்படுகிறது ஆச்சர்யமாக இருக்கலாம் உளவியலில்  இதை எலக்ட்ரா காம்ளக்ஸ் என்கிறார்கள். பெரும்பாலும் பெண் குழந்தையின் அருகில் இருக்கும்  ஆணான அவள் அப்பாவை ஒற்றிய ரசனையாக அது அமையும். எதிர் காலத்தில் அப்பா சாயலில், அவரது குண நலன்கள் கொண்ட ஒரு துணையை தேர்தெடுப்பதை அவர்கள் பாதுகாப்பாக உணர்வார்கள். எலக்ட்ரா காம்ளஸ் ஒரு பெண்ணின் உறவுகளை,  பாலியல் விருப்பத்தேர்வுகளை பெரும்பாலும் தீர்மானிக்கிறது. இதனால் தான் வளர்ந்த பின்பும் அப்பா பற்றிய இரசனைகளை பெண்கள் விடுவதில்லை. இதே போல  ஆண் குழந்தைகளுக்கானது ஒடிபஸ் காம்ளக்ஸ்.

இதை மிக‌ எளிமையாக புரிந்து கொள்ளலாம், பெண்கள் திருமணம் முடிந்து, வயதான பின்பும் கூட  புகுந்த வீட்டிலோ, கணவனிடமோ எங்க அப்பா என்ன எப்படி பாத்துக்கிட்டாரு தெரியுமா?  என திரும்ப திரும்ப சொல்வதை நீங்கள் கேட்டிருக்கலாம்.  ஏனெனில் அப்பா என்பவர் அவர்களின் தினசரியை தீர்மானிக்கிறவராய்  இருக்கிறார். அவர் கண்டித்தாலும், கண்டிக்காவிட்டாலும், அந்த மனிதர் பெரும் ஆளுமையை கையில் வைத்திருக்கிறார்., ஆளுமை கொண்ட ஆண்கள் எப்போதும் பெண்களை ஈர்க்கிறார்கள். மகள்கள் கொண்டாடுகிறார்கள்.

ஏன் அவர்களால் அப்பாவை  கொண்டாடுவதை போல அம்மாவை கொண்டாட‌ முடிந்ததில்லை? காரணம் 4 வயதில் இயற்கை அவர்களின் மனதில்   பதித்தவைகள் தான். அம்மா என்பவள் தன்னை போன்ற உடல் கூறு கொண்டவள், அவளிடம் வியப்பதற்கு ஒன்றும் இல்லை. ஆனால் அப்பா என்பவர் அப்படி அல்ல‌,

ஆண்கள் மிகை உணர்ச்சியில் அனுகும் தாய்மையை பெண்கள் அனாயசமாக கடந்து போவார்கள்.  எப்படி இருந்தாலும் ஒரு நாள் தானும் தாய்மையை அனுபவிக்க போகிறவர்கள் தான் என்பது அவர்களின் ஆழ்மனதில் பதிந்திருக்கும்.  அதனால் தான் பெண்கள் பெரும்பாலும் அம்மாவிடம் முரண்படுகிறார்கள். ஆனால் எலக்ட்ரா காம்ளஸ்யை வைத்து மட்டும் ஒரு பெண்ணின் ரசனையை முழுவதுமாக‌ தீர்மானிக்க முடியாது .

பெண் குழந்தைகள் வளர்கிறார்கள், குழந்தைமையிலிருந்து விடுபட்டு பூப்பெய்துகிறார்கள் புறவய காரணிகளான கேளிக்கை, படிப்பு,சினிமா, புத்தக அறிவு,சம கால நிகழ்வுகள், நண்பிகள் என அவர்களின் தளம் விரிவடைகிறது. இது அவர்களின் ரசனைக்குரிய துணையின் பிம்மத்தை கலைத்து ஒழுங்கு படுத்துக்கொள்ளும் காலம். அவர்களின் மனது எதில் ஈடுபாட்டுடன் இருக்கிறதோ அதை சார்ந்த ஒத்த ரசனையுள்ள ஆண் அவர்களை ஈர்க்கிறான்.

வித்யாசமாக படலாம் ஒவ்வொரு பெண்ணுமா தனக்கு துணையான ஆணை கண்டைய சினிமா பார்க்கும் போது, படிக்கும் போதும் சதா நினைத்துக்கொண்டிருப்பாள் என கேட்கலாம், அப்படி இல்லை., ஆனால் ஒரு ரசனைக்குரிய விஷயத்தை பார்க்கும் போதோ , கேட்கும் போதோ ஆழ்மனம் அதன் படிமங்களை திருத்திக்கொண்டே இருக்கும்.

என்றைக்கும் இல்லாம இன்னைக்கு சந்தோஷமா இருக்க, என்ன காரணம்னே தெரியல என ஒரு பெண் உங்களிடம் சொன்னால், அது அவளின் ஆழ்மனம் தனக்கு பிடித்த எதோ ஒன்றை கண்டடைந்த நாளாக இருக்கலாம். இது ஒரு ஆணைபற்றி மட்டுமல்ல, தனக்கு பிடித்த கலை , அறிவியல், இசை என ஏதோ ஒன்றின் கண்ணியை அவர்களின் ஆழ்மனம் அறிந்த நாளாக இருக்கலாம்.  இவ்வளவு ஏன் யாரோ ஒருவர் கோலம் போடுவதை பார்த்து அதிலிருந்து சிக்கலான விஷயம் என்று நினைத்த ஒன்றை  ஆழ் மனம் தெளிவு படுத்திக்கொண்டிருக்கலாம்.

ஆண்களை விட பெண்கள் மகிழ்ச்சியாய் இருப்பதை விரும்புவார்கள். தன்னையும்,  சுற்றி இருக்கும் பொருட்களை அழகு படுத்திக்கொள்வதும் , நேற்று பார்த்த தோழியை இன்று சந்தித்தால் கூட மிகையுணர்ச்சியுடன் கைபிடித்து மகிழ்ச்சி பரிமாறுவதும் இதனால் தான். ஆனால் ஆண்கள் இதற்கு நேர் எதிரானவர்கள் ஒரு ஆண் எதை பற்றியும் சிந்திக்காமல் மணிக்கணக்காக வெறுமனே சும்மாக‌ உக்காந்திருக்க முடியும். அவனுடைய தேவை அது. தேவையா? ஆமாம் தேவைதான்.

இதை கற்காலத்திற்கு போய்தான் புரிந்து கொள்ள முடியும். அடிப்படையில் ஆண் என்பவன் வேட்டைக்காக படைக்கப்பட்டவன், ஆதிகாலத்தில் மனிதர்கள் குகைகளிலும் , பாறைகளிலும் வாழும் போது , ஆண்கள் குழுவாக வேட்டைக்கு   செல்வார்கள்.  இப்போது போல துப்பாக்கிகள், நவீன‌ வலைகள் என வசதிகள் இல்லாத காலம்.  வேட்டை விலங்கை துரத்திக்கொண்டே பல மைல் ஓட வேண்டும், அந்த மிருகம் கலைத்து ஓட முடியாமல் நிற்கும் போது அவர்களின் வில் விலங்கின் இதயத்தை துளைக்கும்(இன்னும் ஆப்பிரிக்க காடுகளில் இந்த முறை உள்ளது விடியோ இணைப்பு). குழுவாக,ஓசை எழுப்பாமல்,சைகைகளில் மட்டும் தகவல் பறிமாறி பதுங்கியிருந்தால் தான் அந்த விலங்கை வேட்டையாட முடியும்.  தேவயற்ற சிறு பேச்சும் சத்தமும் கூட அன்றை தேவைக்கான இரையை தவறவிட காரணமாக அமைந்து விடும், பிறகு குகைகளில் வாழும் தன் மனைவியும், குழந்தைகளும் பட்டினியாய் படுக்கவேண்டியது தான் . இதனால் தான் இயற்கை ஆண்களில் மொழி மையத்தை அளவு குறைவாக படைத்தது.

angel1

பெண்களின் மொழி மையம் ஆண்களை விட பெரியது. பெண்கள் குகைகளில் கூட்டாக இருந்து சக பெண்ணுடன் பேசி தனக்காக நாட்களை போக்கிக்கொண்டனர். ஒரு பெண் ஒரு நாளைக்கு குறைந்தது 3000 வார்த்தைகளாவது பேச வேண்டும் அப்போது தான் அவர்கள் இயல்பாய் இருப்பதாய் உணர்வார்கள். இன்றைய தனிக்குடும்ப வாழ்க்கையில் பேசுவதற்கான வாய்புகளே அற்ற சூழ்நிலையில் அந்த இடத்தை கச்சிதமாய் மெகா சீரியல்கள் பிடித்துள்ளன . மெகா சீரியல் கேரக்டர்கள் பேசிக்கொண்டே இருக்கும் இவர்கள் லயித்து அந்த கேரக்டராய் எப்போதோ மாறி இருப்பார்கள். வேலைக்கு போகாமல் வீட்டிலிருக்கும் பெண்களை சந்தித்த சில நிமிடத்திலேயே மனித உறவுகளை பற்றி விவாதிக்க தொடங்கிவிடுவார்கள். அவர்களுக்கு தெரியும் உறவுகள் எப்போதும் பேச்சை வளர்த்திக்கொண்டே இருக்கும் என.

இதிலிருந்து பெண்களின் ரசனைக்கான குறிப்பு கிடைக்கிறது. அது பேச்சு.  எந்த ஆண் தன்னுடன் சலிக்காமல் பேசுகிறானோ, தான் சொல்வதை “ம்” கொட்டி கேட்கிறானோ அந்த ஆணை பெண்களுக்கு பிடிக்கும். பெரும்பாலன பெண்கள் தனக்கு பிடித்த ஆணை பற்றி இன்னொரு பெண்ணுடன் விவ‌ரிக்கும் போது அவன் ஜாலியா பேசுவாண்டி., டைம் போறதே தெரியாது என்பார்கள். இதை எதிர் முனையில் கேட்கும் பெண்ணுக்கு அது தன் தோழி ஒரு ஆணுடன் பேசுவதற்கான நியாயமான காரணமாய் தெரியும்.

நீங்கள் ஆண்களை இதே கோணத்தில் அனுக முடியாது. ஆண்கள் பெண்களின் அம்சத்துடன் முற்றாய் முரண் படுவார்கள். யார் அதிகாரத்தை பற்றி பேசுகிறார்களோ அவர்களை நோக்கியே ஒரு ஆண் ஈர்க்கப்படுவான். அந்த அதிகாரம் பணம் , உறவுகள் என எதை பற்றி வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். அதிகாரம் என்பது முக்கியம். ஒரு கல்லூரி மாணவனை அழைத்து “ பகுதி நேர வேலையை ( பார்ட் டைம் ஜாப்) பற்றி பேசினால் மாணவியை விட மாணவன் ஆர்வமாகி விடுவான். காரணம் பணத்தின் மூலம் அதிகாரத்தை பெற முடியும் என்பதை அந்த‌ ஆணின் ஜீன் அறிந்துவைத்திருக்கிறது.

எல்லாவகை ஆண் பெண் உறவில் பாலியல் கோணம் இருந்தே தீரும் என்கிறார் பிராய்ட். பெண்களால் முகத்தின் உணர்ச்சிகளை எளிதில் அடையாளம் கண்டு கொள்ள முடியும், அதற்கு பல உளவியல் காரணிகள் இருக்கின்றன. முக்கியமானது பெண்களின் பெரிய மொழி மையம்.

இதனால் தான் பார்த்தவுடன் எளிமையையாக ஒரு ஆணை பெண்களால் இனம் பிரிக்க முடிகிறது.  ஆண் தனதருகில் இருக்கும் போது தன்னை பற்றி என்ன நினைக்கிறான் என்பதை பெரும்பாலும் சரியாகவே யூகிக்கிறார்கள்.  ஒரு உண்மை தெரியுமா?  ஆண் அவள் மீதான காதலை சொல்ல வருவதை 90% பெண்கள் ஏற்கனவே அறிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். அந்த அளவு பெண்கள் கூர்மையானவர்கள்.

மேலே சொன்ன எலக்ட்ரா காம்ளக்ஸ் , சூழ்நிலை விருப்பங்கள் இவற்றில் சேராமல் தனித்து இயங்கும் இன்னொரு வகை பெண்கள் இருக்கிறார்கள்.  அவர்கள் சேப்பியோ செக்ஸுவல் (sapiosexual)  பெண்கள்.  ஒரு ஆணை அவனின் புற அழகு, குணாதிஸ்யம், பண்பு என எதை பற்றியும் கணக்கில் கொள்ளாமல் ”அறிவு சார்ந்த ஆளுமையை” மட்டுமே பார்த்து காதல் கொள்வது. இந்த காதல்  வயது வித்தியாசம், பொருளாதாரம் பற்றியெல்லாம்  கவலை கொள்ளாது. ஆணின் அறிவுத்திறன், ஆளுமை இது மட்டும் தான் இவ்வகை பெண்களின் விருப்பத்தேர்வாக இருக்கும். நிறைய சர்ச்சைகளை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது இவ்வகை காதல். இந்த வகை பெண்கள் ஆணுக்கு சரியான துணையாய் அவனை உந்தித்தள்ளும் சத்தியாய் இருப்பார்கள். இந்த காதல் மிகை உணர்ச்சியுடன் அனுகப்படும்.

எடுத்துக்காட்டாக‌ கல்லூரி விரிவுரையாளரை அவரின் ஆளுமைக்காக காதலிப்பதும் இதில் சேர்த்திதான், கலை, அறிவியல், விஞ்ஞானம் என ஆற்றல் மிகு துறையின் ஆண்களை நோக்கி இவ்வகை பெண்கள் ஈர்க்கப்படுவார்கள். மேரி கியூரி தொடங்கி இன்போசிஸ் நாரயண்மூர்த்தி வரை அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம்.

அபிலாஷ் சொன்னது போல தன்னை சிரிக்கவைக்கும் ஆண் எப்போதுமே பெண்களுக்கு ஈர்ப்பானவன். எதிர்பாலினத்தை சிரிக்க வைக்கும் ஆணை ரசனையின் குறியீடாக பெண்கள் பார்க்கிறார்கள்.

பெண்களின் ரசனை காலத்திற்கு காலம் மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது. சங்க காலத்தில் முரட்டுத்தனமான ஆண்மையுடன் , பெண்கள் அனுகுவதற்கே சிரமப்படும் ஆணை விருப்பினார்கள், அதன் பிறகு சாகசங்கள் செய்யும் ஆண் பெண்களின் தேர்வாக இருந்தது, அதன் பிறகு பெல்பாட்டம் அணித்த ஆண்கள், அதன் பிறகு தலைகீழ் ப வடிவ மீசை என நீண்டு கொண்டே போனது.

சமூகம் கல்வியை நோக்கி சார்ந்திருந்த போது கல்வியில் முதலிடத்தில் இருப்பவனை ரசித்தார்கள். பொருளாதாரம் சார்ந்திருந்த போது பொருளாதாரத்தில் நிறைவு கொண்டவன். இரண்டாயிரத்தின் ஆரம்பத்தில் பெண்மையும், ஆண்மையும் கலந்து இருக்கும் ஆண்களை ரசித்தார்கள்  ஆரம்ப கால நடிகர் மாதவன் போன்றவர்களை உதாரணமாக கொள்ளலாம். இப்போது கரண்ட் டிரெண்ட் தாடி வைத்தவர்கள்.

ஆண்கள் வெறுமனே தாடி வைத்துக்கொண்டு குறுக்கும் மறுக்கும் நடக்கிறார்கள் என நினைக்க வேண்டாம். அந்த தாடியை ரசிக்க  ஒருத்தி இரு(க்)ந்திருக்கிளாள். யாரோ ஒரு பெண்ணின் விருப்பம் இன்றைய டிரெண்ட் ஆகிவிட்டது. உண்மையில் ஆண்கள் பெண்களை தேர்தெடுப்பதில்லை. பெண்கள் தான் ஆண்களை உருவாக்கி தனக்கானவனை கண்டடைகிறார்கள்.

இவை எல்லாவற்றையும் விட ஆண்களின் வியர்வை வாசனையில் கவரப்படும் பெண்கள், மேற்கத்திய நாடுகளில் நீலக்கண் ஆண்களால் கவரப்படும் பெண்கள், உயரமாய் இருப்பவரால் மட்டும் கவரப்படும் பெண்கள் என தனி அகராதியே போடலாம். இது ஒவ்வொரு பெண்ணுக்கும் மாறுபடுகிறது. ஒரு ஆண் பெண்ணின் விருப்பத்தேர்வுகளை தெரிந்துகொள்வது கம்பசூத்திரம் இல்லை. அவளை மதித்து, ஒரு ஆண் எப்படி சக ஆணை தன்னுளகிற்குள் ஏற்றுக்கொள்வானோ அதே போல் அவளையும் நடத்தும் போது ஒரு பெண் சோஷியல் சர்கிளில் இருந்து ஒரு ஆணை பர்ஸனல் சர்கிளுக்கு அனுமதிக்கலாம். அப்போது அவளின் விருப்பதேர்வுகளை அவளில் நண்பனான ஆண் பெரும்பாலும் அறிந்திருப்பான்.இது காலகாலமாக நடக்கிறது.

இது அறிமுகமான பெண்களுக்கு சரி., அறிமுகமில்லாத , பார்த்திராத பெண்ணாக இருந்தால்?? அதை இன்னொரு நாள் பார்க்கலாம்😉

 

indian-olympics

இன்னும் சில நாட்களில் தொடங்கப்போகிறது 2016 ஒலிம்பிக் திருவிழா. இந்த ஒலிம்பிக்கில் இந்தியாவின் பங்களிப்பு எப்படி இருக்க போகிறது? அதிலும் குறிப்பாக தடகளத்தில் நிறைவேறாத நூறு ஆண்டுகளின் கனவை இந்த முறை இந்தியா எப்படி சரிகட்டப்போகிறது ?

உலகின் மிகப்பெரும் மனித சக்தியை கொண்ட தேசம். கல்வி, விஞ்ஞானம்,தொழில்நுட்பம் ராணுவம் என தன்னிறைவை நோக்கி முன்னகரும் தேசம், 2020ல் வல்லரசாக தன்னை முன்னிறுத்திக்கொள்ளு விரும்பும் தேசம். அதன் நிறைவேறாத நூற்றாண்டு கனவு., உலக அளவில் தடகளத்தில் ஒரு தங்கம்.

தடகளத்தில் மண்ணை கவ்வுவது இந்தியாவின் துயர்மிகு சரித்திரம்.மில்கா சிங்கையும், பிடி உஷாவையும் தான் தடகளத்திற்கென இன்றுவரை கைகாட்டுகிறோம். மில்கா சிங் களத்தில் இருந்தது 1960 களில்., பி.டி உஷா 1980 களில்.,கடைசியாக இந்தியா ஒலிம்பிக் தடகளத்தில் வெள்ளி வென்றது எப்போது தெரியுமா? 1900 ஆம் ஆண்டு பிரான்சில் நடந்த ஒலிம்பிக்கில். இந்தியாவில் பிறந்த பிரிட்டிஷ் காரர் தான் அதையும் வாங்கிகொடுத்தார். நார்மன் பிட்சர்ட் இந்தியாவின் முதல் தடகள வீரர். அப்போது மட்டும் தான் இந்தியா ஒலிம்பிக் பதக்கப்பட்டியலில் அதன் வரலாற்றிலேயே குறைவான 17ம் இடத்தை பிடித்தது. அதன் பிறகு? தொடர் தோல்விகள். நூற்றிப்பதினைந்து வருடங்களாக பிரிட்டீஷ் இந்தியர், தேசி இந்தியனை ஜெயித்துக்கொண்டே இருக்கிறார்.நீண்ட தோவ்விகளால் வறண்டு போன தடகளத்தை கள ஆய்வு செய்யாததன் வீழ்ச்சி இந்த நிறைவேறாத கனவு.

kkmvU0eifjfsi

ஒலிம்பிக் போட்டிகள் மட்டுமல்ல , உலக தடகளத்திலும் இந்தியா கால் பதிக்காமல் போனது. மாராத்தான் போன்ற தொலைதூர போட்டிகளாகட்டும், 100 மீ, 200 மீ போன்ற குறுகிய தூர போட்டிகளாகட்டும், இல்லை நீளம் தாண்டுதல் , உயரம் தாண்டுதல், மும்முனை நீளம் தாண்டுதல் போன்ற போட்டிகள் ஆகட்டும் இவை அனைத்தும் தீவிர உடல் உழைப்பை கோருபவை. மனவலிமையை பெரிதும் சார்ந்தவை, டிராக் அண்டு பீல்டு எனப்படும் இவற்றில் எப்போதும் இந்திய கொடியை முதலிடத்தில் பார்க்க முடியாது நம் தலைமுறையின் சாபக்கேடு.

தடகளம் என்பது உடலுக்கும் மனதுக்குமான ஒரு யுத்தம். வேறெந்த துறையிலும் இல்லாத அளவு தடகளத்தில் உளவியல் கவனிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. இந்தியா தவறியதும் இங்கே தான். கடைசி ஒலிம்பிக் போட்டியை சற்று அலசுவோம். ரஞ்சித் மகேஷ்வரி 2012 லண்டன் ஒலிப்பிக்கில் தவறியதற்கு முக்கிய காரணம் பதட்டம். தேசிய சாதனையை தன் பெயருக்கு பின்னால் வைத்திருந்த மனிதர்,27 பேர் கலந்து கொண்ட போட்டியில் 27வது ஆளாய் வந்திருக்கிறார், 27வது என்று கூட சொல்ல முடியாது அவர் தாண்டின ஒரு அளவு கூட ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத அளவைகள்( Foul ) முறையில் வெளியேற்றப்பட்டார்.

டின்டு லூகா, பிடி உஷாவின் பள்ளியில் இருந்து வந்தவர், பெரிதும் எதிர்பார்க்கப்பட்டவர். 800மீ ஓட்டத்தில் இந்தியாவிற்கு பதக்கம் உறுதி என மீடியாக்கள் அலறின. அவருடைய மாநிலத்தை சார்ந்தவரே டின்டு வெல்வதற்கு வாய்ப்புகளே இல்லை என பேட்டியளிக்கிறார். வேறுயாருமல்ல அஞ்சு பாபி ஜார்ஜ் தான். போட்டி நடக்கும் போது இப்படி ஒரு வார்த்தை வீரனை எப்படி காயப்படுத்தும் என்று அறியாதவரல்ல, மிக பரிதாபமாக டின்டு தோற்றுப்போனார். இத்தனைக்கும் இவர் இந்தியாவின் தேசிய சாதனையை(1:59.17) கொண்டவர்.

அதே 2012 ம் ஒலிம்பிக்கில் 3000 மீ தடை தாண்டும் ஓட்டத்தில் சுதா சிங் இறுதி போட்டிக்கு கூட முன்னேற முடியவில்லை, ஒலிம்பிக்கின் அதிக தூர போட்டிகளான 50கிமீ நடை, 20கிமீ நடை , மாரத்தான் என அடுத்தடுதது தோல்விகள். போட்டிகள் முடிந்த போது மற்றவர்கள் பதக்கத்திற்கு முத்தம் கொடுத்துக்கொண்டிருக்க நாம் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம். மறைமுயன்றும் முட்டிக்கொண்டு நிற்கும் அவமானத்தின் எச்சம்.

indian_atheletes_PTI

இதை எல்லாவற்றிலும் பெரிய தலைகுனிவு குறுகிற ஓட்டப்போட்டிகளில் நம் ஆட்கள் ஒருவரும் இல்லை. நம் ஆட்கள் குறுகிய ஓட்டப்போட்டிகளை பற்றி கனவில் கூட நினைப்பதில்லை போலும்.100மீ, 200 மீ, 110மீ தடைதாண்டும் ஓட்டம் என தொடங்கி என நீளும் பட்டியல் அது. அங்கே ஜமைக்காவின் ஆதிக்கம் .ஜமைக்கா காரர்களுக்கு தொடர் ஓட்டம் என்பது அல்வா சாப்பிடுவது போல. 4* 100 தொடர் ஓட்டத்தில் உசைன் போல்ட், யோஹ‌ன், நெஷ்டாகாட்டர் என களத்தில் அணிவகுக்க மற்றவர்கள் நிலை பரிதாபடும், பல உலக சாதனைகளை கையில் வைத்திருக்கிறார்கள்.

இந்தியாவின் தேசிய சாதனை அணில் குமார் 100 மீ ஒட்டப்போட்டியில் 10.30 நொடிகளில் வைத்திருக்கிறார். ஒலிம்பிக் 100 மீ இறுதிப்போட்டியில் அனைவரும் 9.98 நிமிடத்திற்கு முன்பாக முடித்தவர்கள்., அந்த போட்டியில் கடைசியாக வந்தர் கூட ஒன்றும் சாதாரணமானவரல்ல ஜமைக்காவை சேர்ந்த அசாஃவா பாவல் 9.72 நொடிகளில் 100மீ கடந்த வெற்றிச்சரித்திரம் கொண்டவர்.

அமெரிக்காவை பாருங்கள், சீனாவை பாருங்கள் என்றெல்லாம் சொல்லவில்லை, ஜமைக்கா குட்டி நாடு, சிறு தீவு, பூதக்கண்ணாடியை வைத்து தான் உலக வரைபடத்தில் தேட வேண்டும் தடகளத்தில் உலக சாதனைகளுக்கு சொந்தக்காரர்கள். 100 மீ ஓட்டப்போட்டில் ஜமைக்காவின் தங்க மங்கை சேல்லி ஆன்‍னின் (shelly ann fraser) ஓட்டத்தை ஒரு தடவை பாருங்கள், சக ஓட்டக்காரர்களின் சிம்ம சொப்பனம் அவர். ஒரு தேர்ந்த உயர் ரக பந்தய குதிரையை போல அத்தனை லாவகத்துடன் நொடிகளில் இறுதிக்கோட்டை அடைவார். தடகளத்தில் உயரம் முக்கியமென கருதப்பட்ட வரலாற்றை சுக்கு நூறாய் உடைத்துப்போட்டவர், உயரம் அதிகம் கொண்டவர்கள் களத்தில் ஒடிக்கொண்டிருக்க இவர் பறந்து கொண்டிருப்பார். ஜமைக்காவின் தங்கபெண்மணி, ஒலிம்பிக், உலக தடகள சாம்பியன்ஷிப்கள் என ஒன்றையும் விட்டுவைக்கவில்லை. திரும்ப திரும்ப நாம் நினைவுபடுத்திக்கொளள வேண்டிய கேள்வி இது தான். நம்மால் ஏன் ஒரு சேல்லியையோ, உசைன் போல்டையோ குறைந்த பட்சம் இன்னொரு நார்மன் பிட்சர்ட் டை கூட உருவாக்க முடியவில்லை?

485096972

குறுகிய தூரத்தில் ஜமைக்கா முடிசூடா மன்னன் என்றால் நீண்ட தூர ஓட்டத்தில் ஆப்பிரிக்க நாடுகள்., அனேகமான முதன் மூன்று இடங்களுக்கான போட்டி கென்யா, எத்தியோப்பியா,உகாண்டா, மொராக்கோ, என இவர்களுக்குள் தான் நடக்கும், மற்றவர்கள் 4ஆம் இடம் தொடங்கி மற்ற இடங்களுக்கு போட்டி போட்டிக்கொள்ளலாம். அப்பிரிக்கர்களின் அர்பணிப்பும் பயிற்சியும் சிலிர்க்க வைக்ககூடியது. காடு மேடு புல்வெளி என பல்லாயிரக்கணக்கான கிலோமீட்டர்களை அங்குலம் அங்குலமாக அளந்து வைத்திருக்கும் அவர்களின் கால்கள். மிகை படுத்தி சொல்லவில்லை ஒரு நாளில் சாதாரணமாக 12 மணிநேரத்தை பற்சிக்காக ஒதுக்குகிறார்கள். ஆயிரம் பேர் பயிற்சி பெற்றாலும் கடைசி போட்டிவரை வருவது சிலபேர் தான் ஆனாலும் அந்த பெரும் உந்து சக்தியை ஆப்பரிக்கர்களுக்கு கொடுத்தது எது?

ஒரு ஆப்பிரிக்கரிடம் கென்யர்கள் அலை அலையாக நீண்ட தூர ஓட்டப்போட்டியில் வருவதற்கு என்ன காரணம் என்றேன், யோசிக்கவேயில்லை வயிற்றை தடவி ” சோறு ” என்றார். அங்கே சொந்தமாக ஒரு பூட்ஸ் வைத்திருப்பவர் பணக்காரர்., ஒரே பூட்ஸை பலபேர் காசு கொடுத்து வாங்கி ஒவ்வொருவராக பயிற்சி செய்து கொள்வார்களாம். பெரும்பாலனவர்கள் இன்னும் வெரும் காலில் தான் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். வெறும் காலில் 40 கிமீ ஓடுவதை கற்பனை செய்து பாருங்கள் அதன் பின்னான சமரசம் செய்து கொள்ளாத விடாமுயற்சியும் , அர்பணிப்பும் புரியும்.

பசந் ரானா 2012 லண்டன் ஒலிம்பிக் 50 கிமி நடையில் 33 வது இடம் பிடித்தார். அதில் அவர் ஒரு சாதனையும் படைத்தார். இந்தியாவில் 50கி நடையை குறுகிய நேரத்தில் கடந்தவர் எனற சாதனை அது. அப்படியானால் ஒலிம்பிக்கில் 33 வது இடம் இந்தியாவில் முதலிடம்., இந்தியர்களின் தரத்திற்கும் சர்வதே தரத்திற்கும் இடைப்பட்ட இடைவெளி அது. இட்டு நிரப்ப முடியாத பெரு வெளி.

உள்கட்டமைப்பு இல்லாமல், மனித வளம் குறைந்த, பொருளாதாரத்தில் ஸ்திர தன்மை இல்லாத நாடுகளில் இருந்து உலக சாதனைகள் கணக்கெடுக்கப்படும் போது எதில் தொலைத்தோம் நம்மை? பொருளாதரத்தில் கடைசி நிலையில் இருக்கும் ஆப்பிரிக்கர்கள் தங்க பதக்கத்தை பட்டியலிடும் போது ஏன் நாம் பதக்க பட்டியலிலாவது வருவோமா என்று காத்திருக்கிறோம்? இந்தியர்கள் வலிமையற்றவர்களா?

150201137

ஒரு வீரனைஉருவாக்குவது என்பது ஒரே நாளில் நடக்ககூடிய விஷயம் அல்ல., அதற்கு சமரசம் செய்து கொள்ளப்படாத முன் தயாரிப்புகள் தேவை. மிகுந்த பொருட்செலவை கோருபவை. ஒரு போதும் விட்டுவிடாத கண்காணிப்பு தேவை படும். மனம், உடல், தொழில்நுட்பம் என அனைத்தையும் பிரித்துப்போட்டு அலசி ஆராயப்பட வேண்டிய துறை அது.

தொழில்நுட்பம் என இங்கு அழைக்கப்படுவது தடகளம் சார்ந்த கற்றல் முறை. இத்தனை வருடத்தில் ஒரு முறை கூட தான் ஓடுவதை துல்லிய வீடியோவாக எந்த ஒரு வீரனும் பார்த்திருக்கமாட்டார்கள், கைகளை எப்படி நீட்டுவது, தொடக்க கோட்டிலிருந்து முன்னரும் போதான உடல் அசைவுகள், சமநிலை ஓட்டம் என அனைத்தும் இந்த வீடியோ பதிவுகளில் அலசப்பட வேண்டும், சர்வதேச போட்டிகளுடன் இந்த வீடியோக்களை ஒப்புமை படுத்தும் போது ஒரு வீரன் தன் தவறுகளை தானே அடையாளம் கொள்வான். இந்த தொழில்நுட்பம் பள்ளியிலிருந்தே கற்றுத்தரப்பட வேண்டும்.

உடலுக்கான பயிற்சி சற்று கடினமானது, அதிக நேரத்தை எடுத்துக்கொள்ள கூடியதும் இதுவே. அந்தந்த போட்டிகளுக்கு தேவையான உடலமைப்பை கொண்டு வர அதில் பயிற்சி பெற்ற நிபுணர்கள் தேவை படுகிறார்கள். இவர்கள் இந்திய,சர்வதேச சந்தையில் சாமானியமாய் கிடைக்க மாட்டார்கள். அவர்களை ஈர்க்க வேண்டும், அவர்களுக்கான வசதி வாய்ப்புகளை அரசு கட்டமைக்க வேண்டும். வீரனின் உடல் மனம் என அனைத்தையும் உருவாக்கப்போகிறவர்கள் இவர்கள் தான். வீரர்களின் முன்னேற்றம் காலவாரியாக பட்டியல் இடப்பட வேண்டும் தொடர்ந்து கண்காணிப்பு,அறிவுறுத்தல்,மாற்றம் என சங்கிலி நிகழ்வாக நடந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும். அரசின் கண்காணிப்பும்,அழுத்தமும் வீரனை தொடர்ந்து களத்தில் இயங்கவைக்கும்.

அடுத்து மனம் சார்ந்த உளவியல் பயிற்சி. மனம் ஒவ்வொருமுறை வெல்லும் போதும் தடகள வீரன் முன்னேறிக்கொண்டிருக்கிறான். மனதை தாண்டி உடல் ஜெயிக்கும் போது அவன் கால்கள் தள்ளாடுகிறது. தன்னபிக்கை பலூனை ஒரு ஊசி உடைத்துப்போடுகிறது. இயலாமை, துரத்த தனக்கு முன் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் வீரனை பரிதாபத்துடன் பார்த்து தன் தோல்வியை ஏற்கிறான்.

விடா முயற்சியின் தேவையை பற்றி தேர்ந்த உளவியல் நிபுணர்களை கொண்டு வீரர்களிடம் கலந்துரையாடல் நடத்த வேண்டும். வெற்றியின் தாரக மந்திரம் மெல்ல விதைக்கப்படுவது இவர்களால் தான். சோர்ந்து போகாமல் வீர‌னை உயிர்ப்புடன் வைப்பது இவர்கள் கையில் இருக்கிறது.

Olympics-Day-9--Athletics

இவை மட்டுமல்லாது வீரர்களுக்கான பொருளாதாரம், கல்வி, தனி மனித மேம்பாடு, உள்கட்டமைப்பு என அனைத்திலும் முன்னகர வேண்டும். கிராமத்திலிருந்து 50 கி.மீ பயணம் செய்து விளையாட்டு மைதானத்தில் வந்து ஒரு மாணவன் கற்று கொள்வான் என நினைப்பது மிகையானது. மீண்டும் தூசி தட்டிப்போன நமது ஊரக விளையாட்டு மைதாங்களை, உடற்பயிற்சி கூடங்களை உயிர்ப்பிக்க வேண்டும்,ஒத்திகை மைதானம் சிந்தடிக் டிராக் எனப்படும் ஒடுபாதைகளிலும் இருப்பது கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும். வீரர்களுக்கான உடை , பொருட்கள் மானியவிலையில் தரப்பட வேண்டும், ஒரு போட்டியில் தோற்றாலும் தொடர்ந்து பயிற்சியை ஊக்கப்படுத்த வேண்டும்.

பள்ளி அளவில் தோற்றுப்போகும் பெரும்பாலான மாணவர்களை கண்டுக்கொள்ளப்படாமல் விடுவதை போன்ற அபத்தம் வேறில்லை, மீண்டும் மீண்டும் ஒரு வீரன் தன்னை புதுப்பித்துக்கொள்ள கால அவகாசமும் கண்காணிப்பும் கூடவே கரிசனமும் தேவை என்பதை உணரவேண்டும்.

இத்தனை காலமும் ஏன் இந்தியர்கள் தோற்றுப்போகிறார்கள். எதை விதைக்க மறந்தோம் வீரர்களின் மனதில்? தோல்விக்கான முக்கியமான விஷயங்களில் ஒன்று அரசியல் மற்றும் மிக கேவலமான விளையாட்டுத்துறை ஊழல்கள், நூறு வருட கனவை வெறும் கனவாக மட்டும் வைத்துக்கொள்வதற்கு முகம் சுழிப்பதே இல்லை இவர்கள்.ஒரு வீரனுக்கு வாங்கப்படும் காலுறை பணத்தை கொள்ளையடித்து என்ன சாதிக்கப்பார்க்கிறார்கள்? தேசத்திற்காக ஒடும் வீரனின் வியர்வை துளிகளில் பங்குபெறாத இவர்கள் வெற்றியின் போது அருவருப்பாக நினைக்கப்படுவார்கள் என்பதை ஏன் இவர்கள் நம்ப மறுக்கிறார்கள்? இவர்களின் தனிமனித திமிறும் ,ஊழலும் நூற்றாண்டுகனவை சிதைத்துப்போட்டதன் வரலாறு சிவப்பு மை கொண்டு எழுதப்படவேண்டியது.

விளையாட்டு துறை ஊழல் பற்றி ஒரு சிறு கணக்கை பாருங்கள். இது 2010 காமன்வெல்த் விளையாட்டுப்போட்டியில் நடந்தது.“டிரெட் மில்” என்னும் உடற்பயிற்சி சாதனத்தின் அதிகபட்ச விலையே ரூபாய் மூன்று லட்சம்தான். ஆனால், அதனை 9.75 லட்சத்திற்கு வாடகைக்கு எடுத்துள்ளனர். 10,000 ரூபாய் மதிப்புள்ள ஏர் கூலரை 40,000 ரூபாய்க்கும், ரூ.25,000 மதிப்புள்ள கணினியை 89,052 ரூபாய்க்கும் வாடகைக்கு எடுத்துள்ளனர். கையை சுத்தம் செய்ய சோப்புக் கலவையை உமிழும் சாதனத்தின் விலையே 450 ரூபாய்தான். இதனை 3,397 ரூபாய்க்கு வாடகைக்கு எடுத்துள்ளனர்.  குடைகளை 6,000 ரூபாய்க்கு வாடகைக்கு எடுத்த அநியாயம் குறித்து கேட்ட பொழுது, அக்குடைகளெல்லாம் ‘தனிச் சிறப்பானவை’ என்று கூச்சநாச்சமின்றிப் புளுகுகின்றனர். 50 முதல் 100 ரூபாய் மதிப்புள்ள கழிவறைக் காகிதச் சுருளை, 3,757 ரூபாய்க்கு வாங்கியுள்ளனர். உலகிலேயே அதிக விலையுள்ள கழிவறை காகிதச்சுருள் என அவார்டே கொடுக்கலாம்.தொடக்கவிழாவின் போது ஒளிவெள்ளத்தைப் பாச்சும் ஹீலியம் பலூனூக்கு அன்றைய ஒருநாள் வாடகையாக  ரூ.50 கோடி  வாரியிறைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், அது அரங்கத்தின் பாதியளவுக்குத்தான் ஒளியை உமிழும் என்று தொழில்நுட்பவாதிகளே அம்பலப்படுத்துகின்றனர்.

2003-இல் திட்டமிடப்பட்ட போது, இப்போட்டியை நடத்த மொத்தத்தில் ரூ.1,899 கோடி செலவாகும் என்று மதிப்பிடப்பட்டது.  ஆனால், எல்லா அதிகாரிகளும் முதலாளிகளும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு பணத்தைச் சுருட்டியதால் தற்போது செலவு கணக்கு 10,00 கோடி, எனவும், 36,500 கோடி 70,608 கோடி என பல எண்களை தான் பார்க்க முடிகிறது.  திட்டமிட்டதை விட செலவு 1575%  அதிகம் என வட இந்திய பத்திரிக்கைகள் எழுதின.

CWG2

அரசின் சாதனையை விளம்பரப்படுத்தும் இவர்களால் ஏப்படி ஒரு தேசத்தின் நூற்றாண்டு கனவை பற்றி எதுவுமே சொல்லாமல் இருக்க முடிகிறது. களம் காணுபவர்களின் இறுதி பட்டியலை ஒரு போதும் அரசியல் தீர்மானிக்காது என்பதை எப்போது உரக்க சொல்ல போகிறார்கள்? இந்தியாவின் தடகளத்தை அரசியல் தீர்மானிக்காத போது வரலாற்று நாயகர்கள் தானாக எழுந்து வருவார்கள்.

விளையாட்டு என்பது நேரவிரயம்., பணம் சம்பாதிக்கும் படிப்புகளை படிக்க முடியாது என்ற நம்பிக்கை மக்கள் மனதில் ஆழமாக இருக்கிறது உடல் சார்ந்த தொழிலில் இருப்பதை இந்தியர்கள் கீழ்மையாக எண்ணுவதும் இந்திய விளையாட்டு துறையில் வெற்றிடத்திற்கான காரணம்.

நம்மிடையே இருக்கும் விளையாட்டு வீரர்களை பயன்படுத்திக்கொள்ளாதது அறிவிலித்தனம். நீங்கள் என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்லுங்கள்,ஒரு தடகள வீராங்கனையை செங்கல் சூளையில் அடைத்தது உட்ச பட்ச அவமானம்., ஒரு இந்திய வீராங்கனை, 200 மீ ஓட்டத்தில் ஆசிய அளவில் வெள்ளி பதக்கம் வென்றது ஒரு ஆகச்சிறந்த தொடக்கம்., அதிலும் சாந்தி தமிழகத்தை சேர்ந்தவர் என்பது உணர்ச்சி மேலிடசெய்தது. பாலின சோதனையில் அவர் தவறியது துரதிஷ்டம். இந்த பிரச்சனையை இந்தியா கண்டுகொள்ளாமல் விட்டதை போல ஒரு கீழ்மை இனி எப்போதும் நடக்க கூடாது.

தென் அப்பிரிக்கா விராங்கனைக்கு இதே போல ஒரு பிரச்சனை வந்த போது அந்த தேசமே வெடுண்டெழுந்தது. 2009 பெர்லினில் நடந்த உலக சாம்பியன்ஷிப் போட்டியில் தங்கம் வென்ற செமன்யாவின் பதக்கம், பாலின பரிசோதனையால் பறிக்கப்பட்டது. நாடு திரும்பிய செமன்யாவை தென்னாப்ரிக்க விளையாட்டுத்துறை அமைச்சரே நேரில் சென்று ‘தாங்கள் இருப்பதாக’ ஆறுதல் கூறினார். தென்னாப்ரிக்க பிரதமர் செமன்யாவிற்கு ஆதரவாக, அந்தச் சோதனையை எதிர்த்து கடுமையான எதிர்ப்பை பதிவுசெய்தார். அந்நாட்டு அரசே அவருக்கு ஆதரவாக ஐக்கிய நாடுகள் அவையில் வழக்கு தொடர்ந்து, வெற்றியும் கண்டது . தென் ஆப்பிரிக்காவின் பெருமை மிகு அடையாளமாக செமன்யா பார்க்கப்பார்.   2012ஆம் ஆண்டு லண்டனில் நடந்த ஒலிம்பிக் போட்டிகளின் தொடக்க விழாவில், தென்னாப்ரிக்காவின் சார்பாக அந்நாட்டு கொடியை கையில் ஏந்தி சென்றவர் அதே காஸ்டர் செமன்யாதான். அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளில் கவுண்டி எனப்படும் உள்ளூர் விளையாட்டுகளில் ஜெயித்தவர் கூட நட்சத்திர அந்தஸ்துடன் வலம் வருவார். நாம் தான் ஆசிய வீராங்கனையை செங்கல் பொறுக்க விடுகிறோம். இது ஒட்டு மொத்த தேசத்தின் அவமானம்.

சினிமாக்களை மட்டுமே பார்த்து வளரும் ஒரு மிகப்பெரிய இளைஞர் கூட்டத்தை இந்தியாவின் கனவுகளை நோக்கி எப்படி திருப்ப போகிறோம்? பொபைல் போன் விளையாட்டுகளை தூக்கிபோட்டுவிட்டு, புழுதிபடிய களத்தில் நம் தேசத்திற்காய் விளையாட இந்த தலைமுறையை சிரம் தாழ்த்தி அழைக்கிறேன். இந்தியாவிற்காய் களம் காண்பவர்கள் அவர்கள் தானே?

We have achieved our 100 years dream. India can sleep peacefully tonight. இந்த வார்த்தையை சொல்லப்போகும் அந்த மகத்தான வீரனுக்காய் இந்த தேசம் நூறு ஆண்டுகளாய் காத்திருக்கிறது

160615100857-rio-olympics-medals-5-super-169

 

இது தி இந்துவில் வெளிவந்த என் கட்டுரையின் மூல வடிவம்

 

Veerappan

கர்நாடகாவை சேர்ந்த பிரபல வனவிலங்கு புகைப்படக்காரர்களான கிருபாகர் – சேனானி இருவரையும் அரசு உயர் அதிகாரிகள் என நினைத்து வீரப்பன் கடத்திவிடுகிறார். தன்னார்வ வனவிலங்கு புகைப்படக்காரர்கள் எனத் தெரிய வந்ததும் வீரப்பனுக்கும் இருவருக்கும் நட்பு உருவாகிறது. காட்டுப் பறவைகள் குறித்து நிறைய விஷயங்களை இருவரிடமும் ஒரு குழந்தையின் ஆர்வத்துடன் கேட்டு வீரப்பன் தெரிந்துகொள்கிறார். வீரப்பனுடன் இருந்த தங்கள் அனுபவத்தை ‘Birds, Beasts and Bandits: 14 Days with Veerappan’ என்னும் பெயரில் புத்தகமாக வெளியிட்டுள்ளனர். இது தமிழில் ‘வீரப்பன் பிடியில் பதினான்கு நாட்கள்’ என்னும் பெயரில் வெளிவந்துள்ளது.

இப்போது தன்னுடைய இருபது வயதை கடக்கும் இளைஞர்களுக்கு வீரப்பன் ஒரு சாகச மனிதனாக ஒரு கடத்தல் காரனாகத்தான் தெரியும். யாரோ சொன்ன ., கேள்விப்பட்ட விஷயங்களை வைத்து அவர்களுக்குள் ஒரு சித்திரத்தை வரைந்திருப்பார்கள், அப்படி பட்ட சித்திரங்களை எல்லாம் கலைத்துப்போட்டு வீரப்பனின் பல முகங்கலில் ஒன்றை நேர்படுத்தி பார்க்க இந்த புத்தகத்தை சிபாரிசு செய்கிறேன். காலச்சுவடு கண்ணன் இதை என்னிடம் தரும் போது இது நகைச்சுவையை முன்னிலை படுத்தி எழுதப்பட்டது என்றார். ஆனால் இந்த புத்தகம் அதிலிருந்து எல்லாம் மாறுபட்டு கடத்தல் நடந்த‌ நேரத்தில் வீரப்பனின் ஒரு குறுக்கு வெட்டு தோற்றத்தை இது காட்டுகிறது.

இதில் வீரப்பனின் வலது கை சேத்துக்குளி கோவிந்தனை பற்றி அபாரமான ஒரு பகுதி வரும். நிச்சயம் தவறவிடக்கூடாத பக்கம் அது. ஒரு எள்ளல் தொனியில் எழுதப்பட்டாலும் வீரப்பனின் சித்திரத்தை சற்றேறக்குறைய சரியாகவே காட்டுகிறது இந்த புத்தகம்.

காடும் காடு சார்ந்த வாழ்க்கையும், அதையொட்டிய மனிதர்களும் எப்படி இருந்தார்கள் என்பதை இதில் அறியலாம், மிக முக்கியமாக வீரப்பனுக்கே தெரியாமல்
வீரப்பனை பற்றிய புனைவுகள் எப்படி உரு கொள்கிறது என்பது பட்டவர்த்தனமாக இதில் தெரியும், இந்த புத்தகத்தை படித்தவர் இதன் கண்கள் வழியே தான் 1000 பக்கத்திற்கு டிஜிபி விஜயகுமார் வீரப்பன் பற்றி எழுதப்போகும் புத்தகத்தை அனுகுவர். எது எப்படியோ வரலாற்றை எழுதும் போது வீரப்பனுக்கான பக்கத்தின் கணம் அதிகம் இருக்கும், அது தேவையும் கூட.

09jan_dgrajhi3__MA_2274564f

பொள்ளாச்சியிலிருந்து சென்னைக்கு ரயில் விட்டு ஒரு வருடத்திற்கு மேல் ஆகிவிட்டது, ஆனால் நேற்று தான் முதன் முதலில் பயணம் செய்தேன். கோவையிலிருந்து சென்னைக்கு வர ஏழு மணிநேரம் ஆனால் அதன் அருகாமை ஊரான பொள்ளாச்சியில் இருந்து வர பதினொன்றரை மணிநேரம். இருந்தாலும் எங்க ஊர் வண்டி எனும் சித்தாப்பில் ஏறிக்கொண்டேன். முதலில் வசீகரித்தது பொள்ளாச்சி ரயில் நிலையத்தின் அமைதி மற்றும் சுத்தம்.

ரயிலுக்கு கையசைக்கும் குழந்தைகள், மனிதர்கள் ஏறக்குறைய அருகி விட்டார்கள். அது வெரும் கையசைப்பு கிடையாது. ராட்சத உருவம் கொண்டு ஓடும் ஒரு பொருளை பார்த்து ஏற்படும் தன்னிலை மறந்த‌ சந்தோஷம். மிக நுட்பமாக நீங்கள் இதனை பார்க்கலாம். குழந்தைகளோ , குழந்தைமை (infantilization) கொண்ட மனிதர்களால் மட்டும் தான் அதை செய்ய முடியும். மற்றவர்களுக்கு தான் வளர்ந்து விட்டோம் என்ற பிரஞை எப்போதும் இருப்பதால் ரயிலை பார்த்ததும் குழந்தை மனம் கொண்டவர்களாக‌ மாறி கையசைக்க முடியவில்லை. ரயிலையோ, யானையயோ அல்லது அது ஒத்த பேருருவங்கலையோ பார்ததும் குழந்தையாதல் என்பது ஒரு வரம்.

இது தான் என்னை வியப்படைய செய்தது. என்னுடைய கப்பார்மெண்டில் பொத்தமாக மூன்று பேர் இருந்தோம். நான் படிக்கட்டருகே நின்று கொண்டிருந்தேன், சாலையில் போகிறவர்கள், ரயில் கடப்பதற்காக காத்திருப்பவர்கள் என நிறைய பேரை பார்க்க முடிந்தது, ஏறக்குறைய அனைத்து குழுந்தைகளும் ரயிலுக்கு கையசைத்தார்கள். பெரும்பாலான மனிதர்கள் புன்னையுடன் ரயிலை பார்த்தார்கள். சிலர் கையசைக்கவும் செய்தார்கள். சற்று தூரம் கடந்ததும் மேய்சல் நிலத்தை ரயில் கடந்தது கூர்ந்து கவனித்தேன் அங்கே இருந்த ஒருவர் கூட ரயிலை தவிர்த்து வேறு வேலை செய்யவில்லை. ரயில்விட்ட புதிதில் என்றால் ரயிலை பற்றிய பிரமை இருக்கும் ஆனால் ஒரு வருடம் கடந்த பின்னும் கூட இன்னும் அதன் உருவம் ஈர்க்கிறது என்றால் என்ன சொல்ல. இதற்கு முற்றிலும் எதிரானது சென்னையின் மனநினை

ரயில் கடப்பதை, சென்னை போல சலித்துக்கொள்ளும் ஒரு நகரத்தை நான் பார்த்ததில்லை.குரோம் பேட்டை ஊருக்குள் போகும் சந்திப்பில் சில நிமிடங்கள் நின்று பாருங்கள், வசைகள், கெட்ட வார்த்தைகள் காரி உமிழ்தல் என அத்தனை வெறுப்பையும் கொட்டுவார்கள். பொறுமை அற்றவர்கள் என்று சொல்ல மாட்டேன், அவர்கள் மனிதத்தை எப்போதோ தொலைத்தவர்கள். அவர்களிடம் பேச ஒன்றுமில்லை.

IMG_2509

வண்டி மெல்ல பொள்ளாச்சி தாண்டி உடுமலை வந்தது. அங்கே மகளிர் கல்லூரியில் பின்புரம் ரயில் பாதையோரம் இருக்கிறது. அப்போது மணி ஒரு 5.30 இருக்கலாம் , கல்லூரி விட்ட நேரம் பெரும்பாலன பெண்கள் பூரிப்புடன் கையசைத்தார்கள். சில பெண்கள் உயரத்திலுருந்து கையசைக்க அவரசர அவசரமாக ஏறிக்கொண்டிருந்தார்கள். இது தான் பொள்ளாச்சி வட்டத்தின் எதார்தம் என எனக்கு பட்டது. நாம் ரயிலுக்கு கையசைக்கும் போது ரயிலுக்குள் இருந்து முகம் தெரியாத மனிதன் நம்மை நோக்கி பதிலுக்கு கையசைப்பதை விரும்பாதவர்கள் யார் ?

பொய், அகங்காரம் சூழ்ந்திருக்கும் உலகத்திலுருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு ரயிலை கண்டதும் வேறோர் உலகிற்கு தாவ முடிந்தவர்கள் என்னை பொருத்தவரை ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள். மனிதத்தை தாங்கிபிடிப்பவர்கள் அவர்கள் தான். அப்படி ஒரு நண்பர் உங்களுக்கு இருந்தால் அவருடன் பேசிப்பாருங்கள் வேறோர் உலகிற்கு செல்லும் வழி அது.

பெயர் மாற்றம்

Posted: பிப்ரவரி 20, 2016 by அடலேறு in நிலன்

 

Change

இதுவரை அடலேறு பக்கம் என்ற பெயரில் இயங்கிக்கொண்டிருந்த இந்த வலைபக்கம் இனி நிலன் பக்கங்கள் என்ற பெயரில் இயங்கும்.

பெருந்தலைவர்

Posted: பிப்ரவரி 19, 2016 by அடலேறு in அரசியல்
Tags: ,

நம் மண்ணின் மகத்தாக தலைவர் காமராஜரை பற்றின உரை. விருப்பமிருப்பவர்கள் கேட்கலாம். அரசியல் என்பதை தாண்டி ஒரு அருமையான உரை.

சேர்ப்பு:  காமராஜர் காலம் ஏன் பொற்காலம்

இன்று அம்மன் டிபன் சென்டரின் காலை உணவு. கையேந்தி பவன்களில் அம்மன் டிபன் சென்டரின் இட்லிக்கும், பொங்கலுக்கும் தனி இடம் உண்டு.  பச்சை மிளகாய் வைத்து அரைத்த தேங்காய் சட்னியை விட இட்லிக்கு வேறோர் நண்பன் இல்லை. மற்ற கடைகளை போல தண்ணியாக சாம்பார் உற்றுவதில்லை. கெட்டியாக, சுவையாகவும் இருந்தது. நானும் நண்பரும் சாப்பிட்ட விவரம் . 4 இட்லி, ஒரு அரை பொங்கல், 2 வடை விலை என்னவாகஇருக்கும் என்று நினைத்து பாருங்கள் ?

2 இட்லிகளை 36 ரூபாய்+ tax என கூசாமல் காசு பிடுங்கும் சரவண பவன் இருக்கிற இதே ஊரில் தான் இந்த கடையும் இருக்கிறது. நாங்கள் சாப்பிட்டதன் விலை 35 ருபாய். 35 ரூபாய் தானே தரம் எப்படியோ என நினைக்க தேவையில்லை. மிக சுத்தமாக, சுவையான காலை உணவு. கேபிள் சங்கரின் இந்த விடியோவை பாருங்கள்., இன்னும் தெளிவாகும். நன்றி கேபிள்.